Intusschen hadden de pastoor, de barbier en het overige gezelschap er
in de herberg hun gemak van genomen en bij den waard een duchtig maal
besteld. Terwijl zij daarop wachtten, brachten zij het gesprek opnieuw
op Don Quichot en overlegden, wat zij verder aanvangen moesten, om
hem veilig naar huis terug te brengen. De dame had hare bekomst van
de grap en wilde met hare begeleiders de reis voortzetten, zonder
zich verder om den dollen ridder te bekommeren. De pastoor stelde
dus voor, dezen wijs te maken, dat de prinses met haar geleide was
vooruitgereisd en den ridder in zijn eigen huis opwachten wilde.
"Als wij hem eens daar hebben," voegde hij er bij, "zullen wij wel
zorgen, dat hij ons zoo spoedig niet weer ontsnapt."
Nog praatten zij hierover, toen plotseling Sancho Panza geducht
ontsteld uit de kamer van zijn heer kwam aanloopen en met luider
stemme riep: "Komt, heeren, komt toch den ridder Don Quichot te hulp,
want daar zoo pas is hij in het vreeselijkste gevecht gewikkeld,
dat nog ooit op de aarde geleverd is. Haast u, haast u! want, zoo
waar als ik hier sta, heeft hij den reus, den snooden vijand van de
prinses Micomicona, een slag toegebracht, die hem den kop dadelijk
glad van den romp heeft weggesabeld."
"Wat domme dingen praat gij daar weer, Sancho?" vroeg de pastoor. "Zijt
ge dan nog gekker dan uw gekke heer geworden? Hoe kan Don Quichot
dien reus geveld hebben, daar hij voor 't minst twee duizend mijlen
ver van hier woont!"
Sancho antwoordde niet, maar wel vernamen thans allen uit des ridders
kamer een geweldig gerucht en hoorden diens luid schreeuwen en roepen.
"Halt, roover," brulde hij, "halt, schandelijke booswicht! Ik heb u
nu in mijne macht en die groote sabel zal door de kracht mijner vuist
in splinters worden geslagen."
En terwijl hij zoo tierde, deelde hij rechts en links geweldige
houwen uit en stampte en beukte tegen den wand, dat het halve huis
er van trilde.
"Waarom staat gij en wacht, in plaats van toe te snellen en mijn
meester bijstand te verleenen?" riep Sancho Panza. "Gaat in de kamer,
scheidt de strijdenden of redt en helpt althans den dappersten van
alle dolende ridders! Maar toch zal dat, hoop ik, niet eens noodig
zijn, want zeker ligt de reus al verslagen aan zijne voeten en braakt
zijne zwarte ziel uit, om daarboven rekenschap te geven van het snoode
leven, dat hij hier geleid heeft. Immers heb ik zelf zijn bloed over
den vloer zien stroomen en het afgehouwen hoofd, dat wel de dikte
van een wijnzak had, in een hoek zien liggen."
"De drommel hale me, als ik het niet al begrijp!" riep nu op eens
de waard. "Dan heeft me die malle ridder zeker een van de zakken vol
rooden wijn, die vlak boven zijn hoofd hangen, een stoot toegebracht,
en de uitgeloopen wijn is het bloed, dat hier dit domme uilskuiken
gezien heeft."
Met deze woorden draafde hij naar de kamer van den ridder en alle
overigen volgden hem.
Zij troffen Don Quichot in den potsierlijksten toestand van de wereld
aan. Hij stond daar in zijn hemd, dat hem pas tot aan de knieën
reikte, en had eene niet al te zindelijke nachtmuts op het hoofd;
hij had zich zijn beddelaken om den linkerarm gewikkeld, om zich
daarvan als schild te bedienen, en in de rechterhand hield hij zijn
verroesten degen, waarmee hij als een dolleman naar rechts en links
steken en houwen uitdeelde. Daarbij schreeuwde hij als bezeten en
stelde zich aan, alsof hij werkelijk met een reus aan het vechten
was. Het wonderlijkste van het geval was echter, dat zijne oogen
vast gesloten schenen, en dat hij werkelijk nog in slapenden toestand
verkeerde. Vermoedelijk had een bedrieglijke droom hem voorgespiegeld,
dat hij zich reeds in het koninkrijk Micomicon bevond en met den reus,
die het land tegen alle recht overmeesterd had, den strijd op leven
en dood had begonnen. In deze inbeelding had hij aan de zakken, die
met rooden wijn gevuld waren, zooveel moorddadige steken toegebracht,
dat de kamer onderliep van den wijn, die nog altijd uit de door zijn
degen geboorde gaten stroomde.
