De beide mannen lachten, dat de tranen hun over de wangen rolden,
en lieten zich den brief nog eenige malen herhalen. Sancho Panza vond
daar zelf pleizier in en vertelde buitendien nog eene menigte andere
geschiedenissen, zonder echter van het onbetaald gebleven gelag in
de herberg ook maar met een woord te reppen.
"Als mijn meester," zoo vervolgde hij, "zijne penitentie in het
rotsdal volbracht heeft, zullen wij terstond op weg gaan, om ons een
keizerschap of toch voor 't minst een koningschap te veroveren. Zoo
hebben wij het tusschen ons beiden afgesproken, en 't kan niet
anders, of het zal mijn heer met zijne ontzettende koenheid heel
licht gelukken, dit doel te bereiken. Als wij eenmaal zoover zijn,
dan wil mijn heer mij eene edele jonkvrouw tot gemalin geven en mij
tot gouverneur van een eiland benoemen, dat minstens zoo groot als
heel Spanje is."
Sancho kwam met deze ongerijmdheden met zooveel bedaardheid en
innerlijke overtuiging voor den dag, dat zijne beide toehoorders vol
verwondering de hoofden schudden.
"Hoever," fluisterde de pastoor den barbier toe, "hoever moet het
met Don Quichots waanzin gekomen zijn, dat hij ook het verstand van
dezen armen sukkel zoo deerlijk op hol kon brengen!"
Nochtans besloten zij, zich geen moeite te geven, om Sancho Panza
uit zijn droom te helpen. Zijne ziel werd er niet door in gevaar
gebracht, en zij zelven beloofden zich van zijne verdwaasdheid nog
vrij wat pret. Zij zeiden hem derhalve slechts, dat hij maar op
de gezondheid zijns meesters moest hopen, opdat die al zijne stoute
plannen en ontwerpen zou kunnen volvoeren en hijzelf mettertijd keizer
of aartsbisschop of wat anders heel hoogs en voornaams zou worden.
"Wat!" vroeg Sancho, "kan een dolend ridder ook aartsbisschop
worden? Wat heb ik, als zijn trouwe schildknaap, dan niet eene
belooning te wachten!"
"Wel zeker, gewoonlijk krijgen de schildknapen de eene of andere vette
prebende of toch ten minste eene goede kostersplaats," antwoordde
de pastoor.
"Welaan," verklaarde Sancho, zich vergenoegd de handen wrijvende,
"dan wil ik mijn meester daarheen leiden, waar 't voor hemzelf het
best is en hij mij de vetste happen kan toeduwen."
"Gij zijt een vroom man en een goed Christen, Sancho," sprak de
pastoor. "Doch 't wordt nu tijd, een middel uit te denken, om uw heer
van zijne onnutte boete af te brengen, en me dunkt, we stappen daartoe
hier de herberg binnen, om dat eens op ons gemak te bepraten. Kom,
vriend Sancho, wees onze gast bij den maaltijd."
Sancho's schrik voor de herberg was intusschen weer levendig geworden
en hij zei dus, dat zij maar moesten binnengaan; hij zelf zou zoolang
buiten wachten en hun later de reden zeggen, waarom hij van hunne
uitnoodiging geen gebruik kon maken. Evenwel zouden zij hem groot
pleizier doen, indien zij hem eene portie warm eten en Rocinante een
maaltje gerst buiten wilden zenden.
De beide mannen drongen na deze verklaring niet verder bij Sancho
aan, maar traden in de herberg. De barbier verzuimde echter niet, den
hongerige en zijn rijbeest al spoedig ruim van het noodige te voorzien.
Terwijl Sancho Panza in eenzaamheid zijn maal verteerde, overlegden de
pastoor en de barbier, op welke wijze zij het best hun doel bereiken en
Don Quichot van zijn dol opzet afbrengen konden. Na lang heen en weer
praten, kwam de pastoor op een denkbeeld, dat zoowel met des ridders
dweperij, als ook met hunne bedoelingen in volmaakte overeenstemming
was. Hij had namelijk den inval, zichzelf als eene dolende jonkvrouw
te vermommen, terwijl de barbier zich als stalmeester van de edele
dame in het pak zou steken. Zoo verkleed wilden zij Don Quichot gaan
opzoeken; de pastoor zou zich voor eene vervolgde, hulpbehoevende
edelvrouwe uitgeven en hem bezweren, haar te volgen en den smaad en
hoon te wreken, haar door een boozen, ondeugenden ridder aangedaan. Om
het geheim niet voor den tijd te verraden, wilde de pastoor eene
gelofte voorwenden, die haar verbood, zich te ontsluieren, voordat
Don Quichot haar tegen den valschen ridder recht had verschaft,
en hij vertrouwde ten volle, dat het op die wijze gelukken zou,
den krankzinnigen ridder naar zijne oude woonstee terug te brengen
en hem daar geheel van zijne kwaal te genezen.
