"Nu, ik wil hopen, dat gij eindelijk door schade en schande wijs
wordt," antwoordde Sancho Panza. "Voorts is 't maar best, dat wij
ons zoo spoedig mogelijk uit de voeten maken. De politie heeft voor
dolende helden bitter weinig ontzag en zou, als zij u in handen
kreeg, aan uwe ridderschap spoedig een treurig einde maken. Zie,
dat gij weer op Rocinante komt, en laat ons vluchten."
"Gij zijt een bloodaard, Sancho! Toch wil ik voor ditmaal aan uw
verlangen toegeven en mij in de Sierra Morena begeven, in de hoop,
dat het ons daar geen dag aan avonturen ontbreken zal."
Sancho was van harte blij, dat hij zijn zin kreeg, en ging dadelijk
zijn best doen om eerst Rocinante en toen ook zijn meester weer op
de been te helpen. Gelukkig had hij zijn broodzak aan de handen der
roofzuchtige spitsboeven weten te onttrekken en kon dus zich zelf en
zijn heer een stevige hartsterking voorzetten. Hierop bestegen beiden
hunne dieren en kwamen nog voor den donker midden in de Sierra Morena,
waar zij in een eng rotsdal onder eenige zware, lommerrijke boomen
hun nachtleger opsloegen.
Nauwelijks lagen onze twee helden daar vast in slaap, of hun
ongelukkige gesternte wilde, dat de schelmachtige Gines van Pasamonte
toevallig dienzelfden weg langs kwam. Uit vrees voor den straffenden
arm der gerechtigheid was ook hij in de Sierra Morena zijn heil komen
zoeken en, vooral ter wille van den ezel, niet weinig verheugd,
hier zoo geheel onverwachts zijne beide bevrijders te vinden. Met
alle omzichtigheid sloop hij nader, maakte zich van des schildknaaps
langoor meester, ging daar op zitten en voerde zijn buit weg, zoo
hard als het dier maar loopen wou. Den volgenden dag was hij reeds
uren ver van de beroofde twee verwijderd.
De zon kwam zich tot verkwikking van al, wat leeft en ademt, boven de
kim vertoonen, doch ditmaal niet tot blijdschap van den armen Sancho
Panza, die door haar helder licht al spoedig onderricht werd van het
zware verlies, dat hij in den loop van dien nacht geleden had. Hij
vervulde de lucht met zijne jammerklachten en huilde zoo geweldig, dat
ook zijn meester ontwaakte en naar de oorzaak van dat klaaglied vernam.
"Ach," lamenteerde de knaap, "ach, mijn grauwtje is weg, mijn hartelap,
mijn suikerpop, de oogappel van mijn vrouw, de doorn in 't vleesch
van al mijne buren, de steun van al mijne lasten!"
"Kom, kom, Sancho, bedaar, man!" trooste de ridder zijn weeklagenden
dienaar; "gij zult voor den verloren ezel drie van de vijf hebben,
die ik bij mij thuis op stal heb staan. Ik zal u daar een papier van
geven en gij zult ze zelf halen. Nu kom en laat ons zorgen, dat wij
dieper in het gebergte komen."
De goede Sancho trooste zich en dankte zijn meester voor de
grootmoedige toezegging. Hierop braken zij op en vervolgden hunne reis.
Hoe dieper Don Quichot in de wilde bergstreek doordrong, des te meer
verblijde zich zijne ziel, terwijl hij zich al de wonderbare daden en
avonturen voor den geest riep, welke dolende ridders vóór hem in zulke
woestijnen en wildernissen volvoerd en beleefd hadden. Hij verzonk zoo
diep in gepeins, dat hij geen woord sprak en de tijd den armen Sancho,
die pruttelend achter hem aan sjokte, danig lang begon te vallen. Hij
had bijster gaarne eens een woordje gepraat, doch waagde niet een
gesprek aan te vangen uit vrees, dat hij zijn heer hierdoor beleedigen
zou. Ten laatste werd het hem echter toch al te erg en besloot hij,
op elk gevaar af, aan dat vervelende zwijgen een einde te maken.
"Heer," begon hij, "ik verzoek u dringend, mij mijn afscheid te geven
en stilletjes naar huis te laten terugkeeren. Thuis kan ik althans met
vrouw en kinderen praten, als ik daar lust toe voel; maar hier in de
wildernis moet ik als een gek achter Rocinante aansukkelen en krijg
geen woord te hooren, en dat noem ik dood wezen bij levenden lijve."
