STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크

『Αμλέτος』

William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas

199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

ΠΝΕΥΜΑ Αυτό το κτήνος, ο αιμομίκτης, ο μοιχός, με διαβόλου πνεύμα και με δώρα επίβουλα, — ω πνεύμα πονηρόν, ω δώρα τόσον άξια να φθείρουν την ψυχήν του ανθρώπου έσυρε 'ς την αδιάντροπήν του επιθυμίαν την τόσ', ως έδειχνεν, αγνήν βασίλισσάν μου. Αμλέτε, ποίος ξεπεσμός εστάθη εκείνος! Από εμέ, 'πού ευγενώς τόσο την αγαπούσα ώστε με την ευχήν του γάμου αδελφωμένη εβάδιζεν η αγάπη, να ξεπέση 'ς έναν αχρείον και γυμνόν απ' όσαις 'ς εμέ χάρες η φύσις είχε δώση· αλλ' όπως δεν κλονείται η αρετή ποτέ κ' εάν η αναισχυντία με σχήμα θείο προσπαθεί να της αρέση, ομοίως κ' η ασέλγεια (44), και αν τύχη να σμίξη μ' άγγελον φωτεινόν, και αφού την ουρανίαν κλίνην χαρή θα στρέψη 'ς το ψοφίμι. Στάσου! της χαραυγής, θαρρώ, μυρίζομαι τ' αέρι· σύντομα πρέπει να τα ειπώ. Κει 'πού κοιμώμουν 'ς τον κήπον μου μεσημερίς, ως συνηθούσα, ήλθε 'ς την ώραν της μεγάλης μου ησυχίας ο θείος σου κλεφτά, μ' ένα ρογί γεμάτο από χυλόν του καταράτου μηλοχόρτου (45), και 'ς των αυτιών μου ταις αυλαίς έχυσεν όλο το λεπροφόρον αποστάλαγμα, κ' εκείνο με το αίμα του ανθρώπου τόσην έχθραν έχει, 'πού ωσάν υδράργυρος γοργά διαβαίνει 'ς όσαις πύλαις και δρόμους φυσικούς έχει το σώμα, και με σφοδρήν ενέργειαν κόβει ευθύς και πήγει το καθαρό μας αίμα, ωσάν μέσα 'ς το γάλα ξυναίς σταλαγματιαίς· και αυτό 'ς εμέ συνέβη· και ξάφνου επάνω 'ς όλο τ' ομαλό κορμί μου εξέσπασε λειχήνα, ως του Λαζάρου λώβα (46), 'πού αχρεία κλόδα βρωμερή την έκρυβ' όλην. Ιδού, πώς αδελφός τα πάντα, ενώ κοιμώμουν, ζωήν, κορώναν και βασίλισσαν μου επήρε. Εκόπην μέσα 'ς τ' άνθος των αμαρτιών μου, χωρίς να ετοιμασθώ, χωρίς να λάβω μύρον (47), χωρίς μετάληψιν, χωρίς να διορθώσω την ψυχήν μου, αλλά λόγον μ' έστειλαν να δώσω σκυμμένος απ' το βάρος των ελλείψεών μου. Ω φρίκη! ω φρίκη! ω φρίκη! Και αν αίσθησιν έχεις, μη το υποφέρης· μην αφήσης της Δανίας την κλίνην την βασιλικήν κοίτη να ήναι πόθων αισχρών και μιαρής αιμομιξίας. Αλλ' όπως και αν συ μέλλης τούτο να ενεργήσης, φύλαξε την καρδιά σου αγνήν και της μητρός σου κακά να κάμης μη σκεφθής, αλλ' άφησέ την 'ς τον θεόν και 'ς αυτά τ' αγκάθια 'πού 'ς τα σπλάχνα μέσα της κατοικούν, πικρά να την πληγόνουν. Τώρ' αποχαιρετώ σε· η λαμπυρίδα (48) δείχνει ότι σιμόν' η αυγή, και αρχίζει να χλωμαίνη το άνεργό της φως. Ω! χαίρε, Αμλέτε, χαίρε! Να μη με λησμονήσης. [Εξέρχεται. ΑΜΛΕΤΟΣ Ω των Ουρανίων