Er was in Lunigiana, een landstreek niet ver van Florence een klooster,
heiliger en talrijker aan monniken dan er thans een bestaat. Daar
leefde een jonge monnik, wiens kracht en jeugd de vasten noch de
nachtwaken konden verzwakken. Op een middag om twaalf uur, toen al de
andere monniken sliepen en hij alleen buiten de kerk was gekomen, welke
op een eenzame plaats lag, ontmoette hij toevallig een nog al mooi
meisje, waarschijnlijk de dochter van een der boeren uit den omtrek,
die door de velden ging om zekere kruiden te zoeken. Hij had haar nog
niet gezien of hij werd geweldig door vleeschelijke lust aangegrepen.
Toen hij haar genaderd was, begon hij met haar te spreken en kwam zoo
van het een op het ander. Hij kon het best met haar vinden en voerde
haar met zich mede in zijn cel, terwijl niemand er iets van merkte.
Hij, vervoerd door te veel begeerte, minnekoosde onvoorzichtig.
Toevallig ontwaakte de abt en bemerkte, toen hij langzaam de cel
voorbijging, het gerucht dat zij te zamen maakten. Om de stemmen beter
te onderscheiden naderde hij stil de deur van de cel, luisterde en
hoorde duidelijk, dat er een vrouwenstem bij was. Hij was al beslist
van zins om de deur te laten openmaken, toen hij opeens bedacht, dat
een andere tactiek beter zou zijn. Naar zijn kamer teruggekeerd wachtte
hij tot de monnik naar buiten zou komen. De monnik, die nog met het
grootste genoegen en vermaak met het meisje bezig was, bleef toch
voortdurend op zijn hoede. Het scheen hem, dat hij eenig gerucht van
voeten in de slaapzaal had gehoord. Hij loerde door een kleine spleet
en vermoedde, dat de abt het meisje in zijn cel bemerkt had. Daar hij
wist, dat hieruit groote straf voor hem zou kunnen volgen, was hij zeer
ontstemd. Maar hij liet het meisje er niets van merken. Hij overlegde
vlug en haastte zich een redmiddel te vinden. Er viel hem een list in
en hij ging, na er goed over gedacht te hebben, er toe over. Terwijl
hij net deed of hij genoeg van haar had, zeide hij: Ik moet iets
verzinnen om je hier uit te krijgen zonder dat iemand het ziet; houdt
je daarom, stil tot ik terug ben. Hij ging naar buiten, sloot zijn cel,
en ging recht op de kamer van den abt af en bood hem den sleutel aan,
gelijk iedere monnik gewoon was te doen, als hij naar bed toe ging. Hij
zei met een uitgestreken gezicht: Heer, ik kon niet al het hout bij mij
laten bezorgen, dat ik liet hakken, en met uw verlof wil ik daarom naar
het bosch gaan en het laten brengen. De abt om beter de zonde te
onderzoeken, die de monnik had begaan, en meenende, dat hij niet door
hem was opgemerkt, dacht aan toeval, verheugde zich er over, nam gretig
den sleutel aan en gaf hem tegelijkertijd verlof. Toen hij hem zag
weggaan, begon hij na te denken wat hij zou doen; hij kon in
tegenwoordigheid van alle monniken zijn cel openen en hun zijn misdaad
toonen; die hadden dan geen reden tegen hem te mopperen, als hij den
monnik zou straffen, of hij kon eerst van haar hooren hoe de zaak
gebeurd was. Hij bedacht: het kan wel een vrouw of de dochter van een
man zijn, die ik liever de schande wil besparen aan alle monniken
vertoond te worden. Hij nam zich voor eerst te zien wie er was en
daarna te beslissen. Stil ging hij naar de cel, opende die, trad binnen
en sloot de deur. Het meisje zag den abt komen, werd zeer beangst en
begon vreezend voor schande te jammeren. De heer abt, die zijn oogen
den kost gaf, en zag, dat zij mooi en jong was, gevoelde dadelijk,
hoewel hij oud was, niet minder de prikkelingen des vleesches dan de
jonge monnik, en zei tot zich zelf: Wel, waarom zou ik geen plezier
hebben, als ik in de gelegenheid ben! Altijd heb ik verdriet en
onaangenaamheden gehad als ik het niet wilde. Dit is een mooi meisje en
niemand ter wereld weet het; als ik haar er toe kan krijgen, mij
genoegen te doen, weet ik niet waarom ik het zal laten. Wie zal het
weten? Nooit zal iemand het merken en verborgen zonde is al half
vergeven. Dit geval zal misschien nooit meer voorkomen. Ik meen, dat
het zeer verstandig is van het goede gebruik te maken, wanneer God de
Heer het schenkt. Dit zeggend, liet hij geheel het voornemen varen,
waarmee hij gekomen was, en naderde het meisje dichter, troostte haar
langzaam aan en verzocht haar niet te huilen. Hij kwam van het eene in
het andere en deed haar zijn begeerte kennen. Het meisje, dat noch van
ijzer noch van goud was, leende zich gemakkelijk er toe den abt
genoegen te doen Hij omhelsde en kuste haar herhaaldelijk en sprong in
het bed van den monnik; daar hij misschien het groote gewicht van zijn
waardigheid in aanmerking nam en de teedere leeftijd van het meisje en
wellicht vreesde haar door te veel zwaarte te hinderen, legde hij zich
niet op haar boezem, maar haar op zijn borst en langen tijd drukte hij
haar aan zijn hart.
