STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크

『Αμλέτος』

William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas

199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

Εισέρχεται ΟΦΗΛΙΑ ΠΟΛΩΝΙΟΣ Οφηλία, τι έπαθες; τι τρέχει; ΟΦΗΛΙΑ Ω! φόβος 'πού μ' επήρε, Κύριε, — ΠΟΛΩΝΙΟΣ Και από τι, 'ς το όνομα του Υψίστου; ΟΦΗΛΙΑ Έρραφτα μόνη μέσα 'ς τα δωμάτιόν μου· ο πρίγκιπας Αμλέτος, με ξεκουμπωμένο σωκάρδι, ασκούφωτος, με κάλτσαις ξελυμέναις, βρώμιαις, συρταίς, 'σάν κλάπαις (3), 'ς τ' αστραγάλι, [και άσπρος 'σάν το υποκάμισό του, με τα γόνατά του 'πού αντικτυπιόνταν, μ' όψιν καταλυπημένην, ωσάν ο Άδης να τον είχεν απολύση να ξεστομίση τρόμους, φανερώθη εμπρός μου. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Τρελλός από τον έρωτά σου; ΟΦΗΛΙΑ Δεν γνωρίζω, αλλά τωόντι, Κύριε, το φοβούμαι. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Τι 'πε; ΟΦΗΛΙΑ Μ' έπιασε απ' τον αρμόν (4) και, όπως σφικτά μ' εκράτει, 'ς το μάκρος του βραχίονός του οπίσω κλίνει, και με την άλλην του παλάμην, έτσι (5), επάνω 'ς τα φρύδια του, να ιδή το πρόσωπό μου εβάλθη ως να 'χε να το ζωγραφίση· και 'ς την στάσιν αυτήν μένει πολληώρα· τέλος, αφού πρώτα μου τίναξ' ελαφρά το χέρι και άνω κάτω εκούνησ', έτσι, τρεις φοραίς την κεφαλήν του, έσυρε από τα βάθη στεναγμόν του πόνου, 'πού 'θελε ειπής πως θα του ανοίξη όλο το σώμα, αυτού να ξεψυχήση· κ' ύστερα μ' αφίνει, και με την κεφαλήν στριμμένην προς τους ώμους τον δρόμον του εύρισκε χωρίς τους οφθαλμούς του, ότι χωρίς να τον βοηθούν εβγήκεν έξω, και ως το τέλος 'ς εμέ προσήλονε το φως τους. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Έλα μαζί μου· θε να ευρώ τον βασιλέα· έκστασις είναι τούτη ερωτική, που τόσην την ορμήν έχει οπού χαλά τον εαυτόν της, και την θέλησιν σέρν' εις έργ' απελπισίας, όσο πάθος κανέν' απ' όσα εδώ του ανθρώπου την φύσιν βασανίζουν. Α! πολύ λυπούμαι, — μήπως τώρ' ύστερα σκληρά λόγια του είπες; ΟΦΗΛΙΑ Κύριέ μου, ποσώς· αλλ' ως μ' έχεις προστάξη του γύρισα τα γράμματά του και του αρνήθην να τον δεχθώ. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Και αυτό τον έφερε 'ς την τρέλλαν. Έπρεπ', ωιμέ, προσεκτικά να τον σπουδάσω καλήτερα· εφοβούμουν μήπως παίζη κ' έχη σκοπόν να σ' αφανίση' ανάθεμα 'ς εκείνην την υποψίαν μου! Ναι, φαίνεται ότι σπρώχνουν την γνώμην τους οι γέροι πέρ' απ' ό,τι πρέπει, καθώς οι νέοι πάλιν πρόβλεψιν δεν έχουν. 'Σ τον Βασιλέα πάμε· πρέπει να του γίνη ο έρωτας γνωστός, κ' εάν θα σπείρη μίση, ότι κρυμμένος πόνους άλλους θα γεννήση (6). Έλα. [Εξέρχονται. ΣΚΗΝΗ Β'. Δωμάτιον εις το ΚΑΣΤΕΛΙ Σαλπισμοί. Εισέρχονται ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ και ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΒΑΣΙΛΕΑΣ Χαίρετε, ω φίλοι, Ροζενκράς και Γυιλδενστέρνη! Και πόθον είχαμε πολύν να σας ιδούμε, και ν' αναλάβετε διά μας χρήσιμον έργον ανάγκην είχαμε· δι' αυτό με τόσην βίαν σας εμηνύσαμε. Θ' ακούσετ' ίσως