τάγματα όλα! Ω Γη! τι άλλο; και τον Άδην μ' αυτά θα ενώσω; Αίσχος! Συ, καρδιά μου, βάστα· νεύρα μου, σεις μη ξάφνου τώρα μου γεράστε, στηρίξτε με σφικτά! Να μη σε λησμονήσω; Ναι, καϋμένο μου πνεύμα, ενόσω η μνήμη τόπον 'ς την σαλευμένην τούτην σφαίραν (49) έχει ακόμη. Να μη σε λησμονήσω; Ναι, από της μνήμης τον πίνακα θα σβύσω κάθ' ενθύμημά μου ανούσιο, κοινό, κάθε ρητό παρμένο από βιβλία, και όσα σχήματα και τύπους των περασμένων μου καιρών έχ' η νεότης αντιχαράξη εκεί καθώς τα αισθάνθη κ' είδε· και μόν' η προσταγή σου μέσα εις το βιβλίο του εγκεφάλου μου θα ζη μακράν απ' ό,τι πρόστυχον είναι· μάρτυς μου ο Θεός, τ' ομόνω! Γυνή (50) ω πόσο διεστραμμένη! Συ, αχρείε! κακούργε, αχρείε, με γλυκόγελο 'ς τα χείλη! Το σημειωματάρι (51) μου· θα γράψω τούτο· να 'χη μπορεί κάνεις γλυκόγελο 'ς τα χείλη και να ήναι κακούργος· τούτο εις την Δανίαν [γράφει τουλάχιστον συμβαίνει· σ' έχω εδώ γραμμένον, ω θείε μου! — Και πάλιν προς το σύνθημά μου· είναι· «χαίρε, ω χαίρε, μη με λησμονήσης», τ' ωρκίσθηκα. ΟΡΑΤΙΟΣ [από μέσα. Πού είσαι, Κύριέ μου; ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ [από μέσα Κύριε, Αμλέτε! ΟΡΑΤΙΟΣ [από μέσα. Ο Θεός να τον φυλάξη. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ [από μέσα. Γένοιτο. ΟΡΑΤΙΟΣ [από μέσα. Ω Κύριέ μου, ω! ΑΜΛΕΤΟΣ Καλέ μου, ω πουλί μου (52), έλα, κατέβα! Εισέρχονται ΟΡΑΤΙΟΣ και ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ Τι συμβαίνει, Κύριέ μου; ΟΡΑΤΙΟΣ Τι νέα, Κύριε; ΑΜΛΕΤΟΣ Θαυμαστά! ΟΡΑΤΙΟΣ Δεν μας τα λέγεις, καλέ μας Κύριε; ΑΜΛΕΤΟΣ Όχι· τα κοινολογείτε. ΟΡΑΤΙΟΣ Εγώ 'χι, Κύριε, 'ς τον Θεόν. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ Ούτ' εγώ, Κύριε, ΑΜΛΕΤΟΣ Τι λέγετε λοιπόν; Α! πότε ανθρώπου φρένες φαντάσθηκαν αυτά; Το μυστικό κρατείτε; ΟΡΑΤΙΟΣ και ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ Ναι, Κύριε, 'ς τον Θεόν. ΑΜΛΕΤΟΣ Εις την Δανίαν όλην δεν σώζεται (53) κακούργος 'πού να μη 'ναι αχρείος γνωστός. ΟΡΑΤΙΟΣ Να μας διδάξη τούτο, Κύριέ μου, δεν είναι ανάγκη πνεύμα να 'βγη από τον τάφον. ΑΜΛΕΤΟΣ Ό,τ' είπες, ορθόν είναι, ορθότατο· και, δίχως άλλαις περιστροφαίς, καλόν ευρίσκω τώρα να σφίξωμε τα χέρια και να χωρισθούμε, εσείς, οπού σας φέρνει ο πόθος και η φροντίδα· καθένας έχει πόθους, έχει και φροντίδαις, όποιαις και αν ήναι· ως προς εμέ τον καϋμένον, θα υπάγω να προσευχηθώ. ΟΡΑΤΙΟΣ Τούτα δεν είναι ειμή λόγια του ανέμου και γεμάτα ζάλην. ΑΜΛΕΤΟΣ Λυπούμαι οπού σας πρόσβαλαν, πολύ λυπούμαι 'ς την τιμήν μου. ΟΡΑΤΙΟΣ Ποσώς δεν μας προσβάλλουν, Κύριε. ΑΜΛΕΤΟΣ Ναι· πλην, μα