Toen zij dit gehoord hadden, was er niets meer noodig om hen met kracht
naar voren te doen dringen. Zij begonnen te schreeuwen: Die verrader en
bespotter van God en de heiligen moet gevat worden, die niet lam is,
maar die zich zoo voordoet en hier kwam om met onzen heilige en ons den
draak te steken! Bij deze woorden grepen zij hem, trokken hem van de
plaats waar hij was, namen hem bij de haren, scheurden hem al de
kleeren stuk en begonnen hem vuistslagen en stompen te geven; er scheen
niemand te zijn, die daar niet aan meedeed. Martellino schreeuwde: Om
Godswil genade! en verweerde zich zoo goed hij kon. Maar dit beteekende
niets, de menigte werd steeds grooter. Stecchi en Marchese zagen dit,
zeiden elkaar, dat de zaak mis liep en twijfelend aan hun eigen kracht,
beijverden zij zich niet om hem te helpen; liever schreeuwden zij met
de anderen mede, dat hij dood was, maar hadden toch plan hem in ieder
geval uit de handen van het gepeupel te halen, dat hem zeker zou hebben
gedood, indien er geen middel was geweest, dat Marchese dadelijk
aangreep. Daar de geheele gewapende macht van het gebied buiten stond,
ging Marchese zoo snel hij kon naar hem toe, die er het bevel voerde,
en zeide: Help om Gods wil! Hier is een gemeene kerel, die mijn beurs
heeft gerold met wel honderd florijnen; ik bid u, dat u hem gevangen
neemt, opdat ik het mijne terug krijg. Onmiddellijk liepen, toen zij
dit hoorden, twaalf manschappen daarheen, waar den armen Martellino
zonder kam toilet werd gemaakt en toen zij met de grootste moeite de
menigte hadden uiteengedrongen, trokken zij hem lam gebeukt en
heelemaal plat getrapt uit haar handen en voerden hem naar het
stadhuis, waarheen velen hem volgden, die zich door hem voor den mal
gehouden achtten, en dien het dus scheen, toen zij gehoord hadden, dat
hij gearresteerd was als zakkenroller, dat zij geen beter middel hadden
hem een ongeluk aan te doen en daarom allen tegelijk begonnen te
vertellen, dat hij hen allen de beurs had ontroofd. De rechter hoorde
dit. Hij was een zeer streng man en nam hen snel in afzonderlijk
verhoor. Maar Martellino antwoordde schertsend, alsof hij niets om de
arrestatie gaf. De rechter werd hierover boos, liet hem op de pijnbank
leggen en verscheidene flinke slagen geven om hem te doen bekennen, wat
die lieden beweerden en hem dan te laten ophangen. Maar toen hij weer
opstond, vroeg de rechter hem of het waar was, wat zij tegen hem
inbrachten en dat het ontkennen niets hielp. Hij zeide: Neen, ik ben
bereid de waarheid te bekennen, maar laat ieder, die mij beschuldigt
zeggen, wanneer en waar ik hem de beurs stal en ik zal u zeggen, wat ik
gedaan heb en wat niet. De rechter sprak: Mij goed, en nadat hij er
enkelen had laten roepen, zeide de een, dat het acht dagen geleden was,
dat hij hem dien had ontstolen, de ander zes, de ander vier en enkelen
zeiden op dien dag zelf. Toen Martellino dat hoorde, hernam hij: Neen,
zij liegen, dat ze zwart zien en dat ik de waarheid spreek, daarvan kan
ik u het bewijs geven, omdat ik voor het eerst hier ben gekomen. Toen
ik hier pas aankwam, ging ik tot mijn ongeluk dit heilige lichaam
bezoeken, waar ik zoo afgeranseld vandaan ben gekomen, als gij nu ziet.
En dat—wat ik zeg—waar is, kan bewezen worden door den beambte, die de
paspoorten nakijkt, door zijn boek en door mijn waard. Daarom, indien
gij bevindt, dat wat ik beweer, zoo is, zult gij mij niet dadelijk door
die schelmen laten martelen en dooden.