Den barbier kwam dit plan zoo goed voor, dat hij terstond op de
uitvoering er van aandrong. Zij verzochten dus van de waardin een
vrouwenkleed en een hoofdkap met toereikend dichten sluier ter leen en
werden aan een en ander volgens hun wensch geholpen. De barbier echter
maakte zich een ontzettenden baard van een roodbruinen ossestaart,
waarin hij gewoonlijk zijn kam placht te steken. Op haar vragen vernam
de herbergiersvrouw, waartoe deze verkleeding eigenlijk moest dienen,
en nu begreep zij oogenblikkelijk, dat die gekke ridder haar gewezen
gast en de heer van dien geplaagden schildknaap moest zijn. Zij
vertelde den pastoor, wat toenmaals was voorgevallen, en verzweeg
ook niet het geringste van wat Sancho Panza zoo zorgvuldig verborgen
had gehouden.
Hierop verkleedde zij den pastoor met zooveel zorg, dat hij zichzelf
bijna niet herkend zou hebben. Zij trok hem een lakenschen rok
aan, die met breede zwartfluweelen strooken bezet was, gaf hem een
groenfluweelen rijglijf en wou hem ook nog het haar kappen, zooals de
vrouwen gewoon zijn, dat te doen. Dit laatste liet de brave man evenwel
niet toe, maar hij bedekte zijn hoofd met eene witte linnen slaapmuts
en bond daar een sluier aan, die zijn baard en zijn geheele gezicht ten
volle bedekte. Daarop drukte hij zich zijn grooten breedgeranden hoed
diep in de oogen, wierp een langen mantel om en ging, op vrouwenmanier,
dwars op zijn muildier zitten. Ook de barbier met zijn roodbruinen
langen baard besteeg zijn ezel, en zoo zeiden zij de wakkere waardin
vaarwel en gingen bij Sancho, die over de wonderlijke toetakeling
der beide eerzame mannen lachen moest, dat zijn buik er van schudde.
Terwijl zij nu den weg naar het gebergte insloegen, begreep de
pastoor, dat het in den grond nergens toe diende, dat zij nu reeds
hunne verkleeding droegen, en besloot dus die vooreerst af te
leggen en eerst weder aan te nemen, als zij in de nabijheid van de
schouwplaats hunner daden en van Don Quichots dwaasheid zouden zijn
aangekomen. Dit geschiedde, en in zeer vroolijke stemming vervolgden
zij hierop hunnen tocht.
Den volgenden dag kwamen zij aan de plaats, waar Sancho Panza de
boomtakken in den grond had gestoken, om hem tot wegwijzers te
dienen. Hier vonden zij een lustig gezelschap van personen, die,
naar het scheen, eene reis door het gebergte hadden gedaan. Het
bestond uit drie heeren en eene dame van buitengewoone schoonheid.
Sancho Panza haastte zich vooruit, om voorloopig naar zijn heer om
te zien; doch de pastoor liet zich in een gesprek met de reizigers
in en vertelde op hunne vraag, hoe hij hierheen kwam, alles wat hij
van Don Quichot wist, van zijne wonderbaarlijke dwaasheid en van zijn
waanzinnig besluit, om in een rotsdal van het gebergte den razenden
Roland of den smachtenden Amadis van Gallië te spelen.
De jonge dame had dit verhaal onder veel lachen aangehoord, en daar
zij van een zeer vroolijken en spotzieken aard was, wist zij hare
begeleiders over te halen, den braven pastoor in zijn goed werk te
ondersteunen en den dollen ridder van La Mancha eens eene heilzame
poets te helpen spelen.
"Ik wil de vervolgde jonkvrouw voorstellen," zeide zij, "en kan die rol
recht natuurlijk spelen, daar ik toevallig eenige kleeren bij mij heb,
die daarbij uitmuntend te pas kunnen komen. Ook weet ik zeer goed, hoe
dergelijke dames in de riddergeschiedenissen doorgaans spreken en zich
aanstellen, en dus twijfel ik niet, of de grap zal kostelijk gelukken."
