STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크

『Dramatische werken』

Henrik Ibsen · 번역 J. Clant van der Mijll-Piepers

199,968자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 745,007자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1923년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

JOHAN. Hm; in Amerika denken wij daar anders over. BERNICK. Ja, dat geloof ik wel; in zoo'n vrijgevochten maatschappij als de Amerikaansche. Maar hier, in ons kleine kringetje, waar Goddank de verdorvenheid tot op heden althans, nog niet is binnengedrongen, hier stellen de vrouwen zich er mee tevreden een gepaste, al is het dan ook een bescheiden plaats in te nemen. Het is bovendien Martha's eigen schuld; zij had waarachtig al lang bezorgd kunnen zijn, als zij maar gewild had. JOHAN. Je bedoelt dat zij had kunnen trouwen? BERNICK. Ja, zij had zelfs meer dan eens een heel goede partij kunnen doen; zij heeft verscheidene goede aanzoeken gehad. Merkwaardig genoeg; een onbemiddeld meisje, niet jong meer, en daarbij hoogst onbeduidend. JOHAN. Onbeduidend? BERNICK. Nou, ik maak er haar geen verwijt van. Ik verlang haar niet anders dan ze is. Je begrijpt, in een groot huis als het onze, is het altijd gemakkelijk zoo'n eenvoudig persoontje te hebben die je voor alles gebruiken kunt. JOHAN. Jawel, maar zij...? BERNICK. Zij? Hoe dat?... Nu ja, zij heeft natuurlijk ook wel wat om zich voor te interesseren. Zij heeft mij toch, en Betty en Olaf en mij. Een mensch moet niet altijd in de eerste plaats aan zich zelf denken, en allerminst een vrouw. Wij hebben toch allemaal een kleinere of grootere maatschappij om te steunen en voor te werken. Zoo doe _ik_ althans (_wijst naar Krap, die van rechts komt_). Daar heb je net het bewijs voor mijn stelling. Denk je dat het mijn eigen zaken zijn die mij in beslag nemen? Volstrekt niet. (_Snel tegen Krap_). Wel? KRAP (_zacht, laat een pak papieren zien_). Alle koopcontracten in orde. BERNICK. Prachtig! Uitmuntend!... Ja, beste jongen, nu moet je mij heusch voor een poosje excuseeren. (_Gedempt en met een handdruk_). Dank, dank, Johan; en wees er van overtuigd, dat ik alles, waarmee ik je van dienst kan zijn,... nu, je begrijpt mij wel.... Kom, mijnheer Krap. (_Zij gaan Bernick's kamer binnen_). JOHAN (_kijkt hen een poos na_). Hm.... (_hij wil den tuin ingaan. Op hetzelfde oogenblik komt Martha met een mandje aan haar arm van rechts_). JOHAN. Kijk eens aan, Martha! MARTHA. O ... Johan ... ben jij het? JOHAN. Ook al zoo vroeg op het pad? MARTHA. Ja. Wacht maar even, als je wilt; de anderen zullen wel dadelijk komen. (_Wil naar links weggaan_). JOHAN. Hoor eens, Martha, heb je altijd zoo'n haast? MARTHA. Ik? JOHAN. Gisteren liep je ook al weg, zoodat ik geen woord met je kon praten, en van daag.... MARTHA. Ja, maar.... JOHAN. Vroeger waren wij toch altijd bij elkaar, wij twee oude speelkameraden. MARTHA. Och, Johan, dat is zoo heel, heel lang geleden. JOHAN. Wel, het is op den kop af vijftien jaar geleden, niet meer en niet minder. Vindt je soms dat ik zoo erg veranderd ben? MARTHA. Jij? O ja, jij ook, hoewel.... JOHAN. Nou wat? MARTHA. Och ... niets. JOHAN. Je schijnt niet erg blij te zijn om me terug te zien. MARTHA. Je heb zoo lang gewacht ... _te_ lang. JOHAN. Gewacht? Dat ik terugkomen zou? MARTHA. Ja. JOHAN. En waarvoor dacht je dat ik terugkomen zou? MARTHA. Om goed te maken wat je misdaan hebt. JOHAN. Ik? MARTHA. Heb je vergeten dat er een vrouw in ellende en schande gestorven is door jouw schuld? Heb je vergeten, dat door jouw schuld de beste jaren van een opgroeiend meisje vergald werden? JOHAN. En dat moet ik van jou hooren? Martha, heeft je broer dan nooit...? MARTHA. Wat? JOHAN. Heeft hij nooit...; nu ja, ik bedoel, heeft hij nooit zooveel als een woord tot mijn verontschuldiging gezegd? MARTHA. Och, Johan, je kent immers Karsten's strenge principes wel. JOHAN. Hum..., ja zeker, zeker ken ik de strenge principes van mijn ouden vriend Karsten wel.... Maar