Daar nu echter vriend Don Quichot alles, wat hem voorkwam, met de oogen
van zijn verwarden geest zag en zich zoodoende de wonderlijkste dingen
inbeeldde, zoo hield hij ook de herberg hier niet maar voor een gewone
kroeg, maar meende in haar een echten en wezenlijken ridderburcht
met torens en grachten, met wallen en ophaalbruggen voor zich te
hebben. Toen hij er nog weinig passen van verwijderd was, bracht hij
zijn paard tot staan en geloofde niets anders, of daar zou nu een
dwerg op den torentrans verschijnen en door schetterend hoorngeschal
verkondigen, dat een ridder door de burchtpoort verlangde toegelaten
te worden. Tevergeefs wachtte hij eene poos, en Rocinante, die niet
weinig naar den stal, naar voeder en rust verlangde, nam eindelijk de
teugels tusschen de tanden en stapte bedaard op de deur van de herberg
toe, zonder dat Don Quichot in staat was, het koppig dier tegen te
houden. Voor de huisdeur bleef hij staan, en Don Quichot kreeg nu de
beide morsige ganzenmeiden in het oog, welke zijne dolle verbeelding
echter dadelijk in edele en hoogst bevallige jonkvrouwen herschiep, die
zich voor de burchtpoort een weinig in de koele avondlucht vermeidden.
Terwijl hij haar nog vol eerbied aanzag, wilde het toeval, dat de
varkenshoeder met zijne kudde van een stoppelland naar huis kwam en
bij het bereiken van het dorp uit zijn horen eenige luide, krachtige
tonen lokte. Nu geloofde Don Quichot wat zijne verbeelding hem had
voorgespiegeld ten volle bewaarheid te zien; want hij hield den
zwijnenhoeder voor den ontbrekenden dwerg en sprong vroolijk van het
paard, om de beide schoone adellijke jonkvrouwen, dat wil zeggen de
ganzenhoedsters, met eerbiedige buiging te begroeten. De meiden echter,
toen zij zoo onverwachts een geharnasten ridder voor zich zagen,
gilden en gierden het uit en vluchtten vol schrik de herberg in. Don
Quichot, die zich dit vreemd gedrag niet verklaren kon, snelde haar na,
riep haar terug, lichtte het vizier van zijn helm op, ontdekte zijn
mager, bestoven gezicht en zeide met lispelende stem en onder eene
diepe buiging: "Mijne edele en hooggeboren jonkvrouwen, vlucht toch
niet zoo voor een ridder, van wien gij nooit in der eeuwigheid eenige
oneerbiedige behandeling te duchten hebt, maar die veeleer bereid is,
u ten allen tijde naar zijn beste vermogen te dienen en bij te staan."
Op eene haar zoo vreemde en ongehoorde wijze aangesproken, barstten
de beide deernen in een luid, schaterend lachen uit en maakten zulk
een leven en misbaar, dat Don Quichot in 't eind ernstig boos begon
te worden. Evenwel bedwong hij zijne drift en sprak:
"Mijne geëerde dames, zonder reden zoo te lachen verraadt
onverstand. Gelieft dit echter niet als eene beleediging te beschouwen;
want ik herhaal u met den diepsten eerbied, dat ik bloed en leven
aan uw dienst wensch toe te wijden."
De dolle taal van den gekken ridder deed de meiden, in plaats van
haar tot bedaren te brengen, nog maar harder te lachen, en Don
Quichots ergernis klom reeds tot een bedenkelijken graad, toen nog
juist van pas de dikke herbergier voor de deur verscheen en als een
vreedzaam man vrede zocht te stichten. Niettegenstaande zijne goede
bedoeling was hij echter bijna zelf in den lach geschoten, toen hij
de wonderbaarlijk kluchtige figuur van onzen ridder wat nader had
opgenomen; alleen het gezicht van de dreigende lans in Don Quichots
vuist maakte, dat hij zich met geweld goedhield. Hij trad met eene
beleefde buiging op den held toe en zeide uitermate vriendelijk:
"Heer ridder, ingeval gij misschien nachtkwartier zoekt, zult gij in
mijn huis op de kostelijkste manier bediend worden."
Don Quichot nam den dikken waard van het hoofd tot de voeten op en
meende uit zijne woorden te mogen opmaken, dat deze de bewaarder van
den ingebeelden burcht was. Zoo antwoordde hij dan, dat hij zelf met
alles zou tevreden zijn, mits men maar zorg wilde dragen voor zijn
ros, welks weerga in kracht en schoonheid men in de geheele wereld
tevergeefs zou zoeken.
