Deze toespraak van zijn heer bewoog Sancho Panza tot schreiens toe,
en hij peinsde op een middel, om den edelen Don Quichot aan den
zekeren dood te ontrukken. Terwijl hij het paard den gordel vaster
om het lijf gespte, sloeg hij den halsterriem van zijn ezel vlug en
ongemerkt om Rocinantes voorpooten heen, zoodat Don Quichot met zijn
ros bezwaarlijk van de plaats kon komen. De ridder gaf nu werkelijk
het dier de sporen, doch dat wipte slechts een paar malen op en bleef
toen onbeweeglijk staan.
Ziende, dat zijne list gelukt was, sprak Sancho:
"Heer ridder, de hemel zelf verlangt door teekens en wonderen, dat
gij u niet in gevaar zult storten. Hij heeft Rocinantes ledematen
verlamd, zoodat hij zoo stijf als een stok is, en als gij nu toch
het arme dier woudt slaan en aansporen, zou het u niet baten en gij
zoudt geen stap verder voortkomen."
Don Quichot was razend van ongeduld. Hij luisterde heel niet naar
Sancho's woorden, maar hieuw en stak als dol op het arme beest los,
zonder daardoor iets anders dan een paar vruchtelooze sprongen van
het gebonden dier gedaan te kunnen krijgen. Eindelijk moest hij
alle verdere pogingen opgeven. Zonder op de gedachte te komen, dat
Rocinante door een uitwendig middel gebonden kon zijn, besloot hij,
zich voorloopig tevreden te stellen en den morgen af te wachten,
wanneer, naar hij hoopte, Rocinante wel weer vanzelf in beweging zou
komen. Hij gaf dit besluit aan Sancho te kennen, maar kon toch wel
bijna gehuild hebben van ongeduld.
"Troost u, gestrenge heer," voegde zijn guitachtige schildknaap hem
op deelnemenden toon toe, "troost u, want ik wil u, tot de dag komt,
een aardige historie vertellen, als gij niet liever uit den zadel wilt
komen en tot het aanbreken van den dag nog eene zoete rust genieten."
"Neen, ik zal niet afstijgen en slapen," verklaarde Don Quichot;
"maar wel zal ik met genoegen uwe geschiedenis aanhooren."
"Goed, gestrenge heer," zeide Sancho. "Luister dan goed toe en val
mij vooral niet in de rede, want dat is een ding, dat ik volstrekt
niet dulden kan."
"In een dorp van Estramadura was eens een geitenherder, dat wil zeggen
een man, die geiten hoedde, en deze geitenherder of man, die geiten
hoedde, van wien mijne geschiedenis vertelt, heette Lope Ruiz."
"Hoor, Sancho, als ge zoo omslachtig blijft voortvertellen, zullen we
uwe geschiedenis niet voor het einde van de wereld te hooren krijgen,"
viel de ridder hem verdrietig in de rede. "Spreek als een verstandig
mensch, of houd liever den mond dicht."
"Goed, goed, heer!" riep Sancho Panza en vertelde verder.
"Deze geitenherder dan nu, die Lope Ruiz heette, ging op een goeden
dag met zijne kudde uit en kwam aan een breeden stroom, dien hij met
de geiten niet doorwaden kon. En daarom keek hij dus naar een veerman
om en ontdekte al spoedig een visscher, die aanbood zijne driehonderd
geiten op den anderen oever te brengen. Hij stapte in zijne boot, nam
een geit mee en bracht haar naar de overzij. Hierop kwam hij terug,
nam weer eene geit en bracht haar ook over.--En nu, gestrenge heer,
tel nu goed al de geiten, die de visscher overzette, want als ge er
ook maar één van vergeet, dan is mijn historie uit en kan ik met den
besten wil niet verder vertellen. Hoor nu.--De gindsche oever van de
rivier, waarover de geiten gebracht moesten worden, was buitengewoon
glad en glibberig, en de visscher had dus veel tijd noodig, om al de
geiten over te krijgen. Evenwel voer hij heen en terug en bracht nog
eene geit naar de overzij."
"Maar, domme kerel," riep Don Quichot ongeduldig en verdrietig,
"neem dan gerust aan, dat al de geiten zijn, waar ze wezen moeten,
en vertel dan verder."
"Ja, dat gaat niet," antwoordde Sancho. "Hoeveel geiten zijn er
nu over?"
"Hoe drommel, weet ik dat?" riep de ridder.
"Daar hebben we 't al!" zeide Sancho Panza. "Nu is mijn vertelsel
uit en ik kan er onmogelijk het slot van vinden. Waarom hebt gij de
geiten dan ook niet beter geteld?"