dat is toch...! Wel!... Ik sprak zoo even met hem. Ik vind dat hij opvallend veranderd is. MARTHA. Hoe kan je dat zeggen? Karsten is toch altijd zoo'n uitstekend mensch geweest. JOHAN. Zoo was het eigenlijk niet bedoeld; maar dat doet er niet toe. Hm; nu begrijp ik pas in welk licht je mij gezien hebt; je hebt gewacht en uitgekeken naar de terugkomst van den verloren zoon. MARTHA. Johan, ik zal je zeggen in welk licht ik je gezien heb (_wijst naar den tuin_). Zie je haar, die daarginder in het gras met Olaf speelt? Dat is Dina. Herinner je je nog dien verwarde brief dien je mij schreef toen je weg ging? Je schreef dat ik in je gelooven moest. Ik heb in je geloofd, Johan. Al die slechte dingen die later van je verteld werden, moeten in de verwarring, zonder nadenken, zonder overleg gebeurd zijn.... JOHAN. Wat voor dingen bedoel je? MARTHA. Och, je begrijpt mij heel goed;... daarover praat ik niet meer. Maar je moest immers weg, van voren af aan beginnen, een nieuw leven. Zie je, Johan, ik ben je plaatsvervangster hier geweest, ik, je oude speelkameraad. De plichten die jij hier verzuimde te vervullen, of niet vervullen kon, die heb ik op mij genomen en voor je vervuld. Ik vertel je dit omdat je je ook niet dat nog te verwijten zoudt hebben. Voor het arme, verongelijkte kind, ben ik een moeder geweest; ik heb haar opgevoed zoo goed als ik kon.... JOHAN. En je heele leven daaraan verspild.... MARTHA. Dat is niet verspild. Maar je bent laat gekomen, Johan. JOHAN. Martha ... als ik je alles zeggen kon.... Wel, laat ik je in elk geval danken voor je trouwe vriendschap. MARTHA (_met een droevig lachje_). Hm.... Zoo, nu heb ik ten minste gezegd wat ik op 't hart had. Sst; daar komt iemand. Adieu; ik kan nu niet.... (_zij gaat weg door de verste deur links. Lona Hessel komt uit den tuin, gevolgd door Mevr. Bernick_). MEVR. BERNICK (_nog in den tuin_). Maar om 's hemels wil, Lona, wat verzin je toch! LONA. Laat mij toch maar begaan; ik wil en moet met hem spreken. MEVR. BERNICK. Maar dat zou toch het grootst mogelijke schandaal geven! O Johan, ben jij daar nog? LONA. Maak dat je wegkomt, jongen; blijf niet hier in de kameratmosfeer omhangen; ga den tuin in en praat een beetje met Dina. JOHAN. Dat was ik juist van plan. MEVR. BERNICK. Maar.... LONA. Hoor eens, Johan, heb je Dina al eens goed aangekeken? JOHAN. Ik geloof van ja. LONA. Je moet haar maar eens heel nauwkeurig opnemen, jongen. Dat zou iets voor jou zijn! MEVR. BERNICK. Maar Lona! JOHAN. Iets voor mij? LONA. Ja, om naar te kijken, meen ik. Ga nu maar! JOHAN. Maar al te graag! (_hij gaat den tuin in_). MEVR. BERNICK. Lona, ik sta verstomd over je. Dit kan je toch onmogelijk ernst zijn. LONA. Ja waarachtig is het mij ernst. Is zij niet frisch en gezond en braaf? Zij is net een vrouw voor Johan. Zoo een heeft hij daarginder net noodig; dat zal wat anders zijn dan een oude stiefzuster! MEVR. BERNICK. Dina! Dina Dorf! Denk toch eens aan!... LONA. Ik denk in de eerste plaats aan het geluk van mijn jongen. Want hem een beetje helpen moet ik wel; zelf is hij niet heel handig in zulke dingen; voor meisjes en vrouwen heeft hij nooit veel oog gehad. MEVR. BERNICK. Hij niet? Johan! Nou, mij dunkt dat wij van het tegendeel de treurige bewijzen wel gehad hebben.... LONA. Naar den drommel met die malle geschiedenis! waar is Bernick? Ik moet hem spreken. MEVR. BERNICK. Lona, je doet het niet, zeg ik je! LONA. Ik doe het wel. Heeft de jongen zin in haar ... en zij in hem ... dan zullen ze elkaar krijgen ook. Bernick is immers zoo'n knappe man; die moet dan maar een uitweg vinden.... MEVR. BERNICK. En geloof je dat zulke Amerikaansche onwelvoegelijkheden hier geduld zullen worden.... LONA. Leuterpraat, Betty. MEVR. BERNICK. ... dat een man als Karsten, met zijn streng moreele begrippen.... LONA. Och wat! Die zullen wel zoo overdreven streng niet zijn. MEVR. BERNICK. Wat durf je daar te zeggen? LONA. Ik durf zeggen dat Bernick wel niet zooveel braver zal zijn dan