Inmiddels kwam Sancho Panza achter zijn meester staan en fluisterde
hem in het oor: "Toe, toe maar, edele heer! Gij kunt aan de dame
veilig alles beloven, want zij verlangt eenvoudig maar, dat gij een
geweldigen en schrikbarenden reus voor haar kapot maakt. Zij is de
verheven prinses Micomicona, de erfgename van het groote koninkrijk
Micomicon in 't land van Aethiopië."
"Zwijg!" beval de ridder op barschen toon. "Zij moge wezen, wie zij
wil, ik zal doen, wat mijn plicht als dolend ridder voorschrijft."
Hierop keerde hij zich weer tot de dame en sprak: "Spreek, doorluchtige
jonkvrouwe! Wat is uwe begeerte?"
"Ik bid en smeek, hooge ridder," zeide de dame, "dat uw grootmoedig
persoon met mij komen en beloven moge, geen ander avontuur te beginnen,
voordat gij mij wraak en genoegdoening tegen den snooden verrader
hebt verschaft, die in strijd met alle menschelijke en goddelijke
wetten mijn koninkrijk overweldigd heeft."
"Het zij u toegestaan, edele dame," antwoordde de ridder met veel
grootmoedigheid. "Verban derhalve de droefgeestigheid van uw aanminnig
aangezicht en verheug u, want met Gods hulp zal ik uwe goede zaak recht
verschaffen en u weder op den troon uwer vaderen plaatsen. Laat ons
moedig en wakker tegen de schurken en roovers te werk gaan, want uit
talmen en dralen komt niets dan gevaar en tegenspoed voort."
De eerst beproefde, maar thans wonderbaarlijk vertrooste jonkvrouwe
wilde met alle geweld den ridder de handen kussen, wat deze als
hoffelijk en welgemanierd held evenwel volstrekt niet toestaan
wou. Veeleer omhelsde hij haar met groote aandoening, waarna hij zijn
schildknaap beval, Rocinante den gordelriem vaster aan te halen en
hemzelf de wapenstukken aan te leggen. Dit geschiedde, en nu riep hij:
"Welaan, in naam van Dulcinea, laat ons gaan, want de aanminnige dame
moet geholpen worden."
De barbier had, terwijl dit alles voorviel, nog altijd op de knieën
gelegen en zichzelf alle geweld aangedaan, om 't niet hardop uit
proesten en daardoor de heele grap op eens te bederven. Toen hij zag,
dat de terugreis zou worden aangenomen, sprong hij op, hielp zijne
gebiedster op het muildier en steeg vervolgens ook zelf op. Don
Quichot stapte op Rocinante; doch Sancho, voor wien paard noch ezel
meer overbleef, moest te voet het gezelschap volgen. Niettegenstaande
dat bleef hij blij en welgemoed, want hij waande zijn meester thans op
den besten weg, om door het huwelijk met de prinses keizer te worden;
en dan kon 't niet uitblijven, of ook hij zou geborgen zijn en tot
een groot stadhouderschap geraken. De eenige zorg, die hem kwelde,
bestond in de omstandigheid, dat zijne toekomstige onderdanen Negers
zijn zouden. Evenwel wist hij zich ook daarover te troosten, daar hij
het plan opvatte, hen tot een handelsartikel te maken en er zoovelen
van te verkoopen, als hij maar goedschiks slijten kon.
Intusschen kwam het gezelschap weder op de vlakte aan den voet van het
gebergte, waar de pastoor en de begeleiders van jonkvrouwe Dorothea
het opwachtten. Om zich zonder omstandigheden te kunnen aansluiten,
kwam de pastoor met open armen op Don Quichot toe, viel hem te voet,
omhelsde zijne knie en hield eene toespraak tot hem, die zoo rijkelijk
met vuistdikke bloemen en pluimpjes voor den dolenden ridder doorspekt
was, dat Don Quichot zelf hem en die bij hem waren uitnoodigde, met
hem te gaan. Ja, hij wou zelfs afstijgen en den pastoor zijn eigen
Rocinante ten gebruike overlaten.
Dit aanbod werd nochtans door den pastoor niet aangenomen, en er
volgde eene kleine vriendschappelijke schermutseling, totdat de dame
tusschenbeide kwam en haar palfrenier, d. i. den barbier met den
ossestaart, verzocht zijn plaats aan den geestelijken heer af te
staan en achter dezen op het muildier te kruipen.