De monnik, die net had gedaan of hij naar het bosch was gegaan en in de
slaapzaal verborgen zat, dacht, toen hij den abt in zijn kamer zag, en
daardoor gerustgesteld, dat zijn list moest geslaagd wezen. En toen de
cel van binnen werd gesloten, was hij er absoluut zeker van. Hij ging
heen, liep voorzichtig naar een spleet, waardoor hij hoorde en zag, wat
de abt deed en sprak. Toen de abt lang genoeg met het meisje samen was
geweest, en haar in de cel had gesloten, ging hij terug naar zijn
kamer. Nadat hij de monnik gewaar was geworden en geloofde, dat die uit
het bosch was teruggekeerd, wou hij hem streng berispen en hem laten
opsluiten, opdat hij de veroverde buit voor zich alleen behield. Nadat
hij hem had laten roepen, onderhield hij hem zeer ernstig met
verontwaardigd gezicht en beval, dat hij naar den kerker gebracht werd.
De monnik antwoordde gevat: Heer, ik ben nog niet zoo lang lid van de
Orde van Sint-Benedictus, dat iedere bijzonderheid van haar mij bekend
is. Gij hebt mij nog niet geleerd, dat de monniken de vrouwen niet tot
last moeten hebben gelijk de vasten en de nachtwaken, maar nadat gij
mij dit hebt voorgedaan, beloof ik u, indien gij mij dit vergeeft,
hierin nooit meer te zondigen, en ik zal altijd doen, wat ik u heb zien
doen. De abt, die een slimmerd was, begreep dadelijk, dat hij meer van
hem wist en dat de monnik gezien had, wat die had uitgehaald. Daarom
spijtig over zijn eigen schuld, schaamde hij zich den monnik aan te
doen, wat hij zelf had verdiend. Hij vergaf hem en legde hem over
hetgeen hij gezien had het zwijgen op, en ze brachten het meisje netjes
naar buiten. En daarna kan men gerust gelooven, dat zij haar meermalen
lieten terugkomen.
VIJFDE VERTELLING.
De dwaze liefde van den koning van Frankrijk voor de markiezin van
Montferrat wordt door haar bekoeld met een gastmaal van niets dan
kippen en met eenige geestige woorden. [12]
Toen de geschiedenis door Dioneo verteld was, trof hij eerst het hart
der luisterende donna’s, zoodat ze een weinig verlegen werden. Zij
gaven daarvan het bewijs door den eerzamen blos, die op hun gelaat
verscheen. Zij zagen elkander aan konden zich toch ter nauwernood van
lachen onthouden en hoorden glimlachend toe. Nadat het slot ervan
gekomen was en zij eenige zachte woorden hadden geuit, waarmee zij
wilden doen blijken, dat zulke histories niet aan dames verteld mochten
worden, beval de koningin, naar Fiametta gekeerd, die bij haar op het
gras zat, dat zij den regel zou volgen. Deze begon vol gratie en met
een vriendelijk gelaat:
Het staat mij aan, dat wij begonnen zijn met de vertellingen te
bewijzen, hoe groot de kracht van schoone en juiste antwoorden is, en
omdat de mannen een groote neiging hebben om steeds een donna te
beminnen van veel hooger afkomst dan zij zelf en ook omdat de vrouwen
een zeer groote voorzichtigheid kenmerkt om zich te kunnen behoeden
tegen de liefde van een man hooger geplaatst dan zij, kwam ik er toe,
schoone dames, in de historie welke ik nu moet vertellen, aan te toonen
hoe een adellijke dame zoowel met daden als met woorden zich daartegen
beschermde en er anderen van afhield.
