Heilige Vader, gelijk gij het beter dan iemand kunt weten, moet ieder,
die goed en fatsoenlijk wil leven zooveel mogelijk alles vermijden, wat
hem tot iets slechts zou kunnen leiden. Opdat ik, die fatsoenlijk wil
blijven, dit naar welgevallen kan doen, ben ik in het kleed, waarin gij
mij ziet, heimelijk gevlucht met het grootste deel der schatten van den
koning van Engeland, mijn vader (die mij met een oud man, den koning
van Schotland, wilde laten trouwen, terwijl ik nog een jong meisje ben
gelijk gij ziet.) Ik kwam hier, opdat Uw Heiligheid mij zou
uithuwelijken en mij daarbij hielp. Nu deed mij niet zoozeer de
leeftijd van den koning van Schotland vluchten als de vrees door de
zwakheid van mijn jeugd iets te doen, wanneer ik eenmaal met hem
getrouwd zou zijn, wat tegen de goddelijke wetten was en tegen de eer
van het koninklijk bloed van mijn vader. En terwijl ik met dit geloof
hier kwam, heeft God, die alleen het best weet, wat ieder behoeft,—ik
geloof door zijn barmhartigheid—mij dezen toegevoerd, die het Hem
behaagde, dat mijn echtgenoot zou worden. Dat is deze jonge man, die
Alexander heet en dien gij thans voor u ziet en wiens zeden en moed een
of andere groote dame waardig zijn, hoewel misschien de adel van zijn
bloed niet zoo doorluchtig is als het koninklijke van mij. Hem heb ik
genomen en hem wil ik dan ook hebben. Nooit wil ik een ander bezitten,
wat ook mijn vader of anderen er van zeggen. Nu is de voornaamste
reden, waarom ik op reis ging, vervallen, maar het behaagt mij mijn
tocht voort te zetten, zoowel om de heilige en eerbiedwaardige plaatsen
op te zoeken, van welken deze stad vol is als om Uwe Heiligheid in
persoon te aanschouwen en ook opdat het huwelijk door Alexander en mij
alleen gesloten voor God, openlijk zal worden voltrokken in Uw
tegenwoordigheid en zoodoende van alle andere menschen. Daarom bid ik U
nederig, dat, wat aan God en mij behaagde, ook U welgevallig zal zijn
en gij Uw zegen geeft, opdat wij hiermee als met meer zekerheid omtrent
de goedkeuring van hem, wiens Stedehouder gij zijt, ter eere van God en
van u kunnen leven en eindelijk sterven. Alexander verwonderde zich er
over, dat zijn vrouw de dochter was van den koning van Engeland en was
vervuld van wonderbaarlijke, geheime vreugde maar de twee ridders
verbaasden zich nog meer en waren zoo verstoord, dat zij, als ze elders
dan bij den Paus waren geweest, Alexander en misschien ook de donna een
leelijke poets hadden gebakken.
Anderzijds verwonderde de Paus zich zeer, zoowel over de vermomming van
de dame als over haar verkiezing tot abt, maar daar hij zag, dat men er
niets aan kon veranderen, voldeed hij aan haar bede. Eerst bracht hij
de ridders, die hij verstoord zag, tot kalmte, verzoende hen weer met
de donna en Alexander en gaf order tot wat er te doen bleef. Toen de
dag, door hem bepaald, gekomen was, liet hij in tegenwoordigheid van
alle kardinalen en van een groot aantal hooggeplaatste personen, die
waren uitgenoodigd en die waren verschenen om aanwezig te zijn bij het
prachtige feest, dat hij had laten voorbereiden, de donna komen
koninklijk getooid, die zoo schoon en bekoorlijk leek, dat zij naar
waarheid door allen werd geprezen en evenzoo Alexander prachtig
uitgedost, in uiterlijk en manieren heelemaal niet een jongeling, die
op woeker had geleend, maar veeleer een prins van koninklijken bloede
en door de twee ridders zeer geëerd. Daarop liet de Paus opnieuw
plechtig het huwelijk vieren en na een schoone en weelderige bruiloft,
liet hij ze gaan met zijn zegen.
Het stond Alexander en ook de donna aan van Rome vertrekkend naar
Florence te reizen, waar reeds de faam het nieuws had verbreid. Daar
liet de donna, door de burgers met de hoogste eer ontvangen, de drie
gebroeders bevrijden, nadat ze eerst iedereen had laten betalen en aan
hen en hunne vrouwen hun bezittingen teruggaf. Alexander en zijn vrouw
vertrokken onder de toejuichingen van allen en voerden Agolante met
zich mede en te Parijs gekomen, werden zij met eerbewijzen door den
koning verwelkomd. Vervolgens gingen de twee ridders naar Engeland en
onderhandelden zoo met den koning, dat hij hun genade schonk en met een
zeer groot feest haar en zijn schoonzoon ontving, dien hij met de
grootste plechtigheid tot ridder sloeg en wien hij het graafschap
Cornwales schonk. Alexander was zoo bekwaam en wist zoo te handelen,
dat hij den zoon met den vader verzoende, waaruit veel goeds voor het
eiland volgde en waardoor hij de liefde verwierf en de gunst van alle
bewoners. En Agolante moet ook weer alles ontvangen hebben, wat men hem
schuldig was en kwam weer buitengewoon rijk te Florence, nadat graaf
Alexander hem eerst tot ridder had verheven.
De graaf leefde sinds dien tijd roemrijk met zijn vrouw en volgens het
zeggen van enkelen veroverde hij door zijn verstand en moed en met de
hulp van zijn schoonvader daarna Schotland en werd daar tot koning
gekroond.
VIERDE VERTELLING.
Landolfo Ruffolo wordt arm, en daarna zeeroover. Door de Genueesen
gevangen genomen lijdt hij schipbreuk en redt zich op een kist vol
kostbare juweelen. Hij wordt op Corfoe door een vrouw opgenomen en
keert rijk naar huis terug.
Laurette zat naast Pampinea en toen zij die tot het roemvol einde van
haar vertelling gekomen zag, begon zij zonder langer te wachten aldus
te spreken: Zeer genadige donna’s. Geen daad kan naar mijn oordeel u
meer er een van de fortuin blijken dan iemand van de diepste ellende
tot koninklijken rang zich te zien verheffen gelijk de vertelling van
Pampinea aantoonde, dat Alexander overkomen is. En opdat, wat van de
voorgestelde stof ook in het vervolg gezegd wordt, zal overeenstemmen
met hetgeen ik nu van dezelfde strekking verhaal, zal ik mij niet
weerhouden u een historie te vertellen, die, hoewel zij de grootste
ellende inhoudt, echter niet zulk een schitterenden uitslag heeft. Ik
weet wel, als ik daar op let, dat die met minder aandacht zal worden
aangehoord, maar omdat ik niet anders kan, zal het mij worden vergeven.
Men houdt den zeekant van Reggio tot Gaeta voor het liefelijkste deel
van Italië. Hier bevindt zich in de nabijheid van Salerno een kust, die
op de zee uitziet, welke de bewoners la Costa d’Amalfi noemen, vol
kleine steden, tuinen en beken, bewoond door de rijkste en
ondernemendste kooplieden. Onder gezegde steden is er een Ravello [27]
genaamd, waar, zoo er heden al rijke lieden wonen, destijds een zeer
rijke leefde, Landolfo Ruffolo. Daar hij niet genoeg had aan zijn geld
en verlangde dit te verdubbelen, liep hij gevaar alles te verliezen met
zijn leven er bij. Hij dan, gelijk dat gewoonte is bij kooplieden, na
een plan te hebben gemaakt, kocht een zeer groot schip, bevrachtte het
voor zijn rekening met verschillende koopwaren en ging hiermee naar
Cyprus. Na hier te zijn aangekomen, vond hij hier met hetzelfde soort
koopwaren, die hij had aangebracht, andere schepen, zoodat hij niet
alleen heel goedkoop moest verkoopen wat hij had meegebracht, maar als
hij ze kwijt wou raken, ze moest wegsmijten, zoodat hij hierover de
wanhoop nabij was. Hij had hiervan zeer veel verdriet, niet wetend wat
te doen, nu hij zag, dat hij van een zeer rijk man in korten tijd arm
was geworden en hij dacht er over òf te sterven òf door roof zijn
schade te herstellen, opdat hij, waar hij rijk vandaan was gekomen,
niet arm zou terugkeeren. Toen hij een kooper voor zijn groot schip
gevonden had, kocht hij met dit geld en met het andere, wat hij voor
zijn koopwaar had ontvangen, een licht scheepje om te kapen en voorzag
dit met al wat hiertoe noodig was, rustte het uitstekend uit en begon
op alles jacht te maken, vooral op de Turken. Bij de kaapvaart was de
fortuin hem zeer gunstig, die ’t hem niet was geweest in den handel.
Misschien in één jaar roofde en nam hij zooveel schepen van de Turken,
dat hij niet alleen herkregen had, wat hij in den handel had verloren,
maar hij had het meer dan verdubbeld. Toen hij van de eerste smart van
het verlies hersteld was en wist, dat hij genoeg had, nam hij zich voor
er geen tweede keer in te loopen en dat, wat hij nu had, hem genoeg zou
zijn. Hij besloot naar huis terug te keeren en beangst voor den handel,
wilde hij zijn geld niet meer in koopwaar omzetten, maar stak met het
scheepje, waarmee hij het had gewonnen, in zee.
Toen hij reeds in den Archipel was, verhief zich ’s avonds een storm,
die niet slechts tegen zijn koers in ging, maar die de zee zeer ruw
maakte, wat zijn scheepje niet goed kon verduren, zoodat hij in een
zeeboezem, welken een klein eiland gevormd had, voor dien wind beschut,
zijn toevlucht nam en zich voornam beter weer af te wachten. Hij was
hier pas kort, toen er twee galjoenen van Genueezen ankerden, die van
Constantinopel kwamen om hetzelfde weer als Landolfo te ontvluchten en
met moeite er in slaagden. De manschappen hiervan, die het scheepje
zagen en hem den weg hadden afgesloten om te vertrekken, hoorden, wie
hij was en daar zij al bij gerucht wisten, dat hij zeer rijk was,
besloten zij, gelijk natuurlijk is bij menschen begeerig naar geld en
roofziek, het te bemachtigen. Toen zij een deel van hun volk met den
voetboog en wel gewapend hadden aan land gezet, lieten zij een gedeelte
er van naderen, zoodat niemand van het scheepje, als hij niet wilde
doorboord worden, er uit kon komen. De anderen, die booten hadden laten
zakken, naderden, begunstigd door de zee, het vaartuig van Landolfo en
met weinig moeite hadden ze in korten tijd het heele scheepsvolk zonder
een man te verliezen in handen. Zij brachten Landolfo op een van hun
galjoenen, namen alles van zijn scheepje weg, deden dat zinken en
lieten hem slechts een armzalig wambuis.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.