Nu was dit bad dicht bij den uitgang, waar de armzalige Rinaldo buiten
was, zoodat zij daarin staande het klagen en het klappertanden hoorde
van Rinaldo, dat het geklepper van een ooievaar scheen. Daarom zeide
zij na haar meid te hebben geroepen: Ga naar boven en zie over den rand
van den muur, wie er aan de voet van de deur ligt, en wat hij er doet.
De meid ging heen en daar de klaarheid van de lucht haar te hulp kwam,
zag zij hem in zijn hemd en blootsvoets daar zitten, gelijk verteld is,
en vreeselijk beven. Toen vroeg zij hem, wie hij was. Rinaldo was zoo
koud, dat hij ternauwernood kon spreken, zeide haar hoe en waarom hij
daar kwam, zoo kort hij kon en begon haar nederig te smeeken, om indien
het kon, hem daar niet van koude te laten sterven. De meid, die
medelijden met hem had, ging naar de donna en vertelde haar alles. Ook
die was barmhartig en na zich te hebben herinnerd, waar de sleutel was
van de deur, die telkens dienst deed bij de geheime binnenkomst van den
markies, zeide zij: Ga en doe hem zachtjes open; hier is het avondmaal.
Er is niemand om het op te eten en er is plaats genoeg om hem te
logeeren. De meid prees de dame zeer om haar menschlievendheid, ging
heen en opende de deur en nadat zij hem binnen had gelaten, zei de
donna hem haast bevroren ziende: Ga bijtijds, goede man, in het bad,
dat nog warm is. Hij, zonder verdere uitnoodiging af te wachten, deed
het van zelf. Toen hij door die warmte hersteld was, scheen het hem,
dat hij van den dood tot het leven was teruggekeerd. De donna leende
hem daarna kleeren van haar echtgenoot, die kort te voren was overleden
en die, toen hij ze had aangetrokken, hem naar het lijf gemaakt
schenen. Terwijl hij de verdere bevelen der dame afwachtte, begon hij
God en San Giuliano te danken, die uit zulk een boozen nacht, gelijk
hij verwachtte, hem hadden verlost en naar het hem voorkwam, naar die
goede herberg geleid. Toen de donna na haar bad een weinig gerust had
en een groot vuur had laten aanleggen in de kamer, waarin zij kwam,
vroeg zij hoe het met den goeden man was.
Hierop antwoordde de meid: Mevrouw, hij heeft zich opnieuw gekleed, is
een knap man en schijnt zeer welgemanierd. Ga dan heen, zei de donna,
roep hem en zeg hem, dat hij hier bij het vuur komt en het avondmaal
gebruikt, want ik weet, dat hij dit nog niet heeft gedaan. Rinaldo kwam
binnen, zag de donna en daar zij hem van hoogen stand scheen, groette
hij haar eerbiedig en dankte haar voor de gunsten, die zij hem bewees,
zoo goed hij kon. Toen de donna hem goed had aangekeken en aangehoord,
scheen hij haar, wat de meid van hem gezegd had. Ze ontving hem
vriendelijk, liet hem familiaar naast haar bij het vuur zitten en vroeg
hem welk ongeluk hem daarheen had gevoerd. Rinaldo vertelde alles
geregeld achter elkaar. Zij had bij de komst van Rinaldo’s knecht in
het kasteel al iets er van gehoord, zoodat zij, wat hij vertelde,
volkomen geloofde. Zij zeide hem ook, wat zij van zijn knecht al wist
en hoe hij dien allicht den volgenden morgen kon aantreffen. Toen de
tafel gedekt was begon, gelijk de donna het wilde, Rinaldo na met haar
te samen de handen te hebben gewasschen, te eten. Hij was groot van
figuur, schoon en aangenaam van gelaat, van zeer lofwaardige en
sierlijke manieren en een jonge man van middelbaren leeftijd. De dame
had er meermalen op gelet en hem zeer geprezen en reeds, omdat de
markies die daar moest komen om te slapen, de begeerte tot bijslaap in
haar had opgewekt, had zij daar zin in. Nadat zij van tafel was
opgestaan, vroeg ze haar meid, of het die goed scheen nu de markies
haar voor den mal had gehouden, dat zij gebruik zou maken van de goede
gelegenheid, haar door de fortuin aangeboden. Daar de meid de begeerte
van haar donna kende, raadde zij haar ten sterkste aan om dit te doen.
Hierop keerde zij naar het vuur terug, waar zij Rinaldo alleen had
achtergelaten, begon hem verliefd aan te zien en zei: Zeg Rinaldo,
waarom zit je zoo in gedachten! Geloof je niet je te kunnen schadeloos
stellen voor een paard en een paar kleeren, die je hebt verloren?
