ΒΑΣΙΛΕΑΣ
Χαριτωμένος είσ', επαινετός, Αμλέτε,
να θρηνής ευλαβώς την μνήμην του πατρός σου·
αλλ' είχε χάση και ο πατέρας σου πατέρα,
τούτος τον ιδικόν του πρώτα, και οποίος μένει
πρέπει ως καλός υιός της λύπης του το σέβας
προς καιρόν ν' αποδώση· αλλά μέσα 'ς το πένθος
να κλείεται με πείσμα, τούτ' είναι ανταρσία
ασεβής, θλίψις όχι ανδρός, και δείχνει γνώμην
κακήν προς τον θεόν, αστήρικτην καρδίαν,
δείχνει ανυπότακτην ψυχήν και δείχνει πνεύμα
αδίδακτο, μωρό· πώς κείνο, 'πού αναγκαίως
ξεύρομ' ότι θα γίνη και κοινόν υπάρχει
ως το κοινότερο αισθητό πράγμα του κόσμου,
να παίρνωμεν εμείς κατάκαρδα με τόσην
μωρήν αντίστασιν; Είν' εντροπή, και κρίμα
προς τον θεόν, προς τους νεκρούς και προς την Φύσιν,
και προσβολή 'ς το Λογικό, 'πού κάθε ημέραν
πατέρων μνημονεύει πανταχού θανάτους,
οπού κραυγάζει, από το λείψανο το πρώτο
ως τον σημερινόν απεθαμένον· «Τούτο
θα ήναι». Και λοιπόν τούτην εσύ την λύπην,
την άσκοπην, παρακαλώ να ρίξης χάμω·
στοχάσου με ως πατέρα· ναι, και τώρα ο κόσμος
ότ' είσ' ο εγγύτατος του θρόνου μας ας μάθη,
και ότι μ' αυτό σου δίδω τόσο αγάπης βάθος,
όσο έχει 'ς τον υιόν του τρυφερός πατέρας.
Και τώρα η διάθεσίς σου, να επιστρέψης πάλιν
'ς της Βυττεμβέργης την σχολήν (23), είν' εναντία
'ς τον πόθον μας πολύ· και σε παρακαλούμε
να μην αναχωρήσης, αλλ' εδώ να μείνης
'ς την ιλαρήν παρηγοριά των οφθαλμών μας,
πρώτος μας αυλικός, ανεψιός κ' υιός μας.
ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ
'Σ την μητέρα σου, Αμλέτε, μην αδιαφορήσης,
'πού σε παρακαλεί θερμώς μ' εμάς να μείνης·
αν μ' αγαπάς, 'ς την Βυττεμβέργην μη πηγαίνης.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Δέσποινα, 'ς ό,τι δυνηθώ θα σε υπακούσω.
ΒΑΣΙΛΕΑΣ
Απόκρισις καλή και σπλαχνική· θα ήσαι
εις την Δανίαν όμοιός μας. Δέσποινά μου,
πηγαίνομε· η γλυκειά και αβίαστη του Αμλέτου
παραδοχή μου ανοίγει της καρδιάς τα φύλλα.
Και προς χάριν αυτής, όσαις προπίν' υγείαις
με αλαλαγμούς χαράς την σήμερο η Δανία,
'ς τα νέφ' η κανονιαίς θα ταις αντιλαλήσουν,
και την βασιλικήν ξεφάντωσιν οι θόλοι
των ουρανών θ' αντιβοούν, ως ν' απαντούσαν
'ς εκείναις ταις βρονταίς της γης. Αναχωρούμε.
[Εξέρχονται όλοι εκτός του ΑΜΛΕΤΟΥ
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αχ! να ημπορούσε τούτη τόσο στέρεη σάρκα
να ξεπαγώση και ως αχνός δροσιά να γίνη!
