"Wat te beginnen?" riep Don Quichot, zich in den zadel
vastzettende. "Wij moeten de zwakken helpen en den hulpbehoevenden
bijstand leenen. Weet, Sancho, dat het eerste dezer legers wordt
aangevoerd door den beroemden keizer Alifanfaron, beheerscher van het
eiland Trapobana, en het ander door Pentapolin met de opgestroopte
mouw, die koning is van de Garamanten."
Sancho Panza keek zijn heer verwonderd aan. Hij wist niet, dat deze al
zijne hoogdravende en dolle benamingen uit oude ridderromans had geput
en ze nu te pas bracht, alsof die wonderbaarlijke geschiedenissen
waarheid geweest waren. Zijne phantasie spiegelde hem de zotste
dingen voor.
"Maar wat hebben die beide legers tegen elkaar?" vroeg Sancho Panza
eindelijk.
"Zij bevechten elkaar, omdat Alifanfaron een heiden is en de
christelijke dochter van den koning Pentapolin tot gemalinne heeft
begeerd. Pentapolin zal hem haar niet geven, voordat de heiden een
goed christen is geworden."
"Waarachtig, dan heeft die opgestroopte mouw gelijk," zeide
Sancho. "Als 't van mij afhangt, staan wij hem bij, zoo goed wij
maar kunnen."
"Gij hebt het rechte inzicht, vriend," antwoordde Don Quichot; "maar
wees nu stil en rijd met mij rechts die hoogte op. Van dat punt kunnen
wij het krijgsvolk beter zien, en ik zal u dan meteen met de beste
en dapperste ridders van beide legers bekendmaken."
Zij reden den heuvel op en kozen eene plaats, waar zij de beide kudden
nauwkeurig hadden kunnen onderscheiden, als de dwarlende stofwolken
niet alles als in een dichten nevel hadden gehuld. Desniettemin zag
Don Quichot met behulp van zijn gloeiende verbeeldingskracht alles,
wat hij maar verkoos te zien, en begon dus dadelijk met luid klinkende
stem zijne inlichtingen te geven.
"Die ridder daar met de gele wapens," begon hij, "die een gekroonden
leeuw in zijn schild voert, is de dappere Laucalco, de heer van de
zilveren brug. Die met de gouden bloemen op zijne rusting en de drie
zilveren kronen in het azuurblauwe wapenschild is de groothertog
van Quirocia. Die daar aan zijne zijde met de reusachtige ledematen
is de nooit overwonnen Brandabarbaran van Bolicho, heer van de
drie Arabiën. Naast hem rijdt de nooitvolprezen held Timonel van
Carcassonne aan de spits. Zijne rusting vertoont vier kleuren, blauw,
groen, wit en geel, en in het schild draagt hij eene roode kat op
donkerbruin veld met het opschrift "Miauw!" ter eere van zijne dame,
die Miulina van Algarvië moet heeten. De ridder daar op het witte
ros met de witte wapens is een ridder uit Frankrijk. Pierre Papin
is zijn naam; en die op den gestreepten wilden zebra met de ijzeren
sporen is Espartafilardo, hertog van Nervië."
Nog vele ridders en heeren noemde Don Quichot op, en 't zou vermoeien
die allen te vermelden. Sancho Panza hoorde met open mond toe en
zijne verbazing steeg ten top, toen hij eindelijk zag, dat heel die
schitterende ridderschap in werkelijkheid niets anders dan eene kudde
vetgemeste hamels was.
"Loop naar den drommel, heer!" barstte hij op eens los. "Ik zie noch
reuzen, noch ridders, noch knapen, maar enkel schapen, zoo ver mijn
oog reikt."
"Hoe kunt gij zulk een onzin uitkramen?" antwoordde Don Quichot. "Hoort
gij dan niet het brieschen der paarden, het schetteren der trompetten
en het doffe dreunen en bommen der legerpauken?"
"Ik hoor niets dan een ontzettend geblaat, heer!" verzekerde Sancho,
en hij had gelijk. De beide kudden waren nu vrij dichtbij gekomen,
en ieder mensch met gezonde hersens moest zien, dat het schapen en
rammen waren en anders niet. Don Quichot bleef nochtans verblind.
"Uwe lafhartigheid, Sancho Panza, benevelt uw verstand," zeide
hij met fierheid. "Als gij bevreesd zijt, blijf dan vrij achter en
berg uw leven. Ik echter zal mij in den heeten strijd storten en de
overwinning zal met mij zijn."