De waard keek den mageren Rocinante aan en schudde glimlachend zijn dik
hoofd. Evenwel greep hij het dier gewillig bij den teugel, leidde het
in den stal en keerde vervolgens tot zijn gast terug, om te vernemen,
wat die verder zou te gelasten hebben.
In de gelagkamer tredend, vond hij daar Don Quichot onder de handen
der beide ganzenmeiden, die na eene roerende verzoening thans druk
bezig waren, den dolenden ridder van zijne zware wapenstukken te
ontlasten. Borst- en rugharnas hadden zij hem reeds losgegespt;
maar met den helm konden zij onmogelijk klaarkomen, daar die met
eenige groene koorden stijf aan het pantser vastzat. Die koorden waren
dusdanig in de war geraakt, dat men ze zou moeten doorknippen, om den
held van den zwaren last van den helm te bevrijden. Dit echter wilde
Don Quichot volstrekt niet toelaten, en daarom hield hij den helm
liever den ganschen nacht op het hoofd; wat wel zeer krijgshaftig
stond, maar ook zeker een weinig lastig en vermoeiend moest wezen.
Onderwijl vroeg de waard, die telkens moeite had, het niet uit te
proesten, wat de edele ridder wel tot avondmaaltijd verlangde, en deed
daarbij een hoog woord van zijn visch, die wat smakelijkheid betreft,
in geheel Spanje haar weerga niet moest hebben. Don Quichot dacht nu
natuurlijk aan versche visch, aan baars en forellen; maar de waard had
stokvisch bedoeld en kwam met een groot stuk daarvan aansleepen. Dit
was slecht gekookt en ellendig toebereid; maar nog ellendiger was het
zwarte en beschimmelde brood, dat daarbij den armen dolenden ridder
werd voorgezet.
Daar hij een honger als een paard had, stoorde onze held zich daar
nochtans weinig aan. Hij viel terstond gretig op de spijzen aan; doch
toen hij den eersten hap aan zijn mond wilde brengen, kwam hij tot zijn
schrik tot de ontdekking, dat hij om zijn helm geen beet over de lippen
zou kunnen krijgen. De ondeugende meiden stonden eerst te schudden van
lachen over zijne verlegenheid, maar waren toen toch goedhartig genoeg
om hem tot het gewichtig werk der spijziging haar gullen bijstand te
verleenen. De eene hield daartoe het vizier van zijn helm in de hoogte,
terwijl de andere hem visch en brood brok voor brok in den mond stopte.
De honger van den edelen held werd op die wijze dan ook gestild. Maar
hoe zou hij nu den dorst lesschen, die door den sterk gezouten
visch in niet geringe mate was toegenomen?--De dikke waard wist raad
daarvoor. Hij stak hem de dunne pijp van een trechter in den mond en
goot daar van boven den wijn in, die op die manier heel verkwikkelijk
in des armen lijders droge keel neerstroomde. Dat de helft van den
wijn den mond voorbij en hem de broekspijpen weer uitliep, oordeelde
de held van zoo groot belang niet tegenover de zoete voldoening,
dat hij daardoor de groene koorden van zijn helm had gered.
Terwijl hij nog aan de pijp zoog, kwam toevallig een ezeldrijver
de herberg voorbij en begon onder de vensters een deuntje op zijne
dwarsfluit te blazen. Deze toevallige omstandigheid versterkte Don
Quichot ten volle in zijne inbeelding, dat hij zich in een beroemd
ridderlijk kasteel ophield, dat hij door edele dames werd bediend,
dat de stokvisch forellen en 't beschimmelde brood pasteitjes waren,
en dat eindelijk de dikke waard de slotvoogd was. Door die zekerheid en
misschien zoo wat half door den hem ingepompten wijn geraakte hij dan
ook zoetjes aan in eene vrij jolige stemming en bleef de gedachte, dat
hij nog niet tot ridder was geslagen, bijna 't eenige, dat hem kwelde.
HOOFDSTUK III.
DE RIDDERSLAG.
Toen de wonderbaarlijke maaltijd op die wijze was afgeloopen, wenkte
Don Quichot den waard ter zijde, bracht hem in den stal, sloot zich
daar met hem op, viel voor hem op de knieën neder en hief smeekend
de handen tot hem op.