"Sancho Panza," antwoordde de ridder, "daar is raad voor, want weet,
dat ik juist van plan ben, eene daad te verrichten, die mij tot
den beroemdsten ridder moet maken, dien de aardbodem ooit gedragen
heeft. En daartoe heb ik uwe medewerking noodig."
"Is er gevaar bij, heer ridder?" vroeg Sancho Panza.
"Neen; met gevaar is de daad niet verbonden. Echter hangt alles van
uwe werkzaamheid af."
"Van mijne werkzaamheid?" vroeg Sancho verwonderd.
"Zeker, mijn zoon," luidde des ridders antwoord, "want weet, dat, zoo
gij schielijk van de plaats, waarheen ik u zenden zal, terugkeert,
gij den tijd van mijn lijden zult verkorten, en dat dan mijn triomf
een aanvang zal nemen. Ten einde gij echter in staat moogt zijn,
mij te verstaan, moet ik u zeggen, dat vóór tijden de beroemde Amadis
van Gallië een der beste, dapperste dolende ridders was, en dat hem
na te volgen mij tot onvergankelijke eer moet strekken. En dit moet
geschieden ten opzichte van de beste daad, die van hem verhaald
word. Toen namelijk de schoone Oriana hem versmaad had, begaf hij
zich naar de wildernis, deed boete en kastijdde zich en noemde zich
gedurende dien tijd Beltenebros."
"Maar, gestrenge heer, gij wordt toch niet door uwe Dulcinea
versmaad?" zeide Sancho Panza.
"Dat is juist de zaak waar het op aankomt, Sancho," antwoordde Don
Quichot; "want versta mij wel: dat een dolend ridder om goede redenen
dol en razend wordt, dat is niet de moeite waard, dat men er over
praat. De groote kunst is, zonder grond of oorzaak dol te worden,
en van deze kunst wil ik blijk geven. Gij echter, Sancho, moet u naar
mijne aanbiddelijke meesteres Dulcinea van Toboso begeven en haar een
brief overbrengen, die haar van mijn waanzin onderrichten moet, opdat
zij de sterkte van mijne vereering en aanbidding leere waarderen."
Sancho Panza wist niet, wat hij op deze dollemanspraat zeggen
moest. Hij schudde het hoofd en stapte zwijgend nevens Don Quichot
voort, totdat zij aan den voet van een hoogen rotskegel kwamen, die
rondom met naakte wanden van graniet omgeven was. Daar borrelde eene
heldere bron uit op en rondom breidde zich een groen graskleed uit,
dat met bonte bloemen sierlijk getooid was. Deze plaats scheen den
edelen ridder tot volvoering van zijn avontuurlijk opzet uiterst
geschikt toe, en hij besloot hier zijne dolle razernij maar terstond
den vrijen teugel te vieren.
"Ha, ha!" riep hij met bulderende stem, alsof hij op eens stapelgek
was geworden, "ha ha! dit is dus de plaats, waar ik mijn ongeluk wil
beschreien. Ha, ha! dit is de plaats, waar mijn tranen dit beekje
tot een schuimenden bergstroom zullen doen aanzwellen. Ha, ha! dit
is de plaats, waar ik zuchten ga loozen, die als een stormwind door
de boomtoppen en hunne groene bladeren zullen ruischen."
Onder het uitstooten van al dezen onzin liet hij zich van zijn paard
zakken en gaf dat een slag op den rug.
"Vlucht weg," riep hij dat toe, "vlucht weg, mijn edel ros! Ik geef
u uwe vrijheid weer, daar ik zelf in de boeien en banden van den
waanzin zal vervallen. Vlucht weg en dool als een rustelooze schim
in bosschen en wildernissen rond."
"Nu ja, van een schim begint Rocinante al vrij wat te krijgen, heer
ridder," zeide Sancho Panza; "maar toch reken ik 't beter, dat ik
maar op hem ga zitten en op zijn rug mijne reis naar uwe Dulcinea
aanvaard. Ik zal dan des te gauwer hier terug kunnen zijn."
"Goed, Sancho, doe, wat gij verkiest," antwoordde de ridder van de
droevige figuur. "Evenwel moet gij op zijn minst nog drie dagen in
mijne tegenwoordigheid blijven, om aan mijne uitverkorene te kunnen
berichten, wat ik al niet tot hare verheerlijking gedaan heb."
"Zal ik nog meer razende dolligheden zien, dan ik nu al gezien heb,
heer?" vroeg Sancho Panza verwonderd.
