STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크

『Dramatische werken』

Henrik Ibsen · 번역 J. Clant van der Mijll-Piepers

199,968자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 745,007자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1923년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

JOHAN. Zeg, Lona, bluf nou maar niet te veel. LONA. Ja, ik ben daar nu echt trotsch op. Lieve Hemel, dat is het eenige wat ik uitgevoerd heb in de wereld; maar dat geeft mij toch wel een beetje recht van bestaan. Ja, Johan, zeg, als wij daaraan terug denken hoe wij tweeen daarginder begonnen met onze vier leege klavieren.... HILMAR. Handen. LONA. Ik zeg klavieren, want smerig waren ze. HILMAR. Oeh! LONA. En leeg waren ze ook. HILMAR. Leeg? Nou ik moet zeggen...! LONA. Wat moet je zeggen? BERNICK. Hm! HILMAR. Ik moet zeggen ... oeh! (_gaat de tuintrap af_). LONA. Wat mankeert die vent? BERNICK. Och, stoor je maar niet aan hem; hij is een beetje zenuwachtig tegenwoordig. Maar wil je den tuin niet eens zien? Daar ben je nog niet geweest, en ik heb nu nog een uurtje vrij. LONA. Ja, heel graag; je kunt denken dat ik genoeg met mijn gedachten hier in den tuin bij jullie ben geweest. MEVR. BERNICK. Daar is ook veel veranderd, dat zal je zien. (_Bernick, Mevr. Bernick en Lona gaan den tuin in, waar men hen af en toe ziet gedurende het volgende_). OLAF (_in den tuindeur_). Oom Hilmar, weet u wat oom Johan mij vroeg? Hij vroeg of ik met hem mee wou gaan naar Amerika. HILMAR. Jij, zoo'n lummel die hier aan je moeders rokken hangt.... OLAF. Maar dat wil ik nu ook niet langer. U zal eens zien als ik groot ben.... HILMAR. Nonsens; jij hebt geen aanleg in je voor dat stalende dat er gelegen is in.... (_zij gaan den tuin in_). JOHAN (_tegen Dina die haar hoed heeft afgezet en in de deur rechts staat, terwijl zij het stof van haar japon schudt_). U heeft het knapjes warm gekregen van de wandeling. DINA. Ja; het was een heerlijke wandeling. Zoo'n heerlijke wandeling heb ik nog nooit gemaakt. JOHAN. U wandelt misschien niet dikwijls zoo in den voormiddag? DINA. Jawel, maar enkel met Olaf. JOHAN. Zoo.... U heeft misschien ook lust om in den tuin te gaan, of blijft u liever hier? DINA. Neen, ik heb veel meer lust om hier te blijven. JOHAN. Ik ook. En dat is dus afgesproken, dat ik u iederen ochtend kom afhalen om te wandelen. DINA. Neen, mijnheer Toennesen, dat moet u niet doen. JOHAN. Waarom niet? U heeft het toch beloofd. DINA. Jawel; maar nu ik er over nadenk ... neen, u moet niet met mij uitgaan. JOHAN. Maar waarom dan toch niet? DINA. U is hier vreemd; u begrijpt dat niet; maar ik zal u zeggen.... JOHAN. Wel? DINA. Och neen ... ik spreek er liever niet over. JOHAN. O, tegen mij kan u gerust over alles spreken wat u wil. DINA. Dan zal ik het u zeggen: ik ben niet zooals andere jonge meisjes; er is iets ... er is iets bizonders met mij. Daarom moet u het niet doen. JOHAN. Daar begrijp ik heelemaal niets van. U heeft toch niets misdaan? DINA. Neen, ik niet, maar ... ik kan er niets meer van zeggen. U komt het wel te weten door de anderen. JOHAN. Hm. DINA. Maar er was nog iets anders dat ik u graag vragen zou. JOHAN. En wat is dat dan? DINA. In Amerika is het immers zoo gemakkelijk om een betrekking te krijgen? JOHAN. Nou, zoo heel gemakkelijk is het nu altijd niet; in het begin moet je dikwijls heel wat uitstaan en hard werken. DINA. Daar zou ik ook niet tegen opzien.... JOHAN. U? DINA. Ik kan wel werken; ik ben gezond en sterk, en tante Martha heeft mij van alles geleerd. JOHAN. Maar, wat drommel, ga dan met ons mee! DINA. Och, nu maakt u maar gekheid; dat heeft u tegen Olaf ook gezegd. Maar wat ik eigenlijk wilde weten is, of de menschen daarginder erg ... erg braaf zijn? JOHAN. Braaf? DINA. Ja, ik bedoel of ze ook zoo fatsoenlijk en in den vorm zijn, als hier? JOHAN. Nou, ze zijn in elk geval niet zoo slecht als ze hier denken. Daar hoeft u niet bang voor te zijn. DINA. U begrijpt mij niet. Ik zou juist willen dat ze niet zoo fatsoenlijk en braaf waren. JOHAN. Niet? En hoe moeten ze dan zijn? DINA. Ik zou