"O, gij dapperste van alle ridders en slotvoogden," sprak hij tot hem,
"hier wil ik knielen en ik zal niet weer opstaan, voordat gij mij
met bovenmenschelijke goedheid en genade één wensch vervuld hebt,
waarvan de verhooring u tot eeuwigen roem en de gansche wereld tot
heil en zegen zal strekken."
De dikke herbergier zag den knielenden held met verbaasde oogen
aan en was niet weinig verlegen. Hij wist niet, hoe hij zich in dit
geval gedragen moest, en verzocht Don Quichot met alle beleefdheid,
dat hij toch maar opstaan en zijne wenschen op verstandige manier
aan den dag leggen mocht. Don Quichot verroerde zich echter niet
van de stee en rustte niet, voordat de waard beloofd had te doen,
wat hij van hem begeeren zou.
"Ik dank u voor uwe grootmoedigheid," sprak hij hierop "en zal u
nu mijn verlangen openbaren. Dat bestaat hierin, dat gij mij morgen
vroeg tot ridder slaan en mij vergunnen wilt, dezen nacht in de kapel
van uw kasteel mijne wapenwake te houden. Hebt gij dat gedaan, dan
wil ik de wijde wereld intrekken en wil vechten en strijden, totdat
de roem mijner daden de aarde met verbazing en bewondering vervult;
want dit is de plicht der dolende ridderschap, tot welke ik van den
dag van morgen af hoop te behooren."
De dikke herbergier was een guit van een kerel, en nu hij den edelen
ridder daar zoo hoorde doordraven, begreep hij terstond, dat het
bij dezen in de bovenverdieping niet recht pluis moest wezen. Dus
nam hij zich dan ook voor eens terdege pret met hem te hebben, en
antwoordde met een deftig, uitgestreken gezicht, dat hij zeer gaarne
bereid was, den wensch van een zoo dapper, volmaakt en roemruchtig
ridder te vervullen. Hij versterkte hem in het geloof, dat hij zich
werkelijk in een groot en prachtig slot bevond, en betreurde alleen
voor 't oogenblik geen kapel tot zijne beschikking te hebben, daar
de oude kort geleden was afgebroken, om weer nieuw te worden opgebouwd.
"Maar toch, waardige held," voegde hij er bij, "kunt gij hier getroost
uwe wapenwake houden, daar in tijd van nood iedere plaats tot dat doel
goed en passend is. Doe het dezen nacht in een binnenhof van het slot,
en morgen wil ik alsdan de noodige toebereidselen maken en alles
zoo inrichten, dat gij tot een zoo volmaakt ridder wordt geslagen,
als er maar een op twee beenen loopt."
Na deze troostrijke toezegging vroeg hij Don Quichot, of hij ook geld
bij zich had. Tot zijne verwondering antwoordde de ridder ontkennend en
voegde er bij, nog nooit gelezen te hebben, dat een braaf dolend ridder
met ander nietig metaal, dan zijn goed harnas, was bezwaard geweest.
"Ei, dan moeten de schrijvers van uwe heldengeschiedenissen 't
niet recht goed geweten hebben," antwoordde de guitige herbergier
met gemaakte deftigheid. "Ik voor mij heb altijd gehoord, dat alle
avontuurzoekende ridders op hunne tochten wel wezenlijk goed gespekte
beurzen, schoone hemden en buitendien een doosje met wonderbalsem
meenamen, om de in 't gevecht bekomen wonden en kwetsuren te heelen,
en dat zij die dingen, als ze geen schildknaap bij zich hadden,
in een daartoe aan den zadel aangebrachten knapzak bewaarden. Neem
dus goeden raad van mij aan, hoogedele Don Quichot: rijd, als ge
van mij den ridderslag hebt ontvangen, naar huis, zorg voor geld en
andere noodwendige behoeften, neem, zooals dat een held betaamt,
een schildknaap in dienst en rijd dan in vredesnaam opnieuw op
ontmoetingen en avonturen uit."
Don Quichot beloofde dezen welgemeenden raad stiptelijk te zullen
opvolgen, en verklaarde zich bereid, zijne wapenwake op een binnenhof
van den burcht te houden.
Zonder dralen sleepte hij daarop de stukken zijner wapenrusting naar
buiten, legde die op den trog voor den waterput en begon toen, met
het schild aan den arm, de lans in de vuist, met de grootst mogelijke
deftigheid en waardigheid daarvoor op en neer te stappen.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.