De gerechtsdienaar hield Sancho Panza, nu hij zoo sprak, voor
stapelgek. Daar de morgen nu echter reeds begon te lichten, riep hij
den herbergier en zeide dien, den knaap het verlangde te geven. De
waard deed dat bereidwillig en Sancho bracht alles aan zijn heer, die
van pijn lag te krimpen en zijn hoofd met beide handen vasthield. Hij
nam de verschillende stoffen, mengde ze duchtig door elkaar en kookte
ze toen op een komfoor, dat men hem brengen moest, tot hij dacht,
dat alles goed gaar was. Hierop verlangde hij eene flesch; doch
toen die in de herberg niet te vinden was, vergenoegde hij zich met
eene oude blikken oliekan, goot den drank daarin en zegende hem. Nu
draalde hij niet om van de kracht van dit kooksel op zichzelf de
proef te nemen, en dronk er wel bijkans de helft van. Nauwelijks
had hij het mengelmoes binnen, of hij begon schrikbarend over te
geven. De inspanning, de angst en het gruwelijke braken brachten hem
geducht aan het zweeten, en hij verzocht, dat men hem goed toedekken
en alleen laten mocht. Men voldeed aan zijn verlangen, en Don Quichot
viel nu in een zachten slaap, die wel ruim drie uren aanhield. Bij
zijn ontwaken voelde hij zich merkbaar verlicht en deden zijne wonden
en builen hem bijna geen pijn meer. Hij achtte zichzelf dus weer ten
volle hersteld, kwam tot de vaste overtuiging, dat hij werkelijk den
wonderbalsem van den toovenaar Fierabras ontdekt had, en leefde in de
hoop, dat hij, in 't bezit van dit middel, in 't vervolg alle kampen,
tweestrijden en gevechten, hoe gevaarlijk die ook schijnen mochten,
geheel onbezorgd te gemoet kon gaan.
Zoodra Sancho Panza zijn heer zooveel beter zag, verzocht hij
dringend, het overschotje van den drank te mogen opdrinken. De ridder,
altijd grootmoedig, stond hem dat toe, en Sancho pakte de blikken
kan met beide handen, dronk met volle teugen en liet er geen enkel
droppeltje in.
Maar of nu de schildknaap eene minder gevoelige maag had dan zijn
meester, of om wat andere reden ook, genoeg, de drank bekwam hem zoo
bitter slecht, dat de arme sukkel ieder oogenblik dacht te moeten
sterven. In zijne benauwdheid verwenschte hij het venijnig goed
en den spitsboef, die hem dat gegeven had, ja, hij betoonde zelfs
grooten lust om zijn eigen meester voor zijne welgemeende bedoeling
eens danig af te ranselen. Don Quichot zocht hem echter te troosten
en tot bedaren te brengen.
"Hoor, Sancho," zeide hij, "ik geloof, dat de schuld alleen daaraan
ligt, dat gij nog niet tot ridder zijt geslagen. De drank kan alleen
maar een ridder helpen."
"Wat drommel, als gij dat wist, heer, waarom gaaft gij mij dien
dan?" schreeuwde Sancho Panza in zijne benauwdheid.
Voordat Don Quichot antwoorden kon, begon het brouwsel te werken en
had bij Sancho Panza niet minder hevige braking ten gevolge dan bij
zijn meester. Daarbij geraakte hij in het zweet, lag onrustig op zijn
leger te woelen en kermde en jammerde op erbarmelijke manier.
Twee uren lang was hij doodziek, toen die aanval voorbij was, voelde
hij zich niet zoo wel en krachtig, als zijn heer, maar zoo flauw,
slap en ellendig, dat hij zich nauwelijks op de been kon houden.
Don Quichot liet zich aan den toestand van zijn schildknaap slechts
weinig gelegen liggen. Hij zelf was nagenoeg weer hersteld, en de
balsem vervulde hem met zulk een heldenmoed, dat hij vuriger dan ooit
naar nieuwe avonturen haakte. Hij ging in den stal, zadelde en tuigde
met eigen handen Rocinante, maakte ook het grauwtje tot de reis gereed
en trad toen weer in huis, om zijn schildknaap bij het aankleeden te
helpen. Met veel moeite en getob kreeg hij hem wakker en hielp hem
op de beenen. Toen dit beredderd was, pakte hij uit den eersten den
besten hoek een staak op, om tot lans te dienen, klom te paard en
riep met luider stemme den herbergier, om afscheid van hem te nemen.
