Produced by the Online Distributed Proofreading Team at
https://www.pgdp.net
Don Quichot van La Mancha
Naar
Miguel Cervantes de Saavedra
Op nieuw bewerkt
Door
J. J. A. Goeverneur
Met 8 gekleurde platen
Tweede druk
Amsterdam
Tj. van Holkema
Boekdrukkerij van P. W. M. Trap, Leiden.
HOOFDSTUK I.
JONKER DON QUICHOT.
Nog zoo heel, heel lang niet geleden woonde in een dorp van La Mancha,
een edelman, gelijk men die heden ten dage in Spanje nog bij de
vleet vinden kan. Zijne inkomsten waren slechts matig, en hij had
daarvan althans drie vierden tot zijn dagelijksch schraal onderhoud
noodig. Voor het laatste vierde schafte onze edelman zich zijne
kleeding aan, die elk jaar in een nieuwen lakenschen rok, een fluweelen
broek en leeren pantoffels bestond. Zijne verdere huisgenooten waren
zijne nicht, een jong knap meisje van achttien jaren, eene oude
huishoudster en eindelijk een jonge knaap, die het paard voeren,
water halen, hout klooven en verder huiselijk werk verrichten moest.
Op den tijd, dat onze geschiedenis begint, had onze edelman, wiens
naam Don (Don is in Spanje ons: Heer) Quichot was, zijn vijftigste
jaar bijna bereikt. Evenwel was hij nog kloek, krachtig en lang,
ofschoon ontzettend schraal en mager van gestalte, met een smal,
ingevallen gezicht, en een bijzonder groot vriend van de jacht. Zijne
allergrootste liefhebberij was echter, zich in het lezen van
riddergeschiedenissen te verdiepen, waardoor hij niet alleen vaak
eten, drinken en slapen vergat, maar ook het beheer van zijn vermogen
verwaarloosde en zich gedwongen zag, het eene stuk goed land na het
ander te verkoopen, alleen om tot aanschaffen van zulke avontuurlijke
en zeldzame boeken het benoodigde geld in handen te krijgen. Op deze
wijze bracht hij daar mettertijd dan ook een groot aantal van bijeen,
in 't lezen waarvan hij zich van den vroegen morgen tot den laten
avond zoozeer verdiepte, dat zijn hoofd er van op hol raakte en hij
er zoetjes aan stapelgek door werd. Zijne arme hersens waren vol van
tornooien en gevechten, van lansen en zwaarden, van betooveringen
en minneliederen, van uitdagingen en wonden, van reuzen en draken;
en 't ongeluk daarbij was, dat hij al dien onzin voor wezenlijke
en waarachtige waarheid hield en er niet minder geloof aan schonk,
dan aan de beste wereldgeschiedenis, die hem toevallig in handen kwam.
De vreemde verwarring zijner begrippen bracht hem tot het nog vreemder
voornemen, om tot vermeerdering van zijn roem en tot heil der wereld
een dolend ridder te worden, in ridderlijke wapenrusting het land door
te trekken en even zoo groote heldendaden te verrichten, als waarvan
hij in de oude romans gelezen had. Zijne verbeelding spiegelde hem met
levendige kleuren de ongehoorde avonturen en gevaren voor de oogen,
door welker heldhaftig bestaan hij zich een onvergankelijken roem
verzekeren moest. Door de kracht van zijn arm zag hij zich zelf reeds
tot machtig keizer gekroond, en hij meende, dat het hem althans zeker
gelukken moest een koningskroon te veroveren, gelijk al verschillende
dolende helden dat in den ouden tijd hadden gedaan. Hij gaf zich meer
en meer aan deze streelende gedachten over en achtte nu eindelijk
den tijd gekomen, om zijn dolzinnig besluit ten uitvoer te brengen.
Zijn eerste werk was, dat hij aan het opknappen en schoonmaken van eene
overoude, door een zijner voorzaten gedragen wapenrusting ging, welke
hij uit een donkeren hoek van de rommelkamer had opgeschommeld. In 't
zweet zijns aanschijns wreef hij er met een wollen lap en puimsteen de
roestvlekken af, en hij was innig voldaan, als hij na uren poetsen weer
een deel van het harnas goed glad en blank had gekregen. Eerst toen
hij hiermee eindelijk klaar was, bemerkte hij tot zijn niet geringe
schrik, dat nog een zeer belangrijk stuk aan zijne uitrusting ontbrak:
de helm namelijk.