De gehoorzame palfrenier was hier aanstonds toe bereid; hij steeg
af en liet den pastoor zijne plaats in den zadel over. Toen hij nu
echter achter hem opzitten wilde, begon het muildier te steigeren en
achteruit te slaan, en toonde zich zoo koppig, dat meester Nicolaas
op den grond tuimelde en onder den val zijn ossestaart verloor.
Don Quichot was niet weinig verwonderd, toen hij op eens den
roodbruinen baard van des barbiers gelaat verdwenen zag, doch stelde
zich spoedig gerust, toen de pastoor hem toeschreeuwde, dat alleen dat
verwenschte muildier den armen palfenier zoo deerlijk gehavend had. Hij
zou echter wel zorgen, dat de baard ten spoedigste weer aangroeide.
Alles, wat den schijn van het wonderbare had, was voor den goeden
ridder het geloofwaardigste ter wereld. Hij gaf dus ook volstrekt geen
bevreemding te kennen, toen hij zag, hoe de pastoor den baard opraapte,
bij de borst van den barbier neerknielde, eenige wonderlijke grimassen
maakte en een paar tooverwoorden mompelde, die den baard op eens zoo
vast deden zitten, als die vroeger gezeten had. Men steeg opnieuw op
en de door dit toeval vertraagde reis werd nu onverwijld voortgezet.
Onderweg kraamde Don Quichot nochtans zoo veel onzin uit en overstelpte
Sancho Panza, om zich zijn stadhouderschap te verzekeren, zijn
meester met zoo veel dwaze en kant noch wal rakende loftuitingen en
pluimstrijkerijen, dat de vreemde dame de klucht spoedig moe werd en
van harte blij was, toen zij den volgenden dag de herberg bereikten,
van waar de pastoor en de barbier waren opgebroken, om Don Quichot
op te zoeken en door list naar huis terug te lokken.
Wat nu echter in deze herberg gebeurde en welke heldendaad de Ridder
van de Droevige Figuur aldaar verrichtte, daarvan zal in het volgende
hoofdstuk uitvoerig verslag worden gegeven.
HOOFDSTUK XIII.
DON QUICHOT VELT EENIGE REUZEN EN WORDT NAAR HUIS GEBRACHT.
In de herberg aangekomen, werd Don Quichot door den waard zeer beleefd
verwelkomd en de ridder nam dit teeken van eerbied met zichtbaar
welgevallen aan. Op zijne vraag, of hij een goed nachtverblijf kon
bekomen, antwoordde de waard toestemmend en verklaarde, dat, mits hij
goed betalen wilde, hij een zoo groot en kostelijk bed zou krijgen,
dat een keizer of koning er in hun paleis geen beter hadden. Don
Quichot beloofde te zullen betalen, en werd hierop door den waard in
hetzelfde vertrek gebracht, waar hij voor eenigen tijd dat merkwaardig
avontuur met den muildierdrijver, den gerechtsdienaar en Maritornes,
de meid, bestaan had. Ten einde zijn doel te bereiken, dat hij geen
oogenblik uit het oog verloor, volgde Sancho Panza hem daarheen;
doch de overigen bleven in de algemeene gelagkamer, waar 's ridders
ongehoorde dwaasheid hun stof tot lachen in overvloed gaf.
Zoodra de Ridder van de Droevige Figuur zich met zijn schildknaap
alleen bevond, nam hij dezen een examen af, dat Sancho Panza hoegenaamd
niet beviel. Don Quichot vroeg namelijk naar zijne aangebedene Dulcinea
van Toboso, en Sancho had het gesprek veel liever op de prinses van
Micomicon gebracht, om in zijn heer den wensch op te wekken, om die
schoone dame te huwen, en zichzelf op die wijze het vurig begeerde
stadhouderschap te verzekeren. Desniettemin moest hij op Don Quichots
vragen antwoorden geven; doch hij richtte die in, zooals zij best in
zijn kraam te pas kwamen.
"Nu, Sancho Panza," begon Don Quichot, nadat hij zich languit op zijne
legerstede had uitgestrekt, "waar en hoe hebt gij de aanbiddelijke
Dulcinea aangetroffen? Wat deed zij, wat zeide zij? Hoe dacht zij over
mijn brief? Spreek, maar hoed u, met leugens voor den dag te komen,
want die zouden u hals en hoofd kosten."
"Ja, heer, om de waarheid te zeggen, heb ik den brief niet kunnen
doen overschrijven en overbrengen," antwoordde Sancho Panza met de
handen in het haar. "Ik heb uw zakboek verloren, edele ridder."