andere mannen. MEVR. BERNICK. Zoo diep zit dus de haat nog in je! Maar wat wil je dan toch eigenlijk hier, als je nooit hebt kunnen vergeten dat...? Ik begrijp niet dat je hem onder de oogen durfde komen na de schandelijke beleediging die je hem hebt aangedaan. LONA. Ja, Betty, toen heb ik mij leelijk vergaloppeerd. MEVR. BERNICK. En hoe grootmoedig heeft hij het je niet vergeven, hij, die toch nooit iets misdaan had! Want hij kon toch niet helpen dat jij je hier illusies gemaakt hadt. Maar sinds dien tijd heb je ook een hekel aan mij. (_Begint te schreien_). Je hebt mij mijn geluk nooit gegund. En nu kom je hier om mij al die narigheid te bezorgen ... om de heele stad te laten zien in wat voor een familie ik Karsten gebracht heb. Ik zal er op aangezien worden, en dat is het juist wat je wilt. O, het is afschuwelijk van je! (_Ze gaat schreiend weg door de verste deur links_). LONA (_haar nakijkend_). Arme Betty! (_Bernick komt uit zijn kamer_). BERNICK (_nog in de deur_). Ja, ja, dat is best mijnheer Krap; dat is uitstekend. Stuur vierhonderd kronen voor voedsel voor de armen. (_keert zich om_). Lona! (_dichterbij_). Ben je alleen? Komt Betty niet hier? LONA. Neen. Zal ik haar soms gaan halen? BERNICK. Neen, neen, neen, niet doen! O Lona, je weet niet hoe ik er naar verlangd heb eens openhartig met je te praten ... om je vergeving af te smeeken. LONA. Hoor eens, Karsten, laat ons niet sentimenteel worden; dat staat ons niet. BERNICK. Je _moet_ mij aanhooren, Lona. Ik weet wel hoezeer de schijn tegen mij is, nu je gehoord hebt van die zaak met Dina's moeder. Maar ik zweer je, dat het maar een korte opwinding geweest is; ik heb eens heusch eerlijk en oprecht van je gehouden. LONA. Waarvoor denk je dat ik teruggekomen ben? BERNICK. Wat je ook van plan bent, ik smeek je niets te ondernemen voor ik mij gerechtvaardigd heb. Ik kan het, Lona, ik kan mij in elk geval verontschuldigen. LONA. Nu ben je bang.... Je hebt eens van mij gehouden, zeg je. Ja, dat heb je me dikwijls genoeg verzekerd in je brieven; en misschien was het ook wel waar ... in zekeren zin ... zoolang je nog daarginder in een ruimer en vrijer wereld leefde, die je den moed gaf zelf vrij en ruim te denken. Je vondt misschien bij mij meer karakter en eigen wil en zelfstandigheid, dan bij de meesten hier. En dan was het ook een geheim tusschen ons beiden; niemand kon je uitlachen over je slechten smaak. BERNICK. Lona, hoe kan je toch denken...? LONA. Maar toen je terugkwam, toen je allerlei spotternijen hoorde, die als hagel op me neervielen, toen je hoorde hoe er gelachen werd over alles wat ze hier mijn dwaasheden noemden.... BERNICK. Maar je was toen ook erg excentriek. LONA. Toch voornamelijk om al die stijve harken te ergeren, die in pantalons en rokken door de stad slenterden. En toen je dan die jonge verleidelijke actrice ontmoette.... BERNICK. Het was een kwajongensstreek ... anders niets; ik zweer dat er geen tiende deel waar was van al de praatjes en den laster die in omloop waren. LONA. 't Kan zijn; maar toen nu Betty thuis kwam, mooi, bloeiend, door allen vergood ... en het bekend werd dat zij het heele fortuin van tante erven zou, en ik niets zou krijgen.... BERNICK. Ja, dat is nu juist de zaak, Lona; en nu zal je ook alles zonder omwegen hooren. Ik had Betty toen niet lief. Ik maakte het niet af met jou om een nieuwe verliefdheid. Ronduit gezegd, het was om het geld. Ik was er toe gedwongen; ik _moest_ dat geld hebben. LONA. En dat zeg je mij zoo maar vlak in mijn gezicht? BERNICK. Ja, dat doe ik. Luister eens, Lona.... LONA. En toch schreef je mij dat een onoverwinnelijke liefde voor Betty zich meester van je gemaakt had, deed je een beroep op mijn grootmoedigheid, bezwoer je mij ter wille van Betty te zwijgen over wat er tusschen ons geweest was.... BERNICK. Ik _moest_ het wel doen, zeg ik je immers. LONA. Nou, dan weet de hemel dat ik er geen berouw van heb dat ik mij toen zoo vergaloppeerde.
Dramatische werken 원문 · 스토리돈