Deze ongelukkige omstandigheid bracht hem in de grootste verlegenheid
en gaf hem veel kommer en zorg. In de hoop van den ontbrekenden helm
op te sporen, haalde hij in de rommelkamer alles onderstboven, doch
vond niets dan een oude stormkap, die bij de overige wapenstukken
volstrekt niet paste en vroeger denkelijk aan den een of anderen
geringen voetknecht had toebehoord. Desniettemin was hij met die vondst
niet weinig ingenomen en wist zijne scherpzinnigheid zeer spoedig
middelen te vinden, om de stormkap in een behoorlijken, schoon al niet
prachtigen helm te herscheppen. Hij nam bordpapier, waarvan hij met
veel moeite en getob de benedenhelft van den helm knutselde, hechtte
die aan de stormkap, verfde alles staalkleurig en kreeg zoo een ding,
dat wel nagenoeg het fatsoen van een ridderlijk hoofddeksel had.
Nu diende nog de proef te worden genomen, of zijn meesterstuk ook
sterk genoeg was, om den houw van een vijand te kunnen weerstaan. Om
daar zeker van te zijn, zette hij den helm op tafel, trok zijn zwaard
en deed dat met al de kracht van zijn arm daarop neervallen. Terstond
lag het heele ding in stukken, en onze held moest met schrik zien,
hoe de arbeid van verscheidene dagen, die hem zoo menigen zweetdroppel
gekost had, in een ommezien tijds was te niet gegaan.
Diep bedroefd zag hij de verwoesting aan. Hij had moeite, om zijne
tranen in te houden en zette zich stil in een hoek neer, om door diep
nadenken een middel uit te vinden om de schade te herstellen en in
weerwil van alle hindernissen toch in het bezit van een behoorlijken
helm te komen.
Na lang hoofdbreken kwam hij tot het besluit, om het bordpapier
van binnen van ijzeren staafjes te voorzien, ging terstond aan
het werk en kwam ook eindelijk tot zijn genoegen klaar. "Nu is hij
sterk genoeg!" dacht hij, maar had toch den moed niet, zijn maaksel
nogmaals aan zulk eene gevaarlijke proef te onderwerpen, zoodat hij
zich vergenoegde met zonder omstandigheden zijn helm voor den besten
en volmaaksten helm te verklaren, die ooit het hoofd eens dapperen
ridders had gedekt.
Toen dit nu beredderd was, besteedde hij drie of vier dagen, om een
gepasten en welluidenden naam voor zijn strijdros te bedenken. Het
arme beest had wel meer gebreken, dan een gulden centen en een pond
wichtjes heeft, aan zijn lijf, maar Don Quichot was toch van oordeel,
dat de hengst, daar die voortaan een edelen en beroemden ridder zou
dragen, ook volstrekt een naam moest hebben, die met zijne nieuwe
roeping en waardigheid strookte. Hij koos en koos weer, snuffelde al
zijne ridder- en heldengeschiedenissen door en kwam na veel wikken en
wegen tot het besluit, om aan zijn knol den liefelijken en welluidenden
naam van Rocinante te geven.
Na het afdoen van deze hoogst gelukkige aangelegenheid viel hem in, dat
ook hij zelf aan zijn ouden eerlijken naam een deftigen staart moest
hechten, en besloot hij dus, in 't vervolg als manhaftig en dapper
ridder onder den naam van Don Quichot van La Mancha op te treden.
Nu eindelijk zoo de hoofdzwarigheden overwonnen waren, nu zijne
wapenrusting blank gepoetst, Rocinante gedoopt en hij zelf van een
deftigen naam voorzien was, nu haperde er alleen nog maar aan, dat hij,
gelijk alle dolende ridders vóór hem, naar eene schoone dame rondzag,
tot wier eer en verheerlijking de te verrichten groote daden moesten
bedreven worden.