willen dat ze natuurlijk waren. JOHAN. Jawel, jawel, dat zijn ze misschien juist wel. DINA. Dan zou het goed voor mij zijn om er heen te gaan. JOHAN. Welzeker, en daarom moet u met ons meegaan. DINA. Neen, met u ga ik niet mee; ik moet alleen gaan. O, ik zou het nog wel tot iets kunnen brengen; ik zou wel flink worden.... BERNICK (_beneden aan de tuintrap bij de beide dames_). Blijf maar, blijf; ik zal het wel halen, Betty-lief. Je zoudt licht kou kunnen vatten. (_Hij komt de kamer binnen en zoekt naar een chale_). MEVR. BERNICK (_in den tuin_). Jij moet ook meegaan, Johan. Wij gaan naar de grot. BERNICK. Neen, Johan moet nu eens hier blijven! Hier, Dina, neem jij de chale mee van mijn vrouw en ga met haar meer. Johan blijft bij mij, Betty-lief. Ik moet nog eens het een-en-ander hooren over de toestanden daarginder. MEVR. BERNICK. Goed! Maar kom gauw weer bij ons; je weet waar wij te vinden zijn. (_Mevr. Bernick, Lona en Dina gaan door den tuin links af_). BERNICK (_kijkt hen een oogenblik na, gaat dan de verste deur links sluiten; dan gaat hij naar Johan toe, grijpt zijn beide handen die hij schudt en drukt_). Johan, nu zijn wij alleen: laat mij je nu eens danken. JOHAN. Ach wat! BERNICK. Mijn huis en haard, mijn huiselijk geluk, mijn heele positie in de maatschappij ... heb ik aan jou te danken. JOHAN. Wel, dat doet mij plezier, beste Karsten, dan is er toch nog iets goeds uit die gekke geschiedenis voortgekomen. BERNICK (_schudt hem opnieuw de hand_). Toch dank, dank, en nogmaals dank! Niet een uit de tienduizend zou gedaan hebben wat jij toen voor mij deedt. JOHAN. 't Is ook wat! Waren we niet allebei jong en loszinnig? Een van ons beiden moest de schuld toch op zich nemen.... BERNICK. Maar wie was daar nader aan toe dan de schuldige zelf? JOHAN. Stop! Toen was de onschuldige er nader aan toe. Ik was immers heelemaal vrij en ouderloos. En 't was een waar geluk om van die kantoor-slavernij af te komen. Maar jij hadt je oude moeder nog, en daarbij was je net stil geengageerd met Betty, die zoo veel van je hield. Wat zou ze begonnen hebben als ze te weten was gekomen...? BERNICK. Zeker ... zeker ... alles waar, maar.... JOHAN. En was het niet juist om Betty dat je een eind ging maken aan dat scharrelpartijtje met madam Dorf? 't Was immers daarom dat je bij haar boven was dien avond.... BERNICK. Ja, die onzalige avond, toen die dronken kerel thuiskwam...! Ja, Johan, dat was om Betty; maar toch ... dat je zoo grootmoedig den schijn tegen je zelf keerde en weg ging.... JOHAN. Heb maar geen gewetensbezwaren, beste kerel. We waren het er immers over eens dat het zoo zijn zou; je _moest_ gered worden, en je was immers mijn vriend. Ja, op die vriendschap was ik wat trotsch! Ik liep hier rond als een gewoon huisbakken inlander; en toen kwam jij terug, elegant en voornaam, van je groote buitenlandsche reis. Je was in Parijs en in Londen geweest. En toen koos je mij tot intiemen vriend, hoewel ik vier jaar jonger was dan jij;... nou ja, dat was omdat jij Betty het hof maakte, dat begrijp ik nu wel. Maar wat was ik daar trotsch op! En wie zou dat niet geweest zijn? Wie zou zich niet graag voor je opgeofferd hebben; vooral omdat er toch niet meer aan vast was dan een maand lang wat kletspraatjes in de stad, en ik meteen de wijde wereld kon intrekken. BERNICK. Hm; mijn beste Johan, ik moet je eerlijk zeggen, dat die geschiedenis nog niet zoo heelemaal vergeten is. JOHAN. Zoo? Niet? Nou wat raakt mij dat, als ik weer daarginder op mijn farm zit.... BERNICK. Dus je gaat weer terug? JOHAN. Ja, stellig. BERNICK. Maar toch niet zoo heel gauw, hoop ik? JOHAN. Zoo gauw mogelijk. Ik ben alleen maar meegekomen om Lona plezier te doen. BERNICK. Zoo? Om Lona? JOHAN. Ja, zie je, Lona is niet jong meer, en in den laatsten tijd begon het verlangen naar haar eigen land haar te kwellen; maar zij wou het nooit bekennen. (_Glimlachend_). Hoe zou zij zoo'n lichtzinnig wezen durven achterlaten, dat zich, toen hij negentien jaar oud was al had afgegeven met.... BERNICK. En...? JOHAN. Ja, Karsten, nu moet ik je iets biechten, waarover