De markies van Montferrat [13], een man van grooten moed, een
banierdrager der Kerk, was bij een kruistocht der Christenen over zee
getrokken. Toen men aan het Hof van koning Philippus den Eenoogigen,
die zich voorbereidde uit Frankrijk denzelfden tocht te maken, over
zijn moed sprak, werd er door een ridder beweerd, dat er onder de
sterren geen paar bestond gelijk aan dat van den markies en zijn vrouw.
Want even als de markies onder de ridders om iedere deugd beroemd was,
was de markiezin onder alle dames der wereld de schoonste en de
waardigste. Deze woorden troffen den koning van Frankrijk zóó, dat hij
zonder haar ooit te hebben gezien, haar dadelijk hartstochtelijk begon
te beminnen en hij nam zich voor bij den kruistocht waar hij aan
meedeed, nergens anders in zee te steken dan te Genua, opdat hij, door
over land te gaan, een eerlijk voorwendsel had, om de markiezin
noodzakelijk te zien. Hij overlegde in stilte, dat, als de markies er
niet was, hij aan zijn begeerte kon voldoen. Zoo gezegd, zoo gedaan.
Hij ging na alle manschappen vooruit gestuurd te hebben met weinig volk
en edellieden op weg en toen hij de landgoederen van den markies
naderde, liet hij één dag te voren aan de donna berichten, dat zij hem
den volgenden morgen aan het middagmaal moest verwachten. De edelvrouw,
wijs en voorzichtig, antwoordde vriendelijk, dat dit een gunst was
hooger dan ieder andere en dat hij welkom zou wezen. Zij dacht er over
na, wat het beteekende, dat een koning, van zoo’n karakter, terwijl
haar echtgenoot er niet was, haar kwam bezoeken. Het idee bedroog haar
dan ook niet, dat haar schoonheid hem aantrok. Niettemin als een
waardige vrouw was zij bereid hem te ontvangen. Zij had die goede
mannen tot zich laten roepen, die achter gebleven waren volgens wier
raad zij bij iedere gelegenheid orders liet geven, maar zij wilde de
bevelen voor het gastmaal en de spijzen zelf geven. Zonder verwijl liet
zij zooveel kippen als er in de streek maar te krijgen waren bijeen
brengen en liet uitsluitend daarvan door de koks de verschillende
gerechten voor het koningsmaal bereiden. De koning kwam dan ook op den
bepaalden dag en werd met groote feestelijkheid en eer door de donna
ontvangen. Zij scheen hem, terwijl hij haar aanschouwde schooner,
waardiger en hoffelijker dan hij uit de woorden van de ridders had
opgemaakt. Hij bewonderde haar uitermate en vleide haar zeer. Het
wakkerde des te meer zijn begeerte aan, omdat hij vond, dat zij zijn
vroegere voorstelling nog overtrof. Nadat hij eenige rust had genomen
in de kamers, die versierd waren gelijk dit behoort om zulk een koning
te ontvangen, zetten zich de vorst en de markiezin, toen het uur van
het middagmaal geslagen had, aan een disch en de andere werden naar hun
rang aan andere tafels onthaald. Daar de koning van vele spijzen
bediend werd en van zeer goede en kostbare wijnen en hij bovendien
telkens de zeer schoone markiezin aanzag, genoot hij buitengewoon. Maar
toch toen het eene gerecht na het andere kwam, begon de koning zich te
verbazen, toen hij gewaar werd, dat, hoe verscheiden die ook waren, zij
toch uit niets anders bestonden dan kip.
Daar de koning de plaats kende, waar hij was en wist, dat er overvloed
van wildbraad moest zijn en hij van zijn komst van te voren de donna
had verwittigd, had hij haar tijd gegeven om te laten jagen. Hoewel hij
zich daar zeer over verwonderde, wilde hij haar over niets anders laten
spreken dan over haar kippen en zich met vriendelijk gezicht tot haar
wendend, zeide hij: “Worden er in dit land, mevrouw, alleen kippen
geboren zonder één haan?”
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.