τον Θεόν, υπάρχει και μεγάλη, Οράτιε, προσβολή· (54) και ως προς τ' όραμα εκείνο, είναι πνεύμα καλό, τούτο να ειπώ σας φθάνει· και την επιθυμία να μάθετ' ό,τι τρέχει μεταξύ μας, δαμάσετ' όπως ημπορείτε. Και τώρα, καλοί φίλοι, ως είσθε φίλοι αρχαίοι, και σπουδασμένοι και στρατιώταις, μίαν μόνην χάριν μικρήν ζητώ σας. ΟΡΑΤΙΟΣ Κύριε, τι θέλεις; θα γίνη ευθύς. ΑΜΛΕΤΟΣ Γνωστό μη κάμετ' ό,τι απόψε είδετε. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΟΡΑΤΙΟΣ Κύριε, ποτέ. ΑΜΛΕΤΟΣ Θα τ' ορκισθήτε. ΟΡΑΤΙΟΣ Εις την τιμήν μου, Κύριε. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ Κύριε, 'ς την τιμήν μου. ΑΜΛΕΤΟΣ Εις το σπαθί μου (55). ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ Κύριε, τώρα εδώκαμ' όρκον (56). ΑΜΛΕΤΟΣ Εις το σπαθί μου, 'ς το σπαθί μου. ΠΝΕΥΜΑ [από κάτω. Ορκισθήτε. ΑΜΛΕΤΟΣ Α! Α! συ, παλληκάρι, τούτο λέγεις; Είσαι κει κάτω, τιμημέν' εργάτη (57); — Ελάτε· ακούτε τον άνθρωπον αυτόν 'ς τα κατωκέλλι· στέρξτε να ορκισθήτε. ΟΡΑΤΙΟΣ Τον όρκον, Κύριε, πρόβαλέ μας. ΑΜΛΕΤΟΣ Ό,τι έχετε ιδή, ποτέ να μην ειπήτε. θα ορκισθήτε 'ς το σπαθί μου. ΠΝΕΤΜΑ [από κάτω, Ορκισθήτε. ΑΜΛΕΤΟΣ Λοιπόν α π α ν τ α χ ο ύ παρών; Α! πρέπει τόπον ν' αλλάξωμεν (58)· εδώ περάστε, Κύριοί μου. Τα χέρια θέστε πάλι επάνω 'ς το σπαθί μου, και ορκισθήτε ποτέ να μην ειπήτε λόγον ως προς αυτό 'πού τώρ' ακούσετε (59). ΠΝΕΥΜΑ [από κάτω. Ορκισθήτε ΑΜΛΕΤΟΣ Καλά τα λέγεις, γέρε χάμουργα! Και πόσο γλήγορα εργάζεσαι 'ς την γην! Α! σκαπανέας είσαι καλός! — Και πάλι ας κινηθούμε, φίλοι. ΟΡΑΤΙΟΣ Θεέ του Ελέους! αλλά τούτο πράγμα ξένο είναι πραγματικώς! ΑΜΛΕΤΟΣ Και συ λοιπόν ως ξένον (60) να το καλοδεχθής. Πολλά (61) πράγματα, Οράτιε, ο Ουρανός έχει και η Γη, 'πού καν δεν είδε 'ς τ' όνειρό της αυτή σας η φιλοσοφία. Αλλά (62) ελάτ' εδώ, 'σαν πρώτα, ότι ποτέ σας (να σας σκέπη ο Θεός) — Όσο και αν δείξη ξένο, παράδοξο, το φέρσιμό μου, καθώς ίσως θα κρίνω πρέπον 'ς το εξής να πάρω ήθος αλλόκοτο, μωρό, — δεν θα συμβή ποτέ σας, όταν 'ς εκείναις ταις στιγμαίς και σεις με ιδήτε, τα χέρια (63) να σταυρώσετ' έτσι, ή να κουνήστε έτσι την κεφαλήν, ή λόγος να σας φύγη αμφίβολος, ωσάν «χεμ! χεμ! ξεύρομε κάτι», ή «να ηθέλαμεν!» ή «θα ελέγαμεν, αν ήταν συγχωρημένον» ή «δεν λείπουν, αν μπορούσαν» (64) ή μ' ομιλίαις άλλαις ύποπταις να δείξτε πως ηξεύρετε κάτι από τα πράγματά μου, — ότι αυτά δεν θα πράξετε (και ας ήναι η θεία χάρις 'ς την ώραν της ανάγκης βοηθός σας) ορκισθήτε. ΠΝΕΥΜΑ [από κάτω. Ορκισθήτε. ΑΜΛΕΤΟΣ Ταραγμένο πνεύμα, αναπαύσου, αναπαύσου! — Τώρα, κύριοι μου, 'ς εσάς συσταίνομ' όλος