Bij dit gezicht werd de herbergier zoo woedend, dat hij, zonder een
woord te spreken, op Don Quichot aanviel en met beide vuisten grimmig
op zijn rug begon te trommelen. Hij zou hem hebben doodgeslagen, was
niet de pastoor tusschenbeide gekomen en had beloofd, den verloren
geganen wijn tot den laatsten duit toe te betalen.
Niettegenstaande de duchtige stompen, die de waard hem met
zijne stevige vuisten had toegediend, werd de slaapwandelaar niet
wakker, maar raasde voort, totdat de barbier een grooten emmer vol
ijskoud water uit den put haalde en hem dat over het gansche lichaam
uitgoot. Toen eerst deed hij de oogen open, maar was nog te verward en
te verbijsterd, om te begrijpen, wat er gebeurd was en wat deerlijke
verwoesting hij had aangericht.
Onderwijl zocht Sancho naar het hoofd van den gevelden reus, doch kon
dat nergens vinden en riep op krijterigen toon: "Ik wist al lang,
dat in dit huis alles behekst en betooverd is, want hier op deze
zelfde plaats kreeg ik oorvijgen en stompen, zonder dat ik wist waar
ze vandaan kwamen, en nu zoek ik vruchteloos naar den kop, dien ik
met eigen oogen den reus van den romp zag vallen. Het bloed stroomde
na en spoot uit het lichaam op, als het water uit eene fontein."
"Gij stomme rekel!" bulderde de waard, "wat leutert ge daar van bloed
en fonteinen! Ziet ge dan niet, ezel, dat al dat bloed niets anders
is dan de roode wijn uit de zakken, die je dolle heer me voor altijd
totaal bedorven heeft?"
"Wat zou ik weten?" snauwde Sancho daartegen in. "Ik weet alleen,
dat ik een ongelukkige sukkel ben, als ik den kop van den reus niet
vind; want mijn graafschap en stadhouderschap zijn dan voor altijd
naar de maan!"
De waard hoorde verbaasd op bij deze woorden van Sancho, wien de
beloften van zijn heer insgelijks het hoofd geheel op hol gebracht
hadden. Evenwel zwoer hij bij kris en bij kras, dat noch de ridder
noch zijn knecht ditmaal wegkomen zouden gelijk de vorige maal,
d.i. zonder gelag en schade ten volle te betalen.
Don Quichot was inmiddels weer wat tot zichzelf gekomen en meende,
zijn avontuur triomfantelijk ten einde te hebben gebracht. Hij viel
voor de vermeende prinses Micomicona op de knieën en sprak haar aan,
als volgt:
"Koninklijke hoogheid, doorluchtigste, edelmoedigste en schoonste
prinses! Van dezen gezegenden dag af kunt gij in rust en veiligheid
leven, want de verfoeielijke toovenaar, de reus, ligt hier verslagen
door mijne dappere hand. Ik echter heb mij ten volle van mijn
ridderplicht gekweten, daar ik met behulp van mijne meesteresse
Dulcinea van Toboso mijne beloften gehouden heb."
"Hoort gij 't nu wel?" riep Sancho vroolijk. "Heb ik 't niet gezegd? Ik
sprak toch niet in dronkenschap. Nu ziet gij, mijn heer heeft den
reus doodgemaakt en mijn stadhouderschap kan mij nu niet meer ontgaan."
Allen lachten hartelijk bij deze nieuwe dwaasheden van den ridder
en zijn knaap. Alleen de herbergier vloekte en schimpte nog altijd
voort en wenschte de twee gekken naar het land, waar de peper groeit.
Om echter aan deze klucht een goed einde te maken, brachten de
pastoor en de barbier den ridder weer te bed, dekten hem warmpjes
toe en merkten tot hunne blijdschap, dat hij van uitputting dadelijk
insliep. Zij lieten hem rusten, traden voor de deur van de herberg,
namen Sancho Panza mee en troostten hem, dat hij het hoofd van den reus
niet had kunnen vinden. De schildknaap was spoedig tevredengesteld;
doch meer moeite had men met den verbolgen waard, die nog altijd
over het verlies van zijn wijn en zijne kostelijke nieuwe zakken
lamenteerde. Hij zette eerst weer een lachend gezicht, toen de
begeleiders van jonkvrouwe Dorothea hem tot schadeloos stelling
eenige goudstukken, die zijne schade dubbel en dwars goedmaakten,
in de hand drukten.