"Een dolend ridder," sprak hij bij zich zelf, "is een onding zonder
ridderlijke liefde. Hij is een boom zonder blad en bloesem, een lichaam
zonder ziel en geest. Hoe toch, als ik nu op mijne tochten een reus
ontmoet en hem door de kracht van mijn arm en van mijne dapperheid in
het stof neerwerp of hem van den kop tot de teenen in tweeën hak, moet
ik hem dan niet naar iemand heen zenden, om den roem mijner dapperheid
te verkonden en door heel de wereld te verbreiden? En tot wien kan ik
hem beter zenden, dan tot de uitverkorene dame van mijn hart, gelijk
in alle tijden ieder avontuurlijk ridder er eene bezeten heeft? Ik moet
en wil eene aangebedene van mijn hart en van mijne gedachten vinden!"
Eens tot dit besluit gekomen, vond hij de uitvoering er van zoo heel
moeielijk niet.
In de nabijheid zijner woning, in een klein gehucht, Toboso genaamd,
woonde eene flinke, stevige, gezonde boerenmeid. Don Quichot had haar
in vroeger tijd wel menigmaal gezien, en zij scheen hem recht geschikt
toe, om tot de koningin van zijn hart te worden uitverkoren. Zij
heette eigenlijk Aldonza Lorenzo, maar daar die naam hem niet mooi
en deftig genoeg klonk, zoo noemde hij haar Dulcinea van Toboso, daar
hij dit voor een recht hoogdravenden, welluidenden en geheimzinnigen
naam hield, die eerder aan eene prinses en hooge dame, dan aan eene
gewone boerendeerne deed denken. En dat immers was de hoofdzaak voor
onzen held.
HOOFDSTUK II.
HOE DON QUICHOT ZIJN EERSTEN TOCHT ONDERNEEMT.
Alle toebereidselen waren gemaakt en Don Quichot wilde dus de
volvoering van zijn koen en grootsch opzet niet langer uitstellen.
Op een warmen Julimorgen legde hij dus, zonder een sterveling iets
van zijn voornemen mede te deelen, zijne wapenrusting aan, zette den
kunstig gefatsoeneerden helm op het hoofd, stak het schild aan zijn
arm, greep zijne lans, besteeg Rocinante en reed door het achterdeurtje
van zijn hoenderhof de wijde wereld in. Zielsvergenoegd, dat de eerste
stap op zijne loopbaan als held hem zoo uitstekend gelukt was, zat hij
op zijn strijdros, aan welks uitstekende heupschonken hij gevoeglijk
al de stukken zijner rusting als aan een paar stevige kapstokken had
kunnen ophangen. Zijne voldoening was evenwel niet van langen duur;
want op eens schoot hem tot zijn geweldigen schrik te binnen, dat hij
nog niet werkelijk tot ridder geslagen was en zich dus ook niet met
een ridder, die hem in den weg kwam, in een kamp mocht inlaten. Deze
gedachte viel hem zoo drukkend zwaar op het hart, dat hij bijna zijn
plan opgegeven en weer naar huis teruggekeerd was. Reeds wilde hij
Rocinante den kop doen omwenden, toen hem nog tijdig inviel, dat
hij zich immers door den eersten den besten, die hem bejegende, den
ridderslag kon laten geven. Deze gedachte vervulde hem met nieuwen moed
en bewoog hem, zijn gelukkig begonnen tocht getroost voort te zetten.
Toen de avond begon te vallen en Don Quichot zoowel als zijn knol
van vermoeidheid en honger uitgeput waren, keek onze held naar alle
kanten rond, of hij niet ergens een trots opstekenden ridderburcht
of een gastvrij slot kon ontdekken, waar hij gelegenheid vond, om
zijne behoeften te bevredigen en nachtrust te houden. Tot zijne
blijdschap zag hij niet ver van zijn weg eene herberg staan,
waarop hij aanreed en die hij, voordat het nog ten volle donker
was, bereikte. Toevallig stonden voor de deur twee ganzenmeiden,
die vroolijk met elkaar praatten en wier heldere stemmen hem reeds
van verre in de ooren klonken.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.