"Maar, goede hemel, wat heeft het getal der overgezette geiten dan
toch eigenlijk met uwe geschiedenis te doen? Vertel maar verder."
"Neen, nu gaat dat niet meer," antwoordde Sancho, de schouders
ophalend. "Daar gij niet wist, hoeveel geiten overgezet waren,
raakte ik de kluts kwijt, en nu is mij de heele historie door het
hoofd gegaan."
Don Quichot bromde wat, en beiden zwegen nu een tijdlang
doodstil. Eindelijk echter, toen de hemel zich in het oosten begon te
kleuren en de morgen aanbrak, oordeelde de ondeugende schildknaap het
tijd, zijns meesters strijdhengst weer van zijne banden te ontdoen. Hij
maakte den halsterriem behoedzaam los en legde dien zijn ezel aan.
Nauwelijks voelde Rocinante zich weer vrij, of zijn zelfgevoel scheen
te ontwaken. Hij lichtte eenige malen zijne stijve voorpooten op en
maakte eenige andere bewegingen. Dit hield Don Quichot voor een goed
voorteeken en hij geloofde, dat het nu tijd was om het gevaarlijkste
van alle avonturen te beginnen en te bestaan.
Middelerwijl werd het ten volle licht en zag de ridder, dat hij zich
in een dicht boschje van kastanjeboomen bevond, welker groene takken
het uitzicht beletten. Daar hij echter nog altijd dat schrikbarend
stampen vernam, nam hij afscheid van Sancho Panza, herhaalde hem
zijne vroegere aanwijzingen, gaf Rocinante de sporen en ging op weg,
terwijl de schildknaap langzaam te voet achternakwam.
Toen zij nu vrij lang onder kastanjes en andere lommerrijke boomen
waren voortgetrokken, kwamen zij op eene kleine weidevlakte, die te
midden van hooge rotsen was gelegen, van welke een prachtige waterval
zich in de diepte neerstortte. Aan den voet daarvan lagen eenige
ellendige lage hutten, uit wier binnenste het dreunend stampen klonk,
dat onze beide helden al zooveel schrik aangejaagd had. Rocinante
werd erg schuw door het gebons, het geklapper en de slagen, die het
aardrijk voortdurend deden schudden. Don Quichot bedwong nochtans zijn
steigerend ros en reed voort, recht op de oorzaak van het schrikbarend
geraas aan.
Sancho Panza hield zich dicht achter hem en loerde nu en dan tusschen
Rocinantes pooten door, om de eigenlijke oorzaak van het vreeselijk
rumoer, dat hem door merg en heenging, te vernemen.
Op eens hield Don Quichot zijn ros staande, want zie, de onschuldige
oorzaak van het zoo geducht alarm, dat hen den halven nacht in onrust,
vrees en spanning had gehouden, lag daar open en bloot voor hen. Dat
waren namelijk de zes stampers van een pletmolen, die, door de
kracht des waters gedreven, door hunne slagen den omliggenden grond
in voortdurende trilling en schudding hielden.
Toen Don Quichot zich hiervan ten volle overtuigd had, werd hij bleek
van teleurstelling en ergernis. Hij liet het hoofd op de borst zinken
en schaamde zich zoo, dat hij liefst dadelijk in den grond zou zijn
weggezonken. Sancho Panza daarentegen barstte in zulk een luid en
schaterend lachen uit, dat hij zich onmogelijk op de been kon houden,
maar als een meelzak neerplofte en zich in het gras rondwentelde van
pleizier. Dit kluchtig gezicht verdreef eindelijk ook des ridders
mismoedigheid, zoodat de diepe rimpels van zijn voorhoofd verdwenen
en hij zelf hartelijk meelachen moest.
Zoodra Sancho Panza dit bemerkte, ontwaakte zijn overmoed en deed
hem de vrijheid nemen met zijn heer den spot te drijven door alles,
wat die in de verwachting van een groot gevaar tot hem gesproken
had, onder schaterend lachen te herhalen. Deze bespotting verdreef
nochtans weder de blijmoedige stemming van zijn heer en maakte dezen
zoo verbolgen, dat hij zijne lans ophief en zijn schildknaap een paar
slagen over de schouderbladen gaf, die aan zijn ondeugenden spotlust op
eens een einde maakten. Hij stond op en nam zijne vroegere onderdanige
en bescheiden houding weder aan.
"Vergeef mij, gestrenge heer," zeide hij; "ik gekte maar wat."