Nu werd het eten opgedragen en allen schikten vroolijk aan den
maaltijd. Toen die was afgeloopen, nam jonkvrouwe Dorothea met hare
begeleiders van den pastoor en den barbier vriendelijk afscheid,
droeg den verbaasden Sancho op, zijn meester wel duizendmaal van haar
te groeten, en zette toen hare door het avontuur met den dolenden
ridder afgebroken reis met haar gezelschap voort. Eerst toen zij in de
verte verdwenen was, verklapte men aan Sancho, hoe 't met de zaak was
gelegen geweest; en deze maakte zich niet weinig boos over de comedie,
welke men met hem en zijn dapperen meester gespeeld had. Men wist hem
echter door vriendelijke toespraak al spoedig tot bedaren te brengen,
en eindelijk beloofde hij zelfs zijne medewerking tot het beraamde
plan, om den ridder Don Quichot goed- of kwaadschiks weer naar zijne
woonplaats terug te brengen.
De nacht ging verder rustig voorbij. Den volgenden morgen echter
kwam Don Quichot, die nu uitgeslapen en weer tamelijk goed bij zijne
zinnen was, uit zijne slaapkamer te voorschijn en vernam naar de
prinses Micomicona en de heeren van haar gevolg. De pastoor maakte hem
volgens afspraak wijs, dat die was vooruitgereden, om de woonplaats
van een zoo beroemden ridder als Don Quichot te leeren kennen, en
dat zij aldaar zijne aankomst rustig afwachten wilde. De goede man
stelde zich met deze verklaring dan ook dadelijk tevreden en drong nu
zelf op vertrekken aan, daar zijn harte brandende was van verlangen,
om zijne edele beschermelinge ten spoedigste weer te ontmoeten.
Vóór de afreis daagde nu ook de barbier op, die tot hiertoe de
betrekking van palfrenier bij de prinses Micomicona had vervuld,
en begroette Don Quichot, alsof hij hem in tijden niet gezien en
gesproken had. Don Quichot verwelkomde hem op dezelfde wijze en
noodigde hem uit, zich aan zijn gezelschap aan te sluiten. Hierop
besteeg hij Rocinante; de overigen, ook Sancho Panza die een muildier
van Dorothea ten geschenke had gekregen, volgden op hunne ezels,
en de reis naar de woonplaats des dolenden ridders werd ondernomen.
De eerste dag leverde niets opmerkelijks op. Don Quichot hield zich
tamelijk rustig, Sancho Panza keuvelde met den barbier, en de pastoor
vleide zich meer en meer met de hoop, dat men des ridders huis wel
zonder tegenspoed bereiken en hem daar zijne dolle ideën eindelijk
uit het hoofd drijven zou.
Voordat zij hunne bestemming bereikten, moesten zij echter nog een
avontuur bestaan, dat den Ridder van de Droevige Figuur bijna 't
leven kostte.
Op den tweeden dag hunner reis vernam deze de tonen eener trompet,
keek op en zag van eenen heuvel eene schaar geheel in 't wit gedoste
lieden afkomen. Dit waren geeselaars, die, daar de hemel dit jaar
allen regen had geweigerd, onder gebed en boetedoening eene bedevaart
naar eene kluizenaarshut ondernamen, om daar van God af te smeeken,
dat Hij zijne milde hand mocht openen en een verkwikkenden regen op de
verdorde velden doen neerruischen. Bij 't zien van hunne zonderlinge
en ongewone kleeding beeldde Don Quichot zich nu echter naar gewoonte
in, dat hem weder een avontuur wachtte, en dat hij als dolend ridder
verplicht was, dat met koenheid en moed te bestaan. In dezen waan werd
hij door een beeld in rouwkleederen nog meer versterkt. Hij hield dat
namelijk voor de eene of andere edele en voorname vrouw, die door deze
schaamtelooze en schandelijke roovers met geweld voortgesleept werd.
Zoodra hij dit alles in zijne dolle verbeelding zoo had vastgesteld,
greep hij zijne teugels vaster, hield zijn schild voor, trok met
geweldigen zwaai zijn blinkend zwaard uit de scheede en riep met
dreunende stem:
"Geeft acht, gij mannen; thans zult gij met eigen oogen aanschouwen,
dat er helden in de wereld zijn, die zich uit vrije verkiezing voor
het algemeen welzijn opofferen en tot de beroemde orde der dolende
ridders behooren."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.