De pastoor en de overige heeren waren met dit plan dadelijk bijzonder
ingenomen, en de vreemde dame, die blijkbaar van hoogen stand was en
Dorothea heette, haalde dus uit haar reiskoffer een prachtig fluweelen
kleed voor den dag, tooide zich met schitterende juweelen en schikte
zich zoo deftig op, dat elk haar wel voor eene echte ridderdame uit
den goeden ouden tijd moest houden. Allen stonden over haar prachtig
uitzien verbaasd, en vooral Sancho Panza, die intusschen teruggekeerd
was, kon niet ophouden haar te bewonderen, en verklaarde haar voor
de schoonste dame, die hij nog ooit in zijn leven gezien had. Hij
vroeg heimelijk den pastoor, of die niet wist, wie zij was.
"Zeker weet ik dat, vriend Sancho," antwoordde de pastoor, om den
schildknaap wat te foppen. "Deze schoone jonkvrouw is eene prinses
en de erfgename van het groote koninkrijk Micomicon. Zij is hierheen
gekomen, om de hulp van uw meester in te roepen tegen een reus,
die haar ten schandelijkste beleedigd heeft, en stelt het hoogste
vertrouwen op zijn heldenmoed en zijne dapperheid."
Sancho Panza nam deze gekheid voor echte munt op en zeide vergenoegd:
"Waarlijk, dan heeft zij zich tot den rechten man gewend, want mijn
heer weet met reuzen om te springen, alsof het ratten en muizen
waren. Och toe, heer, zorg, dat hij die schoone prinses tot gemalin
en zoodoende haar gansche koninkrijk krijgt. Stellig maakt hij mij
dan tot zijn stadhouder, en mijn fortuin is voor altijd gemaakt. Maar
hoe heet de schoone prinses eigenlijk?"
"Zij heet prinses Micomicona naar haar koninkrijk Micomicon,"
antwoordde de pastoor; "en ik wil mijn uiterste best doen, om uw
meester tot een huwelijk met haar te bewegen. Maar zeg, in welken
toestand hebt gij den edelen ridder eigenlijk gevonden?"
"Och lieve hemeltje," zeide Sancho Panza, "ik vond hem half naakt, in
't bloote hemd, vervallen, geel, van honger blaffend en voortdurend
naar zijne Dulcinea zuchtend. Ik droeg zorg, dat hij mij niet te zien
kreeg, en ben maar dadelijk tot u teruggekeerd."
Onderwijl werd Dorothea op des pastoors muilezel geholpen, bond
de barbier zijn ossestaart weer voor en beval de pastoor Sancho,
die beiden in Don Quichots nabijheid te brengen. Hij prentte hem
goed in, op geenerlei wijze te verraden, dat hij den barbier kende,
en wendde zich toen tot Dorothea, om de rol van het op te voeren
kluchtspel nog eens met haar door te loopen. Hierop gingen de dame,
de barbier en Sancho Panza op weg, terwijl de anderen, om het spel
niet te bederven, vooreerst achterbleven.
Zij konden misschien een kwartier afgelegd hebben, toen Dorothea een
maar half gekleeden man in het oog kreeg en van Sancho hoorde, dat
dit de dolle ridder in hoogsteigen persoon was. Terstond spoorde zij
nu haar muildier aan en de ossebaardige barbier volgde haar op den
voet. Zoodra zij dicht bij den ridder waren, sprong de voorgewende
palfrenier van zijn ezel en hielp Dorothea van haar muildier. De dame
viel dadelijk voor Don Quichot op de knieën neer; deze wilde haar
oprichten, doch zij wilde niet opstaan, maar begon op hoogdravenden
toon de volgende toespraak:
"Dappere, edele en grootmoedige ridder! niet eer zal ik van mijne
knieën opstaan, voordat gij mij uw ridderlijk woord hebt gegeven,
de sterkte van uwen arm tot hulp eener ongelukkige aan te wenden,
die op de faam uwer daden uit verre landen is toegesneld, om u te
smeeken, aan haren nood en hare ellendigheid een einde te maken."
"En ik," antwoordde Don Quichot op denzelfden toon, "zal u niet
eer antwoord geven, alleraanminnigste en allerschoonste jonkvrouwe,
voordat gij van dien vuilen grond zijt opgestaan."
"Neen, edele heer," verklaarde de smeekelinge, "hier zal ik neerknielen
in het stof, tot uwe goedertierenheid mij de genade heeft toegezegd,
welke ik smeekend van u durfde vragen."
"Welaan dan," sprak Don Quichot, "zoo zij uwe bede u toegestaan, mits
zij namelijk niet strijdt tegen wat ik mijn vaderland, mijn koning
en mijn hooge gebiederesse Dulcinea van Toboso verschuldigd ben."
"Tegen niets van dat alles strijdt zij," antwoordde de hulpzoekende
jonkvrouw en richtte zich op.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.