ή τον νόμον του ο Πλάστης να μην είχε στήση
να τιμωρή τον αυτοφόνον! Θε μου, ω Θε μου,
πόσο άνοστα, κοινά και ανώφελα και αχρεία
φαίνοντ' όλα 'ς εμέ τα έργ' αυτού του κόσμου!
Φάσκελα να 'χουν! Κήπος είναι χορτιασμένος
μες το ξεσπόριασμά του, και όλον τον γεμίσαν
χοντροειδή φυτά και ξεβλασταρωμένα.
Αυτού να καταντήση! Απεθαμένος μόλις
από δυο μήναις· ουδέ τόσο, ουδέ καν δύο.
Τι εξαίσιος βασιλέας! Υπερίων ήταν
και τούτος έμπροσθέν του Σάτυρος· ω πόσο
τρυφερήν είχε αγάπην της μητρός μου! μήτε
άνεμοι τ' ουρανού θα υπόφερνε να πνέουν
σκληρά 'ς το πρόσωπό της! Α! θα το ενθυμούμαι;
Γη και Ουρανοί! την είδα εγώ 'ς τον τράχηλόν του
να κρέμετ' ώστε ήθελε ειπής πως η τροφή της
αύξαινε, αντί να παύη, την επιθυμίαν.
Και όμως 'ς ένα μήνα, — ας μη το συλλογιούμαι, —
Αδυναμία! τ' όνομά σου είναι γυναίκα! —
'ς ένα μήνα μικρόν! ή πριν τριφθούν εκείνα
τα υποδήματα 'πού 'χε 'ς του δυστυχισμένου
πατρός μου την θανήν, κλαμένη ως η Νιόβη,
αυτή εκείνη — Ω Θε! και κτήνος, στερημένο
του λογικού, το πένθος θα κρατούσε πλέον, —
εκείνη αμέσως με τον θείον μου ενυμφεύθη,
αδελφόν του πατρός μου και όμοιον του πατρός μου
όσ' ομοιάζω εγώ τον Ηρακλέα. 'Σ ένα
μήνα; ενώ τα πρισμένα μάτια της ακόμη
κοκκίνιζε η πικράδα δολερών δακρύων,
ενυμφεύθη. Ω! κακή σπουδή να πέση αμέσως
'ς επικατάρατα φιλιά! Καλό δεν είναι
ούτε καλό τέλος θα λάβη· αλλά, καρδιά μου,
πνίγου, επειδή την γλώσσαν πρέπει να κρατήσω.
Εισέρχονται ΟΡΑΤΙΟΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
ΟΡΑΤΙΟΣ
Υψηλότατε, χαίρε!
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πόσην χαράν έχω
ότι σας βλέπω και υγιείς· είν' ο Οράτιος
ή ξέχασα τον εαυτόν μου;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Εκείνος είμαι,
και πάντοτε ο πτωχός σου δούλος, Κύριέ μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Όχι, ο καλός μου φίλος· θ' ανταλλάξω εκείνο
το επίθετο με σε. Και τι λοιπόν, Οράτιε,
τι σ' έφερ' εδώ τάχ' από την Βυττεμβέργην; —
Ο Μάρκελλος (24);
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Καλέ μου Κύριε, —
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πολύ χαίρω
ότι σε βλέπω — (προς τον Βερν.) Κύριε, καλή 'σπέρα. — Λέγε,
τι σ' έφερ' εδώ τάχ' από την Βυττεμβέργην;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Καλέ μου Κύριε, κλίσις προς την οκνηρίαν.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αλλ' ούτ' εχθρός σου αυτό να λέγη εσυγχωρούσα·
και μη τόσο σκληρά τ' αυτιά μου υποχρεώσης
δικήν σου εις βάρος σου ν' ακούσουν μαρτυρίαν·
καλώς γνωρίζ' ότι οκνηρός εσύ δεν είσαι.
Αλλά 'ς την Ελσινόρην τι ζητείς; Πριν φύγης
θα μάθης από εμάς να πίνης ανδρειωμένα (25).