"Nu, al gekt gij, knaap, zoo houd ik toch niet van gekken," antwoordde
de ridder. "Daar gij uwe straf nu reeds bekomen hebt, zal ik u uw
onbehoorlijk gedrag echter voor ditmaal vergeven."
Intusschen begon het een weinig te regenen, en Sancho Panza betoonde
grooten lust, een paar uren in den pletmolen te schuilen. Zijn meester
had echter zulk een afkeer gekregen van het gebouw, dat hem op eene
zoo belachelijke wijze gefopt had, dat hij voor Sancho's voorstel
geen ooren had, maar zijn tocht onverwijld voortzette. Hij keerde zich
rechts en kwam op een weg, dien hij tot hiertoe nog niet betreden had.
Het duurde niet lang, of hij kreeg een man te paard in het oog,
die een blinkend ding op het hoofd droeg, dat in de hoogste mate Don
Quichots aandacht trok. Zoodra hij het gezien had, keerde hij zich
tot zijn schildknaap om en zeide:
"Sancho, het noodlot maakt alle teleurstelling goed, die ons zoo
bitter heeft verdroten. Zie, daar komt ons een man te gemoet, die op
zijn hoofd den helm van een hoogberoemden held, den ridder Mambrino,
draagt."
"Als ge u maar niet vergist, gestrenge heer!" antwoordde Sancho
Panza. "Wees niet al te voorbarig!"
"Gij schandelijke twijfelaar! Hoe zou ik mij op helderlichten dag
zoo kunnen vergissen?" riep de ridder, wiens hoofd weer op hol begon
te raken. "Ziet gij dien ridder op zijn appelschimmel niet? Ziet gij
den gouden helm op zijn hoofd niet?"
"Och, ik met mijn dom verstand zie niets dan een man op een grauwen
ezel, die veel van den mijnen heeft," was het koele antwoord. "Wel
heeft hij een blinkend ding op zijn hoofd, dat ik niet recht
onderscheiden kan; maar een helm is het zeker niet."
"Het is de helm van Mambrino, domkop!" schreeuwde Don Quichot. "Ga op
zij, kerel, en laat mij met dien ridder alleen. Weldra zult gij zien,
dat ik met hem kampen en den helm veroveren zal."
"En toch is het geen helm," bromde de schildknaap.
"Hondsvot, rekel, zwijg!" riep Don Quichot vol woede. "Als gij nog
een woord spreekt, zweer ik u de ziel uit het lijf te beuken."
Door deze bedreiging verschrikt, vond Sancho 't maar het verstandigst,
op zij te gaan en geen mond meer open te doen.
Er lagen daar in den omtrek twee dorpen, die te klein waren, om er
ieder een eigen barbier op na te houden. Daarom bediende dan ook
maar één scheerbaas beide plaatsen en ging op zijn grauwtje bij zijne
verschillende klanten rond. Dit was ook heden weer het geval en, om
zijn nieuwen hoed tegen de regendroppels te beschutten, had de goede
man zijn geelkoperen scheerbekken daar bovenop gezet. Dat bekken, blank
geschuurd, blonk van verre als een spiegel en werkte zoo levendig op
des Dons ziekelijke verbeelding, dat alles, als gewoonlijk, in zijn
oog eene herschepping onderging, dat hij een grauwen ezel voor een
appelschimmel hield en een ridder met gouden helm zag, waar daar in
werkelijkheid niets van bestond.
In zijne dolle verblinding stoof Don Quichot dan nu ook op den aan
geen kwaad denkenden baardschrabber aan en richtte in vollen ren zijne
lans op hem met het vaste voornemen, om hem met de scherpe punt zonder
genade door en door te priemen. Eerst toen hij al heel dicht bij was,
schreeuwde hij hem toe: "Verweer u, roover en dief! of sta af, wat
u niet toekomt!"
De arme, verschrikte barbier wist geen ander middel om den dreigenden
lansstoot te vermijden, dan dat hij zich maar terstond van den ezel
liet vallen. Dit deed hij, en nauwelijks had hij met zijne volle
lengte den bodem gemeten, of hij sprong weer op, nam, gelijk men dat
noemt, zijne beenen onder den arm en zette het op een loopen met eene
snelheid, dat een stormwind hem bezwaarlijk zou hebben ingehaald.
Don Quichot liet hem loopen, zonder aan eene vervolging te denken;
want bij den val was den verschrikten barbier zijn bekken van het hoofd
gevlogen en lag nu als goud in de zon te blinken. Don Quichot beval
zijn schildknaap, den helm op te nemen, en Sancho Panza gehoorzaamde,
terwijl hij zeide: "Waarachtig, een heel goed scheerbekken, en onder
broeders zijne acht realen waard."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.