Zonder het antwoord van zijn schildknaap af te wachten, drukte hij
Rocinante de sporen in de ribben en stoof met gevelde lans pijlsnel
den heuvel af. Sancho schreeuwde hem wel na: "Blijf, blijf, heer! Zoo
waar ik een zondig mensch ben, 't zijn enkel hamels en schapen,
waarop gij instormt!" Maar Don Quichot luisterde niet naar zijne stem.
Onder wild krijgsgeschreeuw drong hij tot midden in de kudde schapen
door en deelde rechts en links zulke verwoede houwen en steken uit,
alsof de onnoozele schepsels zijne ergste vijanden waren. De herders
en drijvers riepen hem toe, dat hij met zijne dwaasheid toch ophouden
zou. Daar zij echter zagen, dat Don Quichot naar geen vermaning
luisterde, maar zich steeds doller en wilder aanstelde, namen zij hunne
slingers in de hand en wierpen steenen van een vuist dik naar hem. Een
tijdlang deden die den dolleman geen letsel. De keien gonsden hem om
de ooren, maar troffen hem niet. Eindelijk echter raakte een zware
kei hem met zooveel geweld in de zijde, dat twee van zijne ribben
werden gebroken en de ridder niet anders meende, dan dat zijn laatste
uur gekomen was. Nu echter dacht hij aan zijn wonderdrank, zette
dien aan de lippen en dronk er met gretige teugen van. Op datzelfde
oogenblik kwam een tweede steen aangevlogen en richtte nog veel erger
schade aan. Hij verbrijzelde de flesch met het kooksel en verlamde des
ridders hand, sloeg hem drie of vier tanden uit den mond en schramde
deerlijk zijne wang. De worp was zoo krachtig, dat Don Quichot zich
niet meer in den zadel kon houden, maar als een blok van het paard
op den grond plofte. De herders schoten nu ijlings toe, en daar zij
meenen moesten, dat zij den onmachtige hadden omgebracht, dreven zij
met den meest mogelijken spoed hunne verstrooide kudden weer bijeen,
pakten de doode hamels, ten getale van zeven, op hunne schouders en
lieten den schijnbaar levenloozen Don Quichot aan zijn lot over.
Sancho Panza was al dien tijd radeloos op den heuvel blijven staan,
waar hij de dolheden van zijn heer aanzag, zich de haren uit den baard
rukte en het uur verwenschte, dat hem met den ongelukkigen dolenden
ridder in kennis had gebracht. Toen hij echter zag, dat de herders
opbraken en zijn meester alleen op het slagveld achterbleef, ging
hij naar hem toe en vond hem, schoon deerlijk gekneusd en gehavend,
toch weer half bij zijne bezinning.
"Nu," vroeg hij, "heb ik u niet gezegd, dat gij eene kudde wolvee voor
een krijgsleger aanzaagt? Had ik niet gelijk, toen ik u waarschuwde?"
"Sancho, gij zijt een ezel," antwoordde Don Quichot. "Merkt gij dan
niet, dat een arglistige toovenaar al de ridders in hamels heeft
veranderd? Hij deed dat, om mij te ergeren, en omdat de schurk mij
de daden benijdde, die ik zou hebben uitgevoerd. Overtuig u hiervan,
Sancho, door de vermeende kudde na te rijden. Dan zult gij spoedig
zien, dat de betoovering verdwijnt en de ridders zich weer in hunne
natuurlijke gedaante vertoonen. Vooreerst kunt gij daarmee nog wel
wat wachten, want ik heb dringend uw hulp en bijstand noodig. Kijk
nu maar eerst eens in mijn mond en zeg mij, hoe veel tanden mij zijn
uitgeslagen. Ik zou zeggen, dat ik geen een meer heb overgehouden."
Vol ijver boog de schildknaap zich zoo dicht over den ridder, die
den mond opendeed, neer, dat zijn neus bijna tusschen diens tanden
verdween. Op dit oogenblik begon echter de ingezwolgen drank te
werken, en terwijl Sancho in den mond keek, gaf de lijder op eens al
wat hij in de maag had over en overstroomde daar den baard van zijn
armen, meewarigen schildknaap mee. Deze schrikte, daar hij het hem
overstelpend vocht in den beginne voor bloed hield; doch spoedig
merkte bij, wat het was, en kreeg zulk een gevoel van walging,
dat hij wel genoodzaakt was zijn gestrengen heer hetzelfde te doen,
wat deze hem had gedaan.
De arme Sancho schudde zich als een natte poedelhond, maar was toen
met een sprong op de been en liep naar zijn ezel, om uit den knapzak
het een of ander te halen, waarmee hij zichzelf en zijn meester weer
schoonmaken kon. Daar echter ontdekte hij, dat zijn knapzak verdwenen
was, wat hem opnieuw zijn noodlot deed verwenschen, dat hem aan zulk
een dolzinnigen heer gebonden had.