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ήλθα, Κύριε, να ιδώ το ξόδι του πατρός σου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Συμμαθητή μου, αν μ' αγαπάς, μη μ' αναπαίζης·
ήλθες να ιδής, θαρρώ, τους γάμους της μητρός μου.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Κύριε, πολύ σιμά τωόντι ακολουθήσαν.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Οικονομία, φίλε, νοικοκυροσύνη!
Απ' το νεκρόδειπνο (26) τα κρέατα ψημένα
κρύα πέρασαν εις του γάμου το τραπέζι.
Να είχ' απαντήση (27) τον χειρότερον εχθρόν μου
'ς τους Ουρανούς, και όχι να ιδώ τέτοιαν ημέραν.
Ο πατέρας μου, — ναι, μου φαίνεται, τον βλέπω,
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ω! Κύριε, πού;
ΑΜΛΕΤΟΣ
'Στον οφθαλμόν του νου μου, Οράτιε.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Μία φορά τον είδα· εξαίσιος βασιλέας!
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αχ! ήταν άνθρωπος, 'πού, εις όλ' αν θα τον κρίνης,
δεν ελπίζω εις την γην να ιδώ τον όμοιόν του.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Κύριε, λογιάζω πως εψές τον είδα.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Είδες
συ; ποίον;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Τον πατέρα σου, τον βασιλέα.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Τον βασιλέα, τον πατέρα μου, —
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ολίγαις
στιγμαίς τον θαυμασμόν σου δάμασε, να δώσης
όλην την προσοχήν σου ως 'πού να φανερώσω
'ς εσέ το θαύμα τούτο, με την μαρτυρίαν
εδώ των φίλων.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Προς Θεού, λέγε ν' ακούσω.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Δύο νυκτιαίς, εις την αράδα, τούτ' οι φίλοι,
ο Μάρκελλος με τον Βερνάρδον, 'ς την φρουράν τους,
'ς την νεκρήν κ' έρμην ώραν του μεσονυκτίου,
απάντησαν το εξής· μορφή 'σάν του πατρός σου,
όλη με τ' άρματα πατόκορφα ζωσμένη,
φαίνετ' εμπρός τους, και με βάδισμα γενναίο
αργά και μεγαλοπρεπώς περνά σιμά τους·
και τρεις εβάδισε φοραίς, εις διάστημ' όσο
το σκήπτρο 'πού φορούσ', εμπρός 'ς τα τρομασμένα
Θαμπά τους μάτια· και απ' του φόβου την ενέργειαν
εκείνοι στραγγισμένοι ωσάν πηκτή παγόνουν,
στέκουν βουβοί, δεν του ομιλούν. Τούτο 'ς εμένα
ξεμυστηρεύθηκαν αυτοί και ακόμη ετρέμαν.
Κ' εγώ την τρίτην νύκτα εφρούρησα μαζί τους·
και αυτού 'ς την ίδιαν ώραν, με το ίδιο σχήμα,
απαράλλακτα ως είχαν περιγράψη εκείνοι,
το φάντασμ' ήλθεν· έχω, Κύριε, γνωρίση
τον πατέρα σου· το 'να χέρι μου με τ' άλλο
δεν ομοιάζουν τόσον.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αλλά πού συνέβη
τούτο;
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Κει, 'πού 'μασθε φρουρά, 'ς τον προμαχώνα.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Του ωμιλήσετε σεις;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Εγώ μάλιστα, Κύριε,
αλλά δεν αποκρίθη, μόνον, ως μου εφάνη,
σήκωσε μια φορά την κεφαλήν και κάπως
έδειξε να κινήται ωσάν διά να ομιλήση,
όταν ακούσθη ξάφνου της αυγής τ' ορνίθι
να λαλήση σφικτά, και 'ς την κραυγήν του εκείνο
τραβίχθη βιαστικά κ' εχάθη απ' έμπροσθέν μας.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Παράδοξο πολύ.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Και όμως ως ζω και υπάρχω
τούτ' είναι η μόνη αλήθεια, Κύριε σεβαστέ μου,
κ' είπαμεν ότι μας επρόσταζε το χρέος
να σου τα κάμωμε γνωστά.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Τωόντι, ω φίλοι.