"Heer slotvoogd," sprak hij, "gij hebt mij vele en belangrijke diensten
bewezen en mij daardoor tot dank verplicht. Indien ooit iemand,
hij zij ridder of knecht, u onrecht wil aandoen, roep mij dan en ik
wil u wreken. Zoo echter een of ander overmoedige u reeds schade of
schande heeft aangedaan, noem mij zijn naam en zijne misdaad, en bij
mijne riddereer zij 't gezworen, dat ik niet rusten zal alvorens ik
u volkomen voldoening heb verschaft."
"Mijn beste heer ridder," antwoordde de waard doodbedaard, "uwe
gestrengheid behoeft de moeite niet te nemen, zich voor mij met
wraakneming te belasten; waar dat noodig is, weet ik mijzelf wel
recht te verschaffen. Wel echter moet gij zoo goed zijn uw gelag te
betalen voor nachtlogies en voêr voor uwe dieren, en 't is daarom,
dat ik u met alle beleefdheid verzoek."
"Wat!" schreeuwde Don Quichot, "'t was dus een ellendige herberg,
waarin ik overnacht heb?"
"Eene herberg, ja," antwoordde de waard; "doch niet eene ellendige,
maar eene zeer voorname."
"Welnu, dan moet ik bekennen, dat ik in eene groote dwaling verkeerd
heb," antwoordde Don Quichot. "Voor 't overige zult gij maar best
doen, niet op betaling van het gelag te rekenen; want nog nooit heb
ik gehoord of in de boeken gelezen, dat een dolend ridder ooit in
eenige herberg ook maar een penning betaald heeft."
"Dat gaat mij niets aan!" riep de waard driftig. "Betaal uwe schuld
en leuter me niet met die malle ridderschap om de ooren, of 'k zal
weten, wat me te doen staat, zotte kerel!"
"O gij domme, ellendige schoelje en schobbejak!" schreeuwde Don
Quichot; "gij gemeenste van alle herbergiers, verstout je niet, je
onbeschaamde kaken weer open te doen, en maak plaats, als ik je niet
onder de hoeven van mijn strijdhengst tot gruizelmenten zal trappen."
En met deze woorden velde de ridder zijne lans, gaf Rocinante de
sporen en holde voort, zonder dat iemand hem dorst tegenhouden. Reeds
was hij buiten het gezicht en had nog niet eens omgekeken, om zich
te overtuigen, dat zijn trouwe schildknaap hem gevolgd was.
De op die manier gefopte waard kwam nu als een brullende beer op Sancho
Panza aanschieten en verlangde, dat die hem instaan zou voor de kosten
der vertering; doch Sancho van zijn kant antwoordde heel bedaard, dat,
als zijn meester niet afdokken wou, hij voor zijn part daar nog veel
minder lust toe voelde. Hij was de schildknaap en wapendrager eens
dolenden ridders en moest in alle dingen het doorluchtig voorbeeld
van zijn heer en toonbeeld volgen.
De waard liet zich nochtans met deze verklaring volstrekt niet paaien;
hij werd boos, begon op zijn poot te spelen en dreigde Sancho, dat
hij zich alsdan zou laten betalen op eene manier, die dezen zeker
bijster weinig bevallen zou. Sancho evenwel hield voet bij stuk en
verklaarde, dat hij zelfs niet het tiende part van de helft van een
kwartpenning betalen zou.
Nu wou echter het ongeluk, dat juist dien morgen vier lakenscheerders
uit Segovia en vier wevers uit Sevilla in de herberg een uurtje waren
komen pleisteren. 't Waren vroolijke, jolige, lustige lui, die dus
veel van eene grap hielden en dan nu ook terstond op Sancho Panza
aanvielen en hem onder groot gejuich van zijn ezel trokken. Een hunner
liep in huis, om daar een beddelaken te halen. De overigen pakten den
armen schildknaap, legden hem op het beddelaken en begonnen hem in
de hoogte te gooien, zooals een oud wijf doet, als ze een pannekoek
in de pan 't onderst boven wipt. Hoe harder de sukkel schreeuwde, des
te hooger vloog hij in de lucht op en des te grooter was de pret. De
arme Sancho meende stellig en vast, dat hij onder een troep booze
duivels was vervallen, die hem tot kaatsbal gebruikten.