Toen hij nog stond te klagen en te lamenteeren, kwam Don Quichot met
moeite weer overeind, onderzocht met de linkerhand den toestand van
zijn mond, greep met de rechter Rocinante bij den teugel en sleepte
zich voort naar zijn schildknaap, die nu bedrukt op zijn grauwtje
stond te leunen en in diepe gedachten voor zich neerkeek.
"Sancho Panza," sprak de edele ridder, "gij zijt bedroefd om de
wederwaardigheden, die mij en dus u ook getroffen hebben. Maar klaag
niet en treur niet, want op regen volgt zonneschijn, en 't zal spoedig
beter met ons gaan."
"Och wat!" bromde Sancho. "'t Lijkt wat naar zonneschijn! Gisteren
gefopt en vandaag zonder knapzak, daar moet een mensch wel tureluursch
onder worden."
"Wat!" riep de ridder, "de knapzak weg?"
"Nergens te vinden," antwoordde Sancho.
"Maar dan hebben we ook niets meer te eten."
"Geen sikkepitje," zei de schildknaap; "of we moeten het gras en de
kruiden kauwen, die de schapen overlieten."
"Dat alles zal zich wel schikken," troostte Don Quichot; "maar kijk
nu eens naar mijne kakebeenen en vertel, hoeveel tanden ik ben
kwijtgeraakt. Ik voel een moorddadige pijn op de plaats, waar ze
vroeger plachten te zitten."
Sancho stak Don Quichot den vinger in den mond, tastte en voelde
en vroeg: "Hoeveel kiezen hebt gij vroeger aan dezen kant gehad,
gestrenge heer?"
"Vier, buiten de verstandskies, en alle vier gaaf en gezond."
"Heer," antwoordde Sancho, "bedenk wel, wat gij zegt."
"Vier zijn er geweest, zoo niet vijf," betuigde Don Quichot opnieuw.
"Nu, dan moet ik zeggen, dat ge er leelijk zijt afgekomen," zeide de
schildknaap; "want aan deze zijde hebt gij beneden nog maar twee en een
halven tand en boven geen een meer: daar is alles glad weggeschoren."
"Ongelukkige, die ik ben!" riep Don Quichot bij dit bericht bedroefd
uit. "Hadden ze mij toch maar liever den linkerarm afgehouwen! Een
mond zonder tanden is als een molen zonder maalsteen, en een tand is
meer waard dan een diamant. Maar zoo gaat het den ridders, die zich
voor het heil der menschheid opofferen! Wee mij armen, ongelukkigen,
dolenden held!"
"Heer," zeide Sancho Panza, na dat gejammer een poosje geduldig
te hebben aangehoord, "heer, ik zou zeggen, dat ge nu lang genoeg
gelamenteerd hebt. Stijg te paard en laat ons eene herberg opzoeken,
want ik blaf van honger."
Don Quichot vermande zich en besteeg al zuchtend en kreunend
Rocinante. "Rij voorop, vriend," beval hij den schildknaap. "Ik wil
den weg volgen, dien gij inslaan zult."
Dit liet zich Sancho geen tweemaal zeggen, maar in de hoop van spoedig
eene herberg te zullen vinden draafde hij moedig op den breeden
landweg voort. 't Begon evenwel donker te worden, en geen gastvrij
dak vertoonde zich. Desniettegenstaande werd nergens rust gehouden,
want heer en knecht werden door een razenden honger geplaagd, en zij
hoopten nog altijd eene herberg te vinden. Toen echter wachtte hen
een avontuur, als nog geen van beiden ooit beleefd had.
De nacht was pikdonker geworden en treurig reden de beide helden
op den weg voort, toen zij op eens eene groote menigte lichten
zagen flikkeren, die als dwalende sterren uit de verte op hen
toekwamen. Sancho Panza werd bleek, en ook Don Quichots hart bonsde
hoorbaar tegen zijne gekneusde ribben. Beiden hielden hunne dieren
staande en staarden op de lichten, die van minuut tot minuut grooter
en schitterender werden. Sancho Panza beefde als een riet, en den
dapperen ridder begonnen de haren te berge te rijzen. Echter toonde
hij zich moedig en sprak:
"Sancho Panza, hier moet ik al mijne kracht en mijn moed te hulp
roepen, want dit is zonder twijfel een dreigend en gevaarvol avontuur."
"O wee, o wee!" zuchtte Sancho. "Daar komen weer reuzen en gedrochten,
en op mijn armen rug, die toch al bont en blauw gebeukt is, zal
't opnieuw weer slagen regenen."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.