"Sancho Panza, hieraan zie ik, dat gij mij geen leugens op de mouw wilt
spelden," sprak Don Quichot uitermate tevreden. "Gij moet weten, dat ik
zelf het zakboek vond, toen gij mij nog pas een uur hadt verlaten. Uwe
waarheidsliefde draagt mijne volle goedkeuring weg en ik verzoek u,
het verhaal van uwe verdere lotgevallen te beginnen. Spreek op en zeg,
waarmede mijne gebiedster zich bij uwe aankomst bezighield? Reeg zij
niet parels aan gouden draden of zat zij eenig zinnebeeld voor haren
in staat van razernij verkeerenden ridder te stikken?"
"Neen, dat deed zij niet," bromde Sancho Panza verdrietig. "Zij was
bezig voor haar vader twee schepels tarwe te ziften."
"Wat?" vroeg Don Quichot. "Tarwe? Dan zaagt gij zeker ook, dat
de korrels onder hare fijne handen in diamanten en edelgesteenten
veranderden?"
"Daar heb ik niemendal van gemerkt. Ze bleven heel gewone, grove,
gele tarwe."
"Nu, dan wordt zekerlijk het fijnste brood daaruit gebakken,"
verklaarde de ridder. "Maar ga voort! Hoe nam zij de boodschap van
mij op? Geraakte zij niet buiten haarzelve van verrukking, toen zij
u mijnen naam hoorde noemen?"
"Neen, volstrekt niet," antwoordde Sancho. "Zij stond midden in het
dichtste stof en stak wat den gek met mijne tijding van u. Ik zei,
dat gij half naakt in den wildernis rondliept, op den blooten grond
sliept, geen kam, water of handdoek gebruiktet en uw tijd doorbracht
met uw lot te beweenen en te verwenschen. Toen antwoordde zij mij,
dat gij een gek en een vuile, morsige kerel waart, en wou niets meer
van u hooren. Dus, lieve heer, laat die domme boerendeerne loopen en
houd u aan de schoone prinses Micomicona. Deze moet gij trouwen, want
gij trouwt met haar een heel groot koninkrijk en kunt dan uwen trouwen
schildknaap beloonen, die u altijd braaf en eerlijk gediend heeft."
"Zwijg!" beval Don Quichot met somberen ernst. "Ik mag uw wensch niet
vervullen en nimmer aan trouwen denken, zoolang Dulcinea van Toboso
nog mijne hooge en verhevene gebiedster is."
Deze woorden van den ridder deden zijn schildknaap in hevigen toorn
ontvlammen. "Bij hoog en bij laag zweer ik, dat gij de grootste
gek zijt, die op twee beenen loopt, als gij de prinses Micomicona
niet trouwt!" schreeuwde hij. "Denkt gij, dat u elken dag eene zoo
goede gelegenheid wordt aangeboden, als u hier onder den neus wordt
geduwd? Meent gij, dat uwe smerige Dulcinea maar half zoo mooi is
als de prinses? Niet het honderdste part zoo mooi is ze en ze is niet
waard de wezenlijke en waarachtige prinses de voeten te kussen. Trouw
haar in 's hemels naam, zeg ik, en neem het koninkrijk, dat u maar
zoo vanzelf in den mond komt vliegen! Als gij eerst koning zijt en
mij tot stadhouder hebt gemaakt, doe dan, wat ge niet laten kunt,
en mijnenthalve mag je de drommel halen, als ik eerst geborgen ben
en mijne schaapjes geschoren heb."
Toen Don Quichot zijn schildknaap zulk eene taal hoorde voeren,
geraakte hij van verbaasdheid zoo geheel buiten zichzelf, dat hij geen
woord over de lippen kon brengen. Hij richtte zich langzaam in zijn bed
op, greep naar zijne lans en liet die met zooveel geweld op Sancho's
breede schouderbladen neervallen, dat deze tuimelde, waar hij stond.
"Neem dat, gemeene boerenziel!" riep hij alstoen, "en hoed u in het
vervolg, één smalend woord tegen mijne meesteresse Dulcinea uit te
brengen. Gij moet niet denken, dat gij haar ooit ongestraft beschimpen
moogt, hondsvot, deugniet, schavuit, domme rekel, die ge zijt! Zwijg,
zeg ik je, of reken er op, dat ik je je beetje hersens uit den dikken
schedel zal stampen."
Na aan zijne gramschap in deze niet zeer kiesche en malsche
bewoordingen lucht te hebben gegeven, liet de Ridder van de Droevige
Figuur zijn hoofd op het kussen neervallen, strekte de lange beenen
uit en sliep in. Sancho echter, wien de rug nog gloeide, stond op,
dook in een hoek neer en hield zich doodstil.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.