Intusschen was Don Quichot nog niet zoo ver, dat het brullen van
zijn geplaagden knecht niet zijn oor kon bereiken. Hij hield dus
stil, luisterde scherp toe en geloofde reeds, dat een nieuw avontuur
in aantocht was, totdat hij zich eindelijk overtuigde, dat het de
huilende stem van zijn schildknaap was, die hij hoorde. Terstond
wierp hij zijn paard om, keerde in strompelenden draf naar de herberg
terug en reed, daar hij de hofpoort gesloten vond, rondom het huis,
om ergens een ingang te vinden. Daarbij bemerkte hij, wat schandelijk
spel daar met zijn schildknaap gedreven werd, en dit gezicht bracht
hem in de grimmigste woede. Hij zag Sancho Panza in de lucht op-
en neervliegen als een bal, dien een knaap opgooit en weer opvangt,
en zou zeker om dit zonderlinge schouwspel hebben moeten lachen,
indien de gramschap over zulk eene mishandeling van zijn dienaar niet
zoo sterk was geweest.
Daar hij echter niettegenstaande al zijn zoeken geen ingang
ontdekte, beproefde hij, van zijn paard op den rand van den muur te
klimmen. Evenwel was hij nog altijd zoo zwak, dat hij zijne lange
beenen nauwelijks bewegen kon, en dus kon hij zijne woede niet anders
koelen, dan door een stroom van scheldwoorden en verwenschingen
over den herbergier en zijne gasten uit te storten. Dezen lieten
daarom echter den armen Sancho niet los, en beantwoordden elk nieuw
schimpwoord, dat Don Quichot tegen hen uitbraakte, met schaterend
gelach. Eindelijk, toen hunne armen zoo moe en lam waren, dat zij
die niet meer opheffen konden, gaven zij de grap op en lieten Sancho
Panza vrij. Zij brachten hem bij zijn ezel, hielpen hem daarop, pakten
hem in zijn mantel en joegen hem zoo de poort uit. Zeer tevreden,
dat hij er met een blauw oog was afgekomen, reed de schildknaap weg
en was zelfs vrij wat trotsch, dat hij toch zijn wil doorgezet en
den waard geen penning betaald had.
De arme drommel bemerkte later eerst, dat de slimme herbergier zijn
knapzak in beslag gehouden en daardoor de kosten van het gelag dubbel
en dwars betaald gekregen had.
HOOFDSTUK VIII.
DON QUICHOT EN DE SCHAPENKUDDEN, MET NOG ANDERE AVONTUREN.
Toen Sancho Panza tot zijn heer terugkeerde, was hij zoo mat en
krachteloos, dat hij zijn grauwtje maar met moeite vooruit kon
krijgen. Hem in dien toestand ziende, sprak de ridder:
"Nu, mijn goede Sancho, houd ik het er stellig en vast voor, dat dat
kasteel of die herberg betooverd was, daar de bewoners, die u zoo
gruwelijk mishandeld hebben, toch niet anders dan spoken en geesten
kunnen geweest zijn."
De schildknaap antwoordde met eene diepe verzuchting, maar zei verder
geen woord.
Terwijl beiden nu langzaam verder reden, bemerkte de ridder, dat
eene ontzettend groote en dichte stofwolk op hen toekwam. Hij zag
daar met fonkelende oogen naar uit en keerde zich toen tot Sancho.
"Hoor, Sancho," sprak hij, "dit is de dag, dien de hemel tot mijn
geluk heeft uitverkoren. De kracht van mijn arm zal worden op de
proef gesteld en ik wil daden verrichten, waarvan de menschheid nog na
honderden van jaren met bewondering spreken zal. Zie daar die stofwolk,
Sancho! Een groot krijgsheir, uit velerlei volken saamgesteld, doet
haar opstijgen."
"Dan moeten er twee legers zijn," zeide Sancho. "Daar van gindschen
kant komt eene tweede stofwolk op."
Don Quichot volgde met de oogen de aangewezen richting en was
uitermate verheugd, toen hij de verklaring van zijn schildknaap door
eigen aanschouwing bevestigd vond. Hij geloofde nu stellig, dat de
twee legers elkaar op de vlakte een grooten veldslag zouden leveren;
want zijn zwak hoofd was met betooveringen, avonturen, uitdagingen,
gevechten en wapenfeiten geheel volgepropt en alles, wat hij sprak en
dacht, placht op zulke wonderbare dingen uit te komen. Die stofwolken
werden intusschen geenszins door twee gewapende legers opgejaagd,
maar eenvoudig door twee groote kudden schapen, die langs den grooten
weg rustig voorttrokken, doch door het dichte stof, dat zij deden
opstuiven, niet duidelijk onderscheiden konden worden. Don Quichot
verzekerde nochtans met zooveel drift en heftigheid, dat het oprukkende
heirlegers waren, dat Sancho dit eindelijk ook geloofde en angstig
de vraag opwierp, wat men dan nu in dit geval moest beginnen.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.