Αλλά το πράγμα με ταράζει. Θα φρουρήτε
απόψε;
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Κύριε, θα φρουρούμε.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αρματωμένος
λέγετε;
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Αρματωμένος, Κύριέ μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Όλος
από την φτέρναν 'ς την κορφήν;
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Μάλιστα, Κύριε,
ολόβολος.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Λοιπόν εσείς το πρόσωπό του
δεν είδετε;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ναι, Κύριε, το είδαμε βεβαίως,
την προσωπίδα ως είχεν ανασηκωμένην.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πώς ήταν; άγριο το ανάβλεμμά του;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Πλέον
λύπην παρά θυμόν φανέρονε 'ς την όψιν.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Χλωμός ή κόκκινος;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Χλωμός πολύ.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Και είχε
επάνω σας τα μάτια στυλωμένα;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Όλην
ασάλευτα την ώραν.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Να παρευρισκόμουν
ήθελ' αυτού.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Μεγάλην θα αισθανόσουν φρίκην.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πιθανώς, πιθανώς. Πολύν καιρόν εστάθη;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ως να μετρήσης εκατόν και όχι με βίαν.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Πλειότερο, πλειότερο.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Αλλ' όχι οπότε
το είδα εγώ.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Τα γένεια στακτερά δεν είχε;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Τα είχε, ως όταν ζωντανόν τον είδα, μαύρα
σπαρμέν' ασήμι.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Απόψε θέλει εγώ φρουρήσω
ίσως και πάλι περπατήση.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Το εγγυούμαι.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Εάν πάρη το σχήμα του αγαθού πατρός μου,
θα του ομιλήσω και αν το στόμ' ανοίξη ο Άδης
σιγήν να μου προστάξη· και, παρακαλώ σας,
αν την όψιν αυτήν έχετε ως τώρα κρύψη,
'ς την φυλακήν ας μείνη ακόμη της σιωπής σας,
και ό,τι άλλο τύχη να συμβή τούτην την νύκτα,
δώστε του τόπον εις τον νουν και όχι 'ς την γλώσσαν.
Θέλει ανταμείψω την αγάπην σας· και τώρα
έχετε υγείαν, και κοντά 'ς το μεσονύκτι
θε να σας ανταμώσω εκεί 'ς τον προμαχώνα.
ΟΛΟΙ
Τα χρέη μας 'ς την Υψηλότητά σου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αγάπην
θέλω από σας όσην σας έχω· χαιρετώ σας.
[Εξέρχονται όλοι εκτός του ΑΜΛΕΤΟΥ.
Το πνεύμα του πατρός μου 'ς τ' άρματα! δεν είναι
καλά τα πάντα· υπάρχει κάτι αισχρό παιγνίδι·
Ω νύκτα, φθάσε! Ως τότε ησύχαζε, ω ψυχή μου!
Έργα (28) μιαρά θα βγουν 'ς το φως φανερωμένα,
και αν 'ς την καρδιά της μέσα η γη τα 'χει κρυμμένα.
[Εξέρχεται.
ΣΚΗΝΗ Γ'.
Δωμάτιον εις το σπίτι τον ΠΟΛΩΝΙΟΥ
Εισέρχονται ΛΑΕΡΤΗΣ και ΟΦΗΛΙΑ.
ΛΑΕΡΤΗΣ
Τα πράγματά μου επήραν εις το πλοίο· χαίρε,
ω αδελφή μου, και όταν οι άνεμοι βοηθήσουν
και ξεκινά καράβι, μη κοιμάσαι, κάμε
είδησιν από σε να λάβω.