Troost je en wees op je gemak, alsof je thuis waart; ik had je al
eerder willen zeggen, dat ik je al honderd maal had willen omhelzen en
kussen, toen ik je in de kleeren van mijn overleden man zag en het mij
scheen, of hij het was. Als ik niet bang was geweest, dat het je
onaangenaam zou zijn, had ik het zeker gedaan. Rinaldo, die deze
woorden hoorde en den gloed in de oogen van de donna zag, daar hij niet
gek was, zeide met geopende armen tegenover haar: Mevrouw, wanneer ik
er aan denk, dat ik altijd zal moeten zeggen, dat ik aan u het leven
dank, als ik er acht op geef, hoe gij mij hebt geholpen, zou het van
mij een schelmenstreek zijn, als ik niet geneigd was alles te doen, wat
u aangenaam is. Voldoe dus aan uw begeerte door mij te omhelzen en te
kussen, want ik zal het u meer dan gaarne doen. Meer woorden waren
hierbij niet noodig. De donna, die van liefdeverlangen brandde, wierp
zich spoedig in zijn armen en nadat zij hem wel duizend malen
verlangend had omhelsd en gekust en van hem gekust was, stonden zij op,
gingen in de slaapkamer en begaven zich dadelijk ter ruste en ten volle
en meermalen, tot het dag werd, bevredigden zij hun begeerten.
Toen de dageraad aanbrak en zij opstonden, gaf de donna, opdat niemand
er erg in zou hebben, hem eenige vrij armelijke kleeren en vulde zijn
beurs met geld. Zij verzocht hem stilzwijgendheid en na hem eerst den
weg te hebben gewezen om in het kasteel zijn knecht te vinden, liet zij
hem door het deurtje, waar hij binnen kwam, weer uit. Hij deed, toen
het helder dag werd, of hij van verre aankwam, ging, toen de poorten
geopend waren, in het slot en vond zijn knecht. Daar, toen hij zijn
eigen kleeren uit het valies had aangedaan en op het paard van zijn
knecht wilde stijgen, werden als door een hemelsch wonder de drie
bandieten, die hem den vorigen avond beroofd hadden, wegens een ander
misdrijf, waarvoor zij kort daarop gevat waren, in het kasteel gebracht
en hij kreeg na hun bekentenis, het paard, de kleeren en het geld
terug, zoodat hij er niets bij verloor dan een paar kousebanden,
waarvan de roovers zelf niets meer wisten. Rinaldo steeg te paard,
dankte God en San Giuliano, keerde gezond en wel naar huis terug en den
volgenden dag spartelden de drie bandieten aan de galg.
DERDE VERTELLING.
Drie jongelieden, die hun geld op dwaze wijze hebben verkwist,
geraken in armoede. Een neef van hen, die wanhopig naar huis
terugkeert, ontmoet een abt, die de dochter blijkt te zijn van den
koning van Engeland. Na hem te hebben getrouwd, herstelt zij voor
haar ooms alle schade en brengt ze weer in goeden doen. [25]
De lotgevallen van Rinaldo d’Asti werden met bewondering door de dames
aangehoord en zijn vroomheid geprezen en God en San Giuliano door hen
gedankt, dat zij bij zijn hoogsten nood hem hulp hadden verleend. Maar
de donna (wat men ook zei van dat middel om het te verbergen) werd niet
dwaas genoemd, die de goede gelegenheid had weten te gebruiken, welke
God haar had gegeven. Terwijl men glimlachend sprak over den goeden
nacht, dien zij had doorgebracht, begon Pampinea, die naast Filostrato
zat en bedacht, dat aan haar de beurt kwam, te peinzen, wat zij zou
vertellen. Na het bevel van de koningin ving zij niet minder flink dan
blijmoedig, spoedig aldus aan te spreken:
Waardige donna’s. Hoe meer men spreekt van de lotswisselingen der
fortuin, des te meer blijft er voor wie de zaken wel wil beschouwen,
over om te bespreken en dit is niet te verwonderen, indien men
bescheiden bedenkt, dat alle dingen, die wij hoovaardig de onzen
noemen, in haar handen zijn en bijgevolg door haar naar haar verborgen
oordeel van het eene in het andere en van het andere in het een [26]
achtereenvolgens, zonder eenigen bij ons bekenden stelregel door haar
kunnen veranderd worden. Wanneer men het te goeder trouw in alle en
dezen ganschen dag aantoont en het bovendien nog in eenige vertellingen
is uiteengezet, zal het toch aan onze koningin behagen, dat men
hierover spreekt. En het zal misschien niet zonder nut zijn voor de
toehoorders, waarvoor ik een vertelling van mij aan de reeds verhaalden
zal toevoegen, welks strekking u wel zal behagen.
Er was vroeger in onze stad een ridder, Tedaldo genaamd, die, naar
enkelen beweren, uit het geslacht der Lamberti’s stamde. Anderen houden
vol, dat hij aan de Agolanti’s ontsproot, daar zij misschien hun
meening meer dan op iets anders grondden op het vak, dat zijn zonen
later uitoefenden en dat de Agolanti’s steeds hadden uitgeoefend en nog
uitoefenen. Maar daar latend wat hiervan waar zij, vertel ik u, dat hij
destijds een zeer rijk ridder was en dat hij drie zoons had, van welke
de eerste Lamberti, de tweede Tedaldo en de derde Agolante heette, alle
drie knappe en beminnelijke jongelieden. De oudste was nog geen
achttien jaar, toen de rijke messire Tedaldo kwam te sterven en hun,
zijn wettigen erven, al zijn roerend en onroerend goed naliet.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.