Terwijl de zaken zoo stonden, zeiden Marchese en Stecchi tegen elkaar,
die gehoord hadden, dat de rechter tegen hem streng te werk ging en hem
al gepijnigd had, zeer bevreesd: Wij hebben heel verkeerd gehandeld en
hebben hem van den wal in de sloot geholpen. Derhalve gingen zij in
allerijl naar huis en toen zij hun waard gevonden hadden, vertelden zij
hem het gebeurde. Hij lachte over die geschiedenis en bracht hen bij
een zekeren Sandro Agolante, die in Treviso woonde en die zeer in den
gunst van den landsheer stond. Toen hem alles naar behooren verteld
was, verzochten de waard en zij, dat hij zich met het geval van
Martellino zou bemoeien. Sandro, na erg te hebben gelachen, ging naar
den landsheer en kreeg gedaan, dat Martellino werd ontboden; dit
gebeurde. De lieden, die naar hem toe gingen, vonden hem nog in zijn
hemd als voor den rechter en heel bang, omdat de rechter niets tot zijn
verontschuldiging wilde hooren. Daar die bovendien nogal haat tegen de
Florentijnen had, was hij geneigd om hem te laten opknoopen en wilde
hem volstrekt niet loslaten, voor hij zijns ondanks er toe gedwongen
werd.
Toen hij voor den heer stond en alles geregeld verteld had, verzocht
hij hem als hoogste genade hem te laten weggaan, omdat, zoolang hij
niet in Florence was, het hem zou schijnen, dat hij het touw van de
galg om zijn hals had. De landsheer barstte het uit van het lachen over
het gebeurde en na aan elk der drie een kleed te hebben gegeven,
keerden zij boven hun verwachting en aan een groot gevaar ontsnapt,
gezond en wel terug naar huis.
TWEEDE VERTELLING.
Rinaldo d’Asti wordt beroofd, komt te Castel Guiglielmo, wordt daar
opgenomen door een weduwe en keert na schadeloos te zijn gesteld,
gezond en wel weer terug naar huis. [22]
Over de lotgevallen van Martellino verteld door Neifile lachtten de
donna’s uitermate en het meest onder de jongelui Filostrato, aan wien,
omdat hij bij Neifile zat, de koningin beval, dat hij het vertellen zou
vervolgen. Deze begon zonder verwijl: Schoone dames, ik heb lust u een
verhaal te doen van kerkschelmerij en liefde door elkaar. Het kan niets
anders dan nut stichten, als gij dit hebt gehoord, in het bijzonder
onder degenen, die door de onveilige landen der liefde zwerven, bij
hen, die het paternoster van San Giuliano [23] niet vele malen hebben
opgezegd, en die een goed bed, maar een slechte herberg vinden.
Er was dan in den tijd van den markies Azzo van Ferrara, een koopman,
Rinaldo d’Asti genaamd, die voor zijn zaken naar Bologna was gegaan.
Toen hij klaar was, naar huis ging, Ferrara verliet en te paard naar
Verona reed, ontmoette hij eenige lieden, welke kooplieden schenen,
maar straatroovers waren, gemeene kerels, die een slecht leven leidden,
met welke hij zich onvoorzichtig inliet. Zij, die zagen dat hij koopman
was en meenden, dat hij geld bij zich droeg, spraken onder elkaar af,
dat zij hem bij de eerste gelegenheid de beste zouden berooven. Opdat
hij geen argwaan zou krijgen, liepen zij als bescheiden en welopgevoede
menschen en spraken met hem over eerlijke en loyale zaken en gedroegen
zich, zooveel ze maar konden en wisten, aardig en welwillend jegens
hem. Zoo rekende hij het zich tot een groot geluk ze te hebben
getroffen, daar hij slechts met een van zijn bedienden te paard zat.
Aldus pratend over het eene na het ander, gelijk dat bij het spreken
gebeurt, kwamen ze ook onder meer op de gebeden, die de menschen tot
God richten en een van de drie bandieten zei tot Rinaldo: En gij,
edelheer, wat zijt gij gewoon te bidden op reis?
Rinaldo antwoordde hierop: Werkelijk, ik ben in die dingen een
practisch gewoon mensch, en heb weinig gebeden bij de hand; ik die op
ouderwetsche wijze zoo leef, ik laat Gods water over Gods akker loopen,
maar niettemin heb ik altijd de gewoonte gehad op reis en ’s ochtends,
wanneer ik de herberg verlaat een paternoster op te zeggen en een ave
maria voor de ziel van de vader en moeder van San Giuliano en dan bid
ik God en hem, dat zij mij den volgenden dag een goede herberg geven.
Ik ben dikwijls genoeg in groote gevaren geweest, waaraan ik alle
ontkomen ben en toch ’s nachts op een goede plaats en goed beherbergd
geweest; daarom geloof ik vast, dat San Giuliano, tot wiens eere ik
bid, voor mij die genade heeft afgebeden van God. Het komt mij voor,
dat ik overdag niet goed zou kunnen voortgaan, noch bij den komenden
nacht goed aankomen, als ik ’s ochtends het paternoster niet had
opgezegd. Hierop zeide degene, die hem dit had gevraagd: En hebt gij
het ook vanmorgen opgezegd? Rinaldo antwoordde: Welzeker. Daarna zeide
de bandiet tot zich zelf, die al wist wat er gebeuren zou: Het komt je
te pas, want indien er niets in den weg komt, zal je naar mijn plan
toch leelijk gelogeerd zijn en toen hernam hij: Ook ik heb insgelijks
veel gereisd en heb het toch nooit opgezegd, hoewel ik het van velen al
meermalen heb hooren aanprijzen. Toch is het mij nog nooit gebeurd, dat
ik slecht gehuisvest was en hedenavond zult gij toevallig kunnen zien,
wie een betere herberg zal hebben, gij, die het hebt opgezegd, of ik,
die het niet deed. Het is echter goed, dat ik in plaats daarvan het
“Dirupisti” of de “intemerata” of het “Deprofundis” toepas, welke, naar
een mijner grootmoeders placht te zeggen, van zeer groote kracht zijn.
En zoo over velerlei zaken sprekende en op hun reis voortgaande,
wachtten zij plaats en tijd voor hun boos plan af. De drie bandieten
vielen hem aan, bij Castel Guiglielmo bij de doorwaadbare, eenzame en
afgesloten plek van een stroom, toen het donker was en beroofden hem.
Zij lieten hem te voet en in zijn hemd staan en zeiden, toen ze
heengingen: Ga en zie, dat San Giuliano je vannacht een goede herberg
geeft gelijk onze heilige aan ons zal geven. Zij gingen van die plaats
weg den stroom over.
De knecht van Rinaldo, toen hij hem zag aanvallen, deed als een lafbek
niets om hem te helpen, maar het paard gekeerd hebbende, waarop hij
zat, ging die zoo hard hij kon naar het dorp Guiglielmo [24] en daar
overnachtte hij, toen het al laat was, zonder zich over iets te
bekommeren. Rinaldo bleef in zijn hemd en barrevoets staan, terwijl het
zeer koud was en sterk sneeuwde niet wetende wat te doen. Hij zag, dat
het al nacht was. Bevend en klappertandend begon hij rond te kijken of
er ergens in de buurt een schuilplaats was, waar hij gedurende den
nacht kon blijven, opdat hij niet zou sterven van koude. Maar hij zag
niets, omdat er kort te voren oorlog was gevoerd in de streek, waar
alles was platgebrand, en voortgedreven door de koude, richtte hij zich
haastig naar Castel Guiglielmo, hoewel hij niet wist of zijn knecht
daar of elders heen gevlucht was en dacht, als hij er maar binnen kon
komen, dat God hem wel eenige hulp zou verschaffen. Maar de donkere
nacht verrastte hem op bijna een mijl afstand van de vesting, waardoor
hij er zoo laat aankwam, dat de poorten al gesloten en de bruggen al
opgehaald waren en hij er niet binnen kon komen. Daarom dwalend en
troosteloos keek hij klagend rond, waar hij binnen kon gaan, zoodat het
tenminste niet op hem sneeuwde en gelukkig zag hij een huis op de
wallen van het kasteel, dat ietwat naar voren sprong, waaronder hij
besloot tot den dageraad te blijven. Toen hij daarheen was gegaan, vond
hij onder dien voorsprong een deur, die gesloten was, aan welker voet
hij wat stroo ontdekte. Treurig en klagend legde hij zich er op neer,
keerde zich herhaaldelijk bedroefd tot San Giuliano en zeide, dat dit
niet overeenkwam met het geloof, dat hij in hem had. Maar San Giuliano,
die op hem lette, bereidde hem zonder dralen een goede schuilplaats.
Er was in dat slot een zeer jonge weduwe, schooner dan eenige andere
vrouw, die de markies Azzo lief had als zijn leven en die haar op dat
oogenblik onderhield. Gezegde donna woonde in dat huis onder welks
voorsprong zich Rinaldo had begeven om te overnachten. Den vorigen dag
was juist de markies daar gekomen om den nacht bij haar door te brengen
en had in haar huis stil een bed laten gereed maken en een heerlijk
avondmaal. Maar toen alles klaar was en zij niets anders wachtte dan de
komst van den markies aan het avondmaal, kwam er een knecht aan de
deur, die berichten bracht aan hem, welke hem dadelijk dwongen te paard
te stijgen. Hierdoor na te laten zeggen aan de donna, dat zij niet zou
wachten, ging hij haastig weg. Daardoor was de donna een weinig
mistroostig en niet wetende wat te doen, nam zij zich voor in het bad
te gaan gemaakt voor den markies, en dan te avondmalen en naar bed te
gaan. Ze ging dan ook in het bad.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.