ik me schaam. BERNICK. Je hebt haar toch niet verteld hoe de zaak in elkaar zit? JOHAN. Ja, dat heb ik wel. Het was verkeerd van mij maar ik kon niet anders. Je kunt je niet voorstellen wat Lona voor mij geweest is. Jij hebt haar nooit goed kunnen uitstaan, maar voor mij is ze als een moeder geweest. In de eerste jaren, toen wij het zoo spaansch hadden daarginder, wat heeft ze toen niet gewerkt. En toen ik langen tijd ziek lag en niets kon verdienen, en het ook niet kon verhinderen, toen is zij liederen gaan zingen in cafe's, voordrachten gaan houden, waar de menschen om lachten; en toen heeft ze een boek geschreven waar zij naderhand om gelachen en geschreid heeft,... allemaal om mij in leven te houden. Daarom kon ik het niet langer aanzien hoe zij van den winter verteerde van heimwee, zij, die gezwoegd en geslaafd had voor mij! Neen, dat kon ik niet, Karsten. En daarom zei ik: ga terug Lona, je hoeft voor mij niet bang te zijn; ik ben niet zoo lichtzinnig als je denkt. En zoo ... zoo kwam zij het te weten. BERNICK. En hoe nam zij het op? JOHAN. Nou, ze vond, wat ook waar was, dat als ik wist niets misdaan te hebben, ik er ook niets tegen hebben kon de reis mee te maken. Maar wees gerust, Lona verklapt niets, en ik zal ook nu wel weer mijn mond houden. BERNICK. Ja ... ja ... daar vertrouw ik ook op. JOHAN. Daar heb je mijn hand er op. En nu zullen wij niet meer spreken over die oude geschiedenis; gelukkig is dat de eenige dolle streek, zoover ik weet, die een van ons heeft uitgehaald. Nu wil ik van de enkele dagen dat ik hier ben ten volle genieten. Je weet niet wat een heerlijke wandeling wij van morgen gemaakt hebben. Wie zou gedacht hebben dat die kleine dreumes, die hier rondliep en voor engeltje speelde op het tooneel...! Maar zeg toch eens,... hoe is het toen verder met haar ouders afgeloopen? BERNICK. Och, ik weet er niet meer van te vertellen dan ik je schreef kort nadat je weg was. Je hebt immers die twee brieven wel gekregen? JOHAN. Jawel; jawel; ik heb ze nog allebei. Die dronkenlap liep immers van haar weg? BERNICK. En is later in de jenever gestikt. JOHAN. Zij stierf immers ook kort daarop? Maar jij hebt zeker alles voor haar gedaan wat je in stilte doen kon? BERNICK. Zij was trotsch; zij heeft nooit iets verraden en ze wilde niets aannemen. JOHAN. 't Is in elke geval goed dat je Dina in huis genomen hebt. BERNICK. Ja, maar het is eigenlijk Martha geweest die dat heeft doorgedreven. JOHAN. Zoo was dat Martha's werk? Ja, Martha ... dat is waar ook ... waar zit die toch van daag? BERNICK. O, _die_,... als die niet aan 't les geven is op school, dan is ze bij haar zieken. JOHAN. Dus Martha heeft zich met haar bezig gehouden. BERNICK. Ja, Martha heeft altijd een zeker zwakje gehad voor alles wat opvoeding is. Daarom heeft zij ook een betrekking aan de volksschool aangenomen. Dat was een groote dwaasheid van haar. JOHAN. Ja, zij zag er gisteren erg vermoeid uit; ik vrees ook dat zij daarvoor niet sterk genoeg is. BERNICK. Och, wat haar gezondheid betreft zou het wel gaan. Maar het is onaangenaam voor _mij_; 't staat net of ik, haar broer, geen lust heb om haar te onderhouden. JOHAN. Te onderhouden? Ik dacht dat zij zelf geld genoeg had om.... BERNICK. Geen cent. Je herinnert je nog wel wat voor een benauwde tijd het was voor moeder toen jij weg ging. Zij hield het toen met mijn hulp nog wel een tijdlang vol; maar dat kon op den duur toch zoo niet gaan. Daarom liet ik mij in de firma opnemen; maar zoo ging het toen ook alweer niet. Ik moest dus de heele zaak overnemen, en toen wij onze balans opmaakten, bleek het dat er van het aandeel van mijn moeder zoo goed als niets overbleef. Toen moeder kort daarna overleed, was er natuurlijk ook voor Martha niets. JOHAN. Die arme Martha! BERNICK. Arme? Waarom? Je denkt toch niet dat zij iets te kort komt? O neen, ik durf gerust zeggen dat ik een goede broer ben. Zij woont natuurlijk bij ons in en eet aan onze tafel; van hetgeen zij verdient kan zij ruim zich kleeden, en een vrouw alleen ... wat zal die met meer uitvoeren?
Dramatische werken 원문 · 스토리돈