μ' όλην την ψυχήν μου, και ό,τ' ημπορεί πτωχός άνθρωπος, όπως είναι ο Αμλέτος, να κάμη διά να δείξη πόσην αγάπην τρέφει προς εσάς, δεν θέλει λείψη, αν θελήση ο Θεός. Και τώρα μέσ' ας πάμε όλοι μαζί· και πάντοτε σας εξορκίζω το δάκτυλο εις τα χείλη επάνω να κρατήτε. Εξαρθρώθη ο καιρός· της μοίρας πείσμα ω πόσο πικρόν, εγώ να γεννηθώ να τον διορθώσω. Και τώρα ελάτε, να πηγαίνωμεν αντάμα. [Εξέρχονται. ΠΡΑΞΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΚΗΝΗ Δ'. Δωμάτων εις το σπίτι του ΠΟΛΩΝΙΟΥ. Εισέρχονται ΠΟΛΩΝΙΟΣ και ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ ΠΟΛΩΝΙΟΣ Πάρε και δος του αυτά τα χρήματα, Ρεϋνάλδε, και αυτά τα γράμματα. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Θα γίνη, Κύριέ μου. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Καλέ Ρεϋνάλδε, πόσην φρόνησιν θα δείξης αν, πριν πας να τον εύρης, εξετάσης πρώτα την διαγωγήν του. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Κύριε, κατά νουν το είχα. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Εύγε σου, εξαίρετα, λαμπρά, μα την ζωήν μου. Πρόσεχε τώρα· πρώτα θέλει μου ερευνήσης τίνες ευρίσκονται Δανοί 'ς τους Παρισίους, ποίοι και πώς, τα μέσα 'πώχουν, και πού μένουν, ποια συντροφιά, τι δαπανούν και άμα με τούτο το κλωθογύρισμα του λόγου μάθης ότι γνωρίζουν τον υιόν μου, ιδού πώς θέλει φθάσης ταχύτερα παρ' αν αμέσως ερωτούσες· δείξε πώς τάχ' από μακρυά μόνον τον ξεύρεις· «τον πατέρα του» ειπέ «και φίλους του γνωρίζω, και αυτόν κάπως». Νοείς τούτο, Ρεϋνάλδε; ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Κύριε, πολύ καλά. ΠΟΛΩΝΙΟΣ «Κάπως και αυτόν· όμως» θα λέγης «ολίγο, αλλ', αν εκείνος είναι οπού απεικάζω, είν' άτακτος πολύ, 'ς αυτό και αυτό δοσμένος». και πλάσε εις βάρος του όσα θέλεις· όμως όχι τόσο χοντρά 'πού να τον ατιμάζουν, — έχε εδώ τον νουν σου· αλλά θα ειπής ταις τρέλλαις όλαις, τα λάθη και τα πάθη, οπού 'ναι μαθημένη η νεότης να εμπλέκη αν έχη ελευθερίαν. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Λόγου χάριν πώς παίζει. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Ναι, και πώς του αρέσει να πίνη, να σπαθοκοπά, να θεουλίζη, να μαλόνη, να βλέπη αμαρτωλαίς· να φθάσης ημπορείς ως αυτού. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Τούτο αν ειπούμε, Κύριε, θε να τον ατιμάσωμε. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Ποσώς, διόλου· όπως εσύ θ' αρτύσης την κατηγορίαν· μη πάλι του φορτώσης τ' όνειδος πως είναι εις άσωτην ζωήν παραδομένος· τούτο δεν εννοώ· θα χρωματίσης τα κακά του όμορφα, ωσάν ψεγάδια της ελευθερίας, μιας φλογερής ψυχής οπού ξεσπά και αστράφτει, αίματος ζωντανού, 'πού χαλινόν δεν έχει, πάθημα γενικόν. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Αλλά, καλέ μου Κύριε, — ΠΟΛΩΝΙΟΣ Και προς τι θέλω αυτό να κάμης; ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Κύριέ μου, τούτο να μάθω επιθυμούσα. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Αυτού, καλέ μου, είν' όλο μου το σχέδιο, μηχανή, πιστεύω, μεγάλη· και ιδού πώς. Ενώ συ τον υιόν μου με τέτοιους ρύπους ελαφρούς χρισμένον δείχνεις, ως πράγμα, οπού 'ς το μεταχείρισμα ελερώθη, — εδώ πρόσεχε — αν ο συνομιλητής σου, αυτός, 'πού τον ψαχνοερωτάς, είδε ποτέ του 'ς τα ελαττώματα εκείνα να 'χη πέση ο νέος, οπού του μελετάς, μην αμφιβάλης ότι τούτο μαζί σου το συμπέρασμα θα κλείση· Άρχοντά μου' θα ειπή ή «φίλε» ή κ' «Εντιμότης», όπως η γλώσσα το 'χει και κατά τον τρόπον 'πού ο τόπος συνηθά. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Κάλλιστα, Κύριέ μου. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Και τότε, φίλε, αυτός αρχίζει, αυτός αρχίζει — Α! τι 'θελα να ειπώ; Μα την ζωήν μου κάτι είχα 'ς τον νουν να ειπώ! Πού στάθηκεν ο λόγος; ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Εις το «συμπέρασμα θα κλείση» και εις το «φίλε» ή κ' «Εντιμότης». ΠΟΛΩΝΙΟΣ 'Σ το «συμπέρασμα θα κλείση» Α! τωύρηκα! ιδού με σέ πώς θε να κλείση· «Τον κύριον γνωρίζω· χθες εγώ τον είδα ή και προχθές, ή τότε, ή τότε, με τον δείνα άνθρωπον ή τον δείνα, και, καθώς το λέγεις, εδώ να παίζη εκεί με φίλους να μεθάη, αλλού, την σφαίραν ενώ ρίχναν, να μαλόνη». Ίσως ειπή και αυτό' «Τον έχω ιδή να εμπαίνη 'ς ένα σπίτι κακό» τουτέστι πορνοστάσι, και καθεξής· είδες λοιπόν συ, με το ψέμα δόλωμα, πιάνεις τούτο το γριβάδι αλήθειαν. Να, πώς εμείς οι γνωστικοί και πνευματώδεις ευρίσκομε με γύραις, από παρακλάδια στραβά, τον ίσιον δρόμον· και μ' αυτόν τον τρόπον, 'πού σώχω δείξη και διδάξη, και συ πρέπει να ξεσκεπάσης τον υιόν μου. Εμπήκες τώρα; ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Εμπήκα, Κύριε. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Χαίρε, και ο Θεός κοντά σου. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Καλέ μου Κύριε! ΠΟΛΩΝΙΟΣ Κρίνε (1) συ την διάθεσίν του από τον εαυτόν σου. ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Αυτό, Κύριε, θα κάμω ΠΟΛΩΝΙΟΣ Και άφησέ τον να λαλή την μουσικήν του (2). ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Κύριέ μου, καλό. [Εξέρχεται. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Υγίαινε!