"O, ik zal er nog zooveel vertoonen, dat ge u van verbaasdheid de oogen
uit het hoofd kijkt," antwoordde de ridder. "Vooreerst moet ik, daar ik
nog niet weet, of ik in mijne dolheid Amadis van Gallië of den razenden
ridder Roland wil navolgen, mijne kleeren verscheuren, mijne wapens
te grabbel gooien, met mijn hoofd tegen de rots aanrennen en nog meer
dergelijke dingen uitvoeren, zoodat ge verbluft staat van wat ge ziet."
"Doe, wat ge niet laten kunt, edele heer," antwoordde de schildknaap;
"maar wees in 's hemels naam wat voorzichtig met dat met het hoofd
tegen de rots rammeien. De steenen zijn hard en hebben allerlei hoeken
en punten. Als ge toevallig op zoo'n punt te land kwaamt, kon 't met
alle malligheid op eens gedaan wezen. Zoo gij werkelijk oordeelt, dat
die kopstooten volstrekt noodig zijn, kondt gij, dunkt me, volstaan
met het hoofd in 't water te plompen of met vooraf een week, zacht
ding tegen de rots te plakken. Dan doet de stoot geen zeer, en ik
wil Dulcinea van Toboso er toch een relaas van geven, dat de haren
haar te berge rijzen. 't Is toch alles maar fopperij en malligheid,
edele heer!"
"Dan verkeert gij in een geweldige en betreurenswaardige dwaling,
vriend Sancho," antwoordde Don Quichot. "Al de dingen, die ik wil
uitvoeren, zijn geenszins malligheid, maar hooge, heilige ernst. Ik
zal koen en krachtig tegen de rotsen aanrennen, en 't zou dus niet
kwaad zijn, dat gij mij wat linnen tot het verbinden der daardoor
aan mijn hoofd toegebrachte wonden achterliet."
"Heer, al 't linnen is met den ezel naar de maan gegaan," verzekerde
de schildknaap. "Daarom verzoek ik u ook dringend, die gekheid van met
het hoofd tegen de harde steenen te loopen maar achterwege te laten
en u liever in te beelden, dat de drie dagen van razernij al voorbij
zijn. Ik voor mij wil aannemen, dat ik al uwe dwaze stukken gezien heb,
en zal de edele jonkvrouwe Dulcinea daar de ongeloofelijkste dingen
van vertellen. Schrijf den brief en laat het overige aan mij over."
Don Quichot gaf aan dit verstandig voorstel gehoor. "Gij hebt gelijk,
Sancho," zeide hij. "Doch hoe moeten wij 't aanleggen, om den brief
klaar te krijgen?"
"Ja, en 't papiertje, waarop ze mij de drie ezels moeten afgeven,"
voegde zijn schildknaap er bij.
"Juist, juist!" riep Don Quichot, "dat mogen wij niet vergeten. Ik zal
alles in mijn zakboek schrijven, en gij moet het dan door den eersten
den besten koster in het naaste dorp mooi en netjes laten kopieeren."
"Maar hoe moet het dan met de onderteekening?"
"De brieven van den grooten ridder Amadis van Gallië waren nooit
onderteekend," verzekerde Don Quichot.
"Voor den brief komt dat er ook zooveel niet op aan," zei Sancho;
"maar met het papiertje voor de ezels is dat anders gelegen. Daar
moet uw edelheids handteekening onder staan, of ze zullen mij als
een afzetter en bedrieger de deur voor den neus toesmijten."
"Dat is zoo," erkende Don Quichot, "en ik zal dus de lastgeving in
het dagboek zelf met mijn naam onderschrijven. Als mijne nicht dat
ziet, zal zij u de ezels gewillig afstaan. En onder den brief kunt
gij zetten: De uwe tot in den dood. Don Quichot van La Mancha, de
ridder van de droevige figuur.--Daar Dulcinea niet lezen kan, voor
zoover ik weet, zal zij met dat onderschrift volkomen tevreden wezen,
en dan heb ik haar ook nog maar pas een- of tweemaal gezien, omdat zij
door haar vader, Lorenzo Corchuelo, en hare moeder, Aldonza Nogales,
zeer streng wordt opgevoed."
"Ei, de dochter van Lorenzo, die dikke vette, is dat dus uwe hooge
en edele gebiedster?" vroeg Sancho Panza heel verwonderd.
"Ja, die is het, en zij verdient tot meesteresse van het gansche
heelal te worden verheven."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.