κάτι ως προς την μεταμόρφωσιν του Αμλέτου, κ' είναι καθώς την λέγω, αφού μ' ό,τ' ήταν πρώτα μήτε ο έξω άνθρωπος, και μήτε ο μέσα, ομοιάζει. Τι άλλο τάχα παρ' η θλίψις του θανάτου του πατρός του εδυνήθη να τον καταντήση να μη γνωρίζη αυτός τον εαυτόν του πλέον, να φαντασθώ δεν ημπορώ· και σας τους δύο, ως παιδιόθεν είσθε συνανάτροφοί του, και κατόπι αδελφοί 'ς την νειότη και 'ς την γνώμην, παρακαλούμεν να σας έχωμεν ολίγον καιρόν εις την Αυλήν μας, και να τον κινήτε εις ξεφαντώματα μαζί σας να πηγαίνη, ώστε να δυνηθήτε από ταις ευκαιρίαις να συνάξετε κάτι, και αν τον βασανίζει τι άγνωστο 'ς εμάς, κ' εάν φανερωμένο το πάθος θαύρισκε απ' εμάς την ιατρείαν. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Κύριοί μου, συχνά διά σας έκαμε λόγον· ουδ' άλλους δύο 'σάν εσάς ο κόσμος έχει, 'πού εκείνος τόσο ν' αγαπά· και αν να δειχθήτε θελήσετε 'ς εμάς καλόγνωμοι και φίλοι, ώστε ολίγον καιρόν να χάσετε κοντά μας, και φως με σας εις ταις ελπίδες μας να ιδούμε, διά την επίσκεψιν αυτήν θα 'χετε χάρες, όπως βασιλική ταις δίδει ευγνωμοσύνη. ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Μεγαλειότατε και Μεγαλειοτάτη, ως είμασθε 'ς την φοβερήν σας εξουσίαν, δύναται 'ς ό,τι θέλ' η σεβαστή σας χάρις, όχι να μας παρακαλή, να μας προστάζη. ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ Ιδού, και οι δύο την υποταγήν μας και όλον τον εαυτόν μας εις τα πόδια σας με ζήλον εθέσαμ', έτοιμοι 'ς την κάθε προσταγήν σας. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Ευχαριστώ σε Ροζενκράς, κ' ευγενικέ μου συ, Γυιλδενστέρνη. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Ευχαριστώ σε, Γυιλδενστέρνη, κ' ευγενικέ μου Ροζενκράς. Να επισκεφθήτε ευθύς, θερμά παρακαλώ σας, τον υιόν μου, 'πού τόσον άλλαξεν, ωιμέ! — Σεις των κυρίων [Προς τους ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣ δείξετε αμέσως πού θα εύρουν τον Αμλέτον. ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ Να ευδοκήση ο Θεός χαράν αυτός να λάβη κ' ελάφρωσιν απ' την δικήν μας παρουσίαν, και απ' όσα προσπαθήσωμε. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Ο Θεός να κάμη! Εξέρχονται ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ και ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ Εισέρχεται ΠΟΛΩΝΙΟΣ ΠΟΛΩΝΙΟΣ Οι πρέσβεις, σεβαστέ μου, από την Νορβηγίαν επέστρεψαν φαιδροί. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Καλών ειδήσεων είσαι πάντοτε συ πατέρας. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Δεν είν' έτσι, Κύριε; Πίστευσε, σεβαστέ, πως έχω αφιερώση την πίστιν και όλην την ψυχήν μου εις τον Θεόν μου και αδιακρίτως 'ς τον καλόν μου βασιλέα· και νομίζω, — εκτός αν τούτος ο εγκέφαλός μου έχασε την λεπτήν πολιτικήν οσμήν του, — πως την αληθινήν και μόνην ηύρα αιτίαν της τρέλλας του Αμλέτου. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Α! κείνο να λέγης· αυτό να μάθω αναζητώ. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Να δεχθής πρώτα τους πρέσβεις σου· τα νέα μου κατόπι θα 'λθουν, του δείπνου εκείνου παραφάγια (7). ΒΑΣΙΛΕΑΣ Τίμησέ τους εσύ, κ' εδώ συνόδευσέ τους [Εξέρχεται ΠΟΛΩΝΙΟΣ Ω γλυκειά μου βασίλισσα, μου λέγει αυτός οπού την ρίζαν ηύρε και την πηγήν του πάθους 'πώχει ο υιός σου. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Μία και μόν' είναι, φοβούμαι, — του πατρός του ο θάνατος και οι τόσο βιαστικοί μας γάμοι. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Θε να τον δοκιμάσωμε. Εισέρχεται ΠΟΛΩΝΙΟΣ με τον ΒΟΛΤΙΜΑΝΔΟΝ και ΚΟΡΝΗΛΙΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑΣ Καλοί μας φίλοι, καλώς μας ήλθετε. Βολτίμανδε, τι λέγει των Νορβηγών ο βασιλέας και αδελφός μας; ΒΟΛΤΙΜΑΝΔΟΣ Άδολον ασπασμόν κ' ευχαίς σου ανταποδίδει. Έστειλ' ευθύς να κόψη την στρατολογίαν του ανεψιού του, οπού του ελέγαν πως εγίνη διά να κτυπήσουν τους λαούς της Πολωνίας· αλλ', άμα ερεύνησε καλά, πληροφορήθη ότι εκείνος σκοπούσε πόλεμον να φέρη 'ς την Υψηλότητά σου· και βαρύ του εφάνη ότι, επειδή 'ναι γέρος και άρρωστος 'ς την κλίνην, με δόλον τον επήραν· ώστ' ευθύς προστάζει τον Φορτιμπράς να πιάσουν· παραδόθη ο νέος, και αυστηρώς ωνειδίσθη από τον βασιλέα και θείον του, κ' ευθύς με όρκον τού υποσχέθη ποτέ να μη προσβάλη το βασίλειό σου. Όθεν των Νορβηγών ο γέρος βασιλέας, περίχαρος, του δίδει δώρο τρεις χιλιάδαις κορώναις χρονικώς, και διαταγήν ακόμη 'ς των Πολωνών τα μέρη να ριχθή μ' εκείνους τους άνδραις, 'πού 'χε, ως είπα πριν, στρατολογήση. Και σε παρακαλεί, καθώς εδώ σου γράφει [Του δίδει ένα έγγραφον ήσυχην μέσ' από τα κράτη σου να δώσης πέρασιν, όταν ο στρατός του ξεκινήση 'ς τον πόλεμον αυτόν, με το να λάβης όσαις ανταμοιβαίς και ασφάλειαις μέσα εδώ σου ορίζει καταλεπτώς γραμμέναις. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Τούτο ευχαριστεί μας. Εις ησυχώτερον καιρόν τα γράμματά του θ' αναγνωσθούν, και θ' απαντήσωμε, αφού πρώτα γίνη σκέψις. Ωστόσο σας ευχαριστούμε διά τους καλούς σας κόπους· πορευθήτε τώρα να ησυχάσετε· θα 'σθε απόψε σύνδειπνοί μας. Καλώς ήλθετε πάλι 'ς την πατρίδα! [Εξέρχονται ΒΟΛΤΙΜΑΝΔΟΣ και ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΠΟΛΩΝΙΟΣ Τέλος εις την υπόθεσιν αυτήν καλόν εδόθη. — Βασιλειά (8) μου σεπτέ, σεπτή Βασίλισσά μου, εάν έμελλ' εδώ να στρώσωμε ομιλίαν, ποιαν πρέπει να 'χη θέσιν η Μεγαλειότης, τι 'ναι το σέβας, και διατί 'ναι η 'μέρα ημέρα, η νύκτα νύκτα, και ο καιρός καιρός, θα ήταν αυτό χαμός καιρού, νυκτός και ημέρας· όθεν, αν το πνεύμα ψυχήν την συντομίαν έχει, και σώμα και στολίδι την πολυλογίαν, θα 'μαι συντομολόγος. Ο ευγενής υιός σας είναι τρελλός· τρελλόν τον λέγω εγώ, διότι, αν θέλης την πραγματικήν τρέλλαν να ορίσης, άλλο να ειπής δεν έχεις παρ' ότ' είναι τρέλλα. Πλην ας τ' αφήσωμεν αυτά. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Δος μας ουσίαν, και ολιγώτερην τέχνην. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Α! σε βεβαιόνω, δεν ομιλώ ποσώς με τέχνην, δέσποινά μου, μα τον Θεόν· είναι τρελλός, τούτ' είναι αλήθεια, και αλήθεια 'πού 'ναι κρίμα, κρίμα που 'ναι αλήθεια· μωρό το σχήμα, τ' αθετώ· τέχνην δεν θέλω. Τρελλόν λοιπόν θα τον ειπούμε· μένει τώρα του φαινομένου (9) τούτου ναύρωμε τον λόγον, ή και του λόγου, αν θέλεις, την παραλογίαν, ότι θα υπάρχη αυτού του παραλόγου ο λόγος. Τούτο απομένει (10)· και ιδού πώς το απομεινάρι θα κρίνετε· μιαν κόρην έχω, — και την έχω όσο 'πού 'ναι δική μου, — αυτή, κατά το χρέος και την υπακοήν της, τούτο μώχει δώση· κυττάξτε τώρα· συμπεράνετε, σκεφθήτε. [Αναγινώσκει] «_Προς την ουρανίαν, προς το είδωλο της ψυχής μου, την ωραιωμένην (11) Οφηλίαν_» Ιδού μία φράσις κακή, μία φράσις αχρεία· «ωραιωμένη» είναι μία αχρεία φράσις. Αλλά θ' ακούσετε· ιδού· [Αναγινώσκει] «_Εις τον εξαισίως υπέρλευκον κόλπον της (12) τούτα κ.λ._» ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Αυτά της έγραψεν ο Αμλέτος; ΠΟΛΩΝΙΟΣ Έχε ολίγην, Βασίλισσα μου, υπομονήν· πιστόν θα μ' εύρης. [Αναγινώσκει] _Ν' αμφιβάλλης αν τ' άστρα είναι φωτιά σου συγ- [χωρείται, διά τον ήλιον σ' αφίνω να διστάζης αν κινείται, διά την αλήθειαν να υποψιάζης μήπως ψέμα λέει, όχι να ειπής ότ' η ψυχή μου απ' έρωτα δεν καίει. Ω αγαπημένη μου Οφηλία! στενοχωρούμαι με αυτούς τους στίχους· δεν είμαι καλός να μετρώ τα στε- νάγματά μου αλλ' ότι σε ακριβαγαπώ, ω ακριβή μου, πίστευσέ το. Χαίρε. Ο παντοτεινός σου, ω αγαπημένη Κυρία, ενόσω τούτ' η μηχανή (13) είναι δική του_ ΑΜΛΕΤΟΣ Η κόρη μου υποτακτικώς μώδειξε τούτο, και ακόμη μου 'καμε γνωστό με πόσην ζέσιν, με ποιαν επιμονήν, και πού και πώς και πότε, αυτός ζητούσε την καρδιά της να κερδίση. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Αλλά τον έρωτά του πώς εδέχθη εκείνη; ΠΟΛΩΝΙΟΣ Τι μ' έχετε; ΒΑΣΙΛΕΑΣ Άνθρωπον πιστόν και τιμημένον. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Κ' εύχομαι να το δείξω. Αλλά τι 'θελε ειπήτε, αν μόλις είδα να πτερώση εκείν' η αγάπη, — και την είχα νοήση, μάθετέ το, ακόμη και πριν η κόρη μου το ειπή — τι 'θελε ειπήτε, συ, σεβαστέ μου, και η γλυκειά βασίλισσά σου, αν έστεκα 'σάν αναλόγ' (14) ή 'σάν γραφείο, εάν εμώρονα βουβός την αίσθησίν μου, ή τον ερώτ' αυτόν με μάτι οκνό θωρούσα, τι 'θελε ειπήτε; Αλλ' όχι, εγώ καιρόν δεν χάνω, και προς την τρυφερήν μου κόρην λέγω αμέσως· «Ο Αμλέτος είναι βασιλόπουλον, εις άλλην σφαίραν ανήκει, και δεν πρέπει αυτό να γίνη.» Και την διώρισα 'ς το εξής να μη του ανοίγη την θύραν της, μηδέ να δέχεται κανένα μήνυμά του, μηδέ θυμητικό του πλέον. Έκοψ' εκείνη τους καρπούς της συμβουλής μου, και αυτός διωγμένος, — διά να μη μακρολογήσω — έβαλε αρχήν να πέση 'ς την βαρυκαρδίαν, εκείθε 'ς την νηστείαν, κείθε 'ς την αγρύπνια, εκείθε 'ς την αδυναμία, και πάλι εκείθε 'ς την ελαφρομυαλιά, κ' έτσι μ' αυτό 'πού λέγω το κατρακύλισμα ερροβόλησε 'ς την τρέλλαν, οπού δέρνεται ο νους του και όλοι εμείