r Bloed redde.”
Deze woorden bevielen den heiligen man zeer, en dit scheen hem een
teeken van een goedgestemde ziel; daar hij die wijze van doen aan
sinjeur Ciappelletto zeer had aanbevolen, begon hij te vragen of hij
ooit in wellust met eenige vrouw had gezondigd. Hierop antwoordde
Ciappelletto zuchtend: “Mijn vader, ik schaam mij u hiervan de waarheid
te zeggen, vreezend, dat ik zal zondigen door zelfverheffing.” Toen
sprak de heilige broeder: “Zeg gerust wat waar is, want noch in de
biecht noch bij eenige andere daad zondigt men ooit.” Waarop ser
Ciappelletto antwoordde: “Daar gij mij hieromtrent gerust stelt, zal ik
het u maar zeggen. Ik ben zoo maagdelijk als toen ik uit het lichaam
van mijn moeder kwam.” “Dat God U zegene!” sprak de broeder. “Dan hebt
gij wel gehandeld! En gij hebt hierdoor zooveel meer verdienste, daar
gij, bij dien wil, meer vrijheid hadt het tegengestelde te doen dan wij
en alle anderen, die aan eenigen regel gebonden zijn.” Hierop vroeg hij
hem, of hij nooit door eenige zonde van vraatzucht Gode zou mishaagd
hebben; toen antwoordde sinjeur Ciappelletto zuchtend van ja en
menigmaal: omdat het zoo met hem gesteld was, dat hij behalve bij de
groote vasten, waaraan zich jaarlijks vrome menschen houden, minstens
drie maal per week gewoon was dit te doen met water en brood en met
veel lust en trek water had gedronken. In het bijzonder wanneer hij een
vermoeienis had doorstaan, gebeden had of een pelgrimstocht had gedaan,
dronk hij als een groote wijndrinker en menigmaal had hij dan evenveel
zin in een kruidensalade als de vrouwen, wanneer zij naar de stad gaan.
En het eten scheen hem meermalen beter, dan het schijnen moest aan elk,
die uit vroomheid vastte gelijk hij deed. Daarop antwoordde de broeder:
“Mijn zoon, deze zonden zijn natuurlijk en zeer licht; en hiervoor verg
ik niet, dat gij uw geweten meer bezwaart dan noodig is. Ieder mensch
schijnt het na lang vasten, hoe heilig hij ook zij, goed te eten en na
vermoeienis te drinken.”
“O,” hernam ser Ciappelletto, “mijn vader, zeg dat niet om mij te
troosten; weet wel, dat ik mij bewust ben, dat de dingen, die God ten
gevalle geschieden, allen zeer rein gedaan moeten worden en zonder
eenigen afkeer des harten en dat wie anders handelt, zondigt.” De
broeder voegde er zeer tevreden bij: “Ik ben zeer tevreden, dat Uw ziel
U zoo beheerscht, en Uw zuiver en goed geweten bevalt mij zeer. Maar,
zeg mij, hebt gij wel hebzucht gezondigd door meer te begeeren dan
geoorloofd was of te behouden, wat U niet toekwam?” Toen sprak ser
Ciappelletto: “Mijn vader, ik zou niet willen, dat gij mij wantrouwt,
omdat ik in het huis van die woekeraars ben: ik heb hier niets te
maken, daar ik hier veeleer gekomen ben om hen te waarschuwen en te
vermanen en hen van hebzucht af te houden. Ik geloof ook, dat ik
geslaagd was, als God mij niet aldus had bezocht. Maar gij dient te
weten, dat mijn vader mij als een rijk man achterliet, maar dat ik het
meeste, toen hij dood was, aan aalmoezen wegschonk, en toen om mijn
leven te behouden en om de armen van Christus te helpen, heb ik kleine
zaken gedreven. Hiermee heb ik geld willen verdienen en heb altijd met
Gods armen de helft gedeeld, mijn deel gebruikend voor mijn behoefte,
en ik schonk het andere aan hen. Daarin heeft mijn Schepper mij zoo
goed geholpen, dat ik mijn zaken steeds beter heb gedreven.” “Gij hebt
goed gehandeld,” zei de broeder, “maar hebt ge U niet dikwijls boos
gemaakt?” “O,” zeide de heer Ciappelletto, “dit kan ik u zeggen, dat ik
dit vaak heb gedaan. En wie zou zich in kunnen houden, als hij ziet,
dat alle menschen slechte dingen doen, de geboden Gods niet volgen en
zijn uitspraken niet vreezen? Ik heb menigen dag liever willen sterven
dan leven, als ik zag hoe de jongelingen zich aan ijdelheid overgeven,
en als ik ze zag vloeken en zweren, kroegloopen, niet naar de kerk gaan
en veeleer een wereldsch leven lijden dan een naar God gericht.” Toen
zeide de broeder: “Mijn zoon dit is een goed soort toorn, en ik zou u
daarvoor geen boete kunnen opleggen. Maar heeft de toorn U soms
vervoerd een moord te doen of iemand te schelden of op eenige wijze te
beleedigen?” Waarop sinjeur Ciappelletto antwoordde: “Wee mij, heer,
gij schijnt mij een man Gods, daar gij mij dusdanige woorden zegt! O
indien ik toch maar de geringste gedachte zou hebben gehad van een der
dingen, die gij zegt, gelooft gij dan, dat ik meenen zou, dat God mij
zoo had beschermd? Dat zijn dingen, die moordenaars doen en slechte
kerels, tot welke ik ieder uur, dat ik er een zag, altijd heb gezegd:
‘Ga, opdat God U verbetere.’” Toen zeide de broeder: “Mijn zoon, zeg
mij nu, opdat God U zegene, hebt gij nooit valsche getuigenis afgelegd
tegen iemand, of kwaad van anderen gesproken of vreemde dingen van
anderen gehouden zonder dat zij als eigenaars dit goed vonden?” “Nooit,
eerwaarde,” hernam ser Ciappelletto, “heb ik van anderen kwaad
gesproken, al had ik vroeger een buurman, die met het grootste onrecht
ter wereld niets deed dan zijn vrouw slaan, zoodat ik eens kwaad van
hem sprak tot de verwanten van zijn vrouw; zooveel medelijden kreeg ik
met die ongelukkige, welke hij, telkens als hij te veel had gedronken,
sloeg, dat God er wel over zal oordeelen.” Dan sprak de broeder: “Goed
zoo; je zegt mij, dat je handelsman geweest bent? Hebt gij nooit iemand
bedrogen gelijk kooplui dat doen?” “Bij God, ja, waarde heer, maar ik
weet niet wie het zou zijn dan een, die mij geld heeft gebracht, mij
schuldig voor een laken, dat ik aan hem verkocht, en ik deed het in een
geldkistje zonder het te wisselen, waarop ik na een maand vond, dat er
vier kleine geldstukken meer in waren dan moest. Daar ik hem niet meer
terug zag en ik ze wel een jaar lang had bewaard om ze hem terug te
geven, offerde ik ze als aalmoes.” De broeder sprak: “Dat was niet erg
en je handelde wel door zoo te hebben gedaan.” En behalve dat vroeg hem
de heilige broeder nog vele andere dingen, waarop hij op die wijze
antwoordde. En toen hij reeds tot de absolutie wilde overgaan, zeide
sinjeur Ciappelletto: “Mijnheer, ik heb nog één zonde, die ik U niet
heb verteld.” De broeder vroeg welke en hij zei: “Ik herinner mij, dat
ik eens mijn dienaars Zaterdagsavonds het huis liet vegen en aldus den
Sabbat niet zoo heiligde als het behoorde.” “O,” sprak de broeder,
“mijn zoon, dat beteekent niet veel.” “Neen,” zei sinjeur Ciappelletto,
“zeg dat niet, dat het goed is om den Zondag niet te eeren, omdat op
dien dag onze Heer uit den doode tot het leven opstond.” Toen vroeg de
broeder: “Hebt gij ook iets anders gedaan?” “Ja heer,” antwoordde
sinjeur Ciappelletto: “ik heb eenmaal per ongeluk in Gods kerk
gespuwd.” De pater begon te glimlachen en zeide: “Mijn zoon, dat is
geen zaak om je over te bekommeren; wij, die vroom zijn, spuwen er den
ganschen dag.” Toen zeide ser Ciappelletto: “Dan doet gij groot kwaad,
omdat niets reiner moet gehouden worden dan de tempel, waarin men Gode
offert.” En in het kort vertelde hij nog veel en eindelijk begon hij te
zuchten en erg te klagen, als iemand, die het maar al te goed kan als
hij dit wil. De vrome broeder vroeg: “Wat heb je, mijn zoon?” Ser
Ciappelletto hernam: “Wee mij, heer, dat mij één zonde verbleven is,
die ik nooit beken, zoo groote schaamte voel ik om die te zeggen, en
iedere keer, dat ik er aan denk, klaag ik gelijk gij ziet en het
schijnt mij zeer zeker, dat God nooit zal vergeven, wat ik heb
misdreven.” Toen vroeg de heilige broeder: “Kom, kom mijn zoon, wat
zegt ge? Als alle zonden van alle menschen, of alle zonden, bedreven
zoolang als de wereld zal duren, op een mensch rustten en hij zou zoo
vol berouw en boetvaardig zijn als ik U zie, dan is de goedheid en de
barmhartigheid van God zoo groot, dat Hij, indien hij Hem biecht, hem
vrijelijk zou vergeven; en vertel die daarom gerust.” Toen zeide
sinjeur Ciappelletto steeds erg klagende: “Wee mij, mijn vader, het is
een te groote zonde, en ik kan ternauwernood gelooven, indien uwe
gebeden er niet toe medewerken, dat die mij ooit door God vergeven
wordt.” Hierop gaf de broeder tot bescheid: “Zeg het gerust, daar ik U
beloof God voor U te bidden.” Ser Ciappelletto klaagde toch nog en
zeide het niet, maar de broeder spoorde hem aan. Sinjeur Ciappelletto
hield den monnik echter zeer langen tijd op; hij slaakte een diepe
zucht en zei: “Mijn vader, indien gij mij kunt beloven tot God te
bidden, zal ik het U zeggen. Weet, dat ik eens, toen ik zeer klein was,
mijn moeder heb uitgescholden.” Toen hij dit gezegd had, begon hij weer
te weenen. De broeder sprak: “Mijn zoon, schijnt U dat nu zulk een
groote zonde? De menschen beleedigen God den ganschen dag en toch
vergeeft hij gaarne wien het berouwt Hem te hebben beleedigd en gij
gelooft niet, dat Hij U dit zal vergeven? Ween niet, wees getroost,
want zeker, als gij er een waart geweest van hen, die Hem aan het kruis
sloegen, en dezen Uw wroeging hadden, zou Hij het U vergeven.” Toen
zeide sinjeur Ciappelletto: “Wee mij, mijn vader, wat zegt gij? Mijn
goede moeder, die mij negen maanden dag en nacht in het lichaam droeg
en mij honderd maal aan het hart drukte, heb ik te veel kwaad gedaan
door haar uit te schelden en dat is een te groote zonde en als gij niet
tot God bidt, zal Hij mij niet vergeven.” Toen de broeder zag, dat ser
Ciappelletto niets anders te vertellen had, gaf hij hem absolutie en
zijn zegen en hield hem voor een heilig man, alsof het waar was, wat
ser Ciappelletto gezegd had. En wie zou het niet geloofd hebben, die
iemand stervende zoo zou hooren spreken? Toen na dit alles zeide hij
tot hem: “Sinjeur Ciappelletto, met Gods hulp zult gij spoedig een
heilige zijn; maar indien het mocht gebeuren, dat God Uw gezegende en
wel gestemde ziel tot zich zou roepen, zou het U dan behagen, dat uw
lichaam in ons klooster wordt begraven.” Hierop antwoordde deze:
“Zeker, mijnheer, ik zou nergens liever willen zijn, daar gij beloofd
hebt tot God voor mij te bidden zonder dat ik ooit speciale vereering
voor Uw orde heb gehad. En daarom bid ik U, dat, zoo gij in Uw klooster
zult zijn, gij zorgt, dat het ware Lichaam van Christus tot mij komt,
wat gij ’s ochtends op het altaar heiligt: omdat ik (hoewel ik het niet
waard ben) plan heb met Uw verlof het tot mij te nemen en daarna het
laatste, heilige oliesel, opdat ik, zoo ik als zondaar heb geleefd,
althans als christen zal sterven.” De heilige man zeide, dat het hem
zeer beviel en dat hij wel sprak en zou maken, dat het hem dan gebracht
werd; en zoo geschiedde het. De twee broeders, die er sterk aan
twijfelden of ser Ciappelletto ze niet bedroog, hadden zich opgesteld
bij een beschot, welke de kamer, waar die lag, scheidde van de andere
en al luisterend, hoorden en verstonden zij gemakkelijk wat hij tot den
broeder zeide. Ja, zij hadden elken keer zoo’n lust tot lachen, de
dingen hoorend, die hij had bekend, dat zij er haast van barstten en
tot elkaar zeiden: “Wàt een kerel is dat, dien noch ouderdom, noch
zwakheid, noch vrees voor den dood, waar hij zich nabij ziet, noch voor
God voor wiens rechterstoel hij verwacht binnen korten tijd te moeten
verschijnen, kunnen afbrengen van zijn boosheid, en dat hij wil sterven
zooals hij heeft geleefd.” Maar toen zij toch zagen, dat wat hij gezegd
had, zou gebeuren, dat hij in de kerk zou begraven worden, konden zij
hun lachen niet houden. Kort daarop hield hij het Heilig Avondmaal en
daar hij steeds erger werd, kreeg hij het laatste Oliesel; en kort na
den avond van den dag, waarop hij de goede biecht had afgelegd, stierf
hij. Daar hij op zijn eigen aandringen op eervolle wijze wou begraven
worden en bevolen had dit te zeggen aan de monniken in het klooster, en
dat zij zouden waken volgens gebruik, ’s avonds en ’s morgens, bij zijn
lijk beschikten zij alles daartoe op de beste wijze. De heilige
broeder, die hem de biecht had afgenomen, hoorend dat hij dood was,
onderhield zich met den prior van het klooster en toonde aan, nadat hij
de kapittelklok had doen luiden voor de vereenigde priesters, dat ser
Ciappelletto een heilige was gewees
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.