ΟΦΗΛΙΑ
Και αμφιβάλλεις;
ΛΑΕΡΤΗΣ
Και ως προς το ερωτικό μετώρισμα του Αμλέτου,
πάρ' τ' ως συνήθειαν και ως του αίματος παιγνίδι·
είναι γιοφύλλι 'πώχει ανοίξ' η φύσις νέα,
πρώιμο και γλυκό, πλην πρόσκαιρο και γέρνει,
μιας στιγμής ευωδιά και χάρις, τίποτ' άλλο.
ΟΦΗΛΙΑ
Α! τίποτ' άλλο παρ' αυτό;
ΛΑΕΡΤΗΣ
Μη το λογιάσης
τίποτε παρ' αυτό, και σκέψου πως η φύσις,
'ς την αύξησιν, δεν μεγαλόνει με τον όγκον
μόνον και με τα νεύρ', αλλ', ως πλαταίνει τούτος
ο ναός (29), δυναμόν' η μέσα υπηρεσία
της ψυχής και του νου (30). Τώρ' ίσως σ' αγαπάει,
την καθαρήν του γνώμην δεν θολόνει ακόμη
δόλιος σκοπός· αλλά φοβού και αν θεωρήσης
το μεγαλείον του, της γνώμης του δεν είναι
κύριος αυτός· 'ς την γέννησίν του υποταγμένος
δεν δύνατ', όπως οι μικροί κάμνουν, να κόπτη
οποίον θέλει καρπόν, αφού 'ς την εκλογήν του
κρέμετ' η ασφάλεια, τα καλό της πολιτείας·
όθεν 'ς την εκλογήν του την φωνήν θ' ακούση,
και την στέρξιν θα λάβη από το σώμα εκείνο,
οπού τον έχει κεφαλήν· λοιπόν, αν λέγη
πως σ' αγαπά, γνώσιν αν έχεις, πίστευέ το
μόνον όσον η θέσις και τ' αξίωμά του
του συγχωρούν να πράξη αυτά 'πού βεβαιόνει,
και αυτό να προχωρή δεν δύναται παρέκει
απ' ό,τ' η φωνή θέλει της Δανιμαρκίας.
Μέτρα λοιπόν πόσο η τιμή σου θε να πάθη,
αν εύκολα δεχθής τα γλυκολάλημά του,
ή χάσης την καρδιά, ή τον παρθενικόν σου
ανοίξης θησαυρόν εις την τυφλήν ορμήν του.
Μη, Οφηλία, μη, γλυκύτατη αδελφή μου·
το αίσθημά σου κράτει οπίσω φυλαγμένο
'ς απόσκεπο, μακράν απ' τ' άρματα του πόθου·
η σφικτότερη κόρη δείχνεται απλοχέρα,
το κάλλος της αν ξεσκεπάση της σελήνης (31)·
ούτ' η Αρετή ξεφεύγει την συκοφαντίαν·
τα τέκνα του Μαϊού πληγόνει το σκουλήκι
πολύ συχνά πριν τα μπουμπούκια τους ανοίξουν,
και 'ς της ζωής το δροσοβόλο χαραμέρι
εξόχως άνεμοι φυσούν φαρμακωμένοι.
Λοιπόν φυλάξου· ο φόβος είναι σωτηρία·
ότ' η νεότης, χωρίς να 'χη εχθρόν, και μόνη
'ς τον εαυτόν της επανάστασιν σηκόνει.
ΟΦΗΛΙΑ
Την έννοιαν θα 'χω της λαμπρής σου νουθεσίας
φύλακα της καρδιάς μου· αλλ' αδελφέ γλυκέ μου,
μη κάμης όπως ασεβείς κάποιοι ποιμένες·
τ' ουρανού το τραχύ και ολόρθο μονοπάτι
δείχνουν των άλλων, και ξεχνούν την διδαχήν τους,
και, ως ο φιλήδονος 'πού αλόγιαστα ξεδίνει,
τρέχουν μες της τρυφής τον ανθισμένον δρόμον.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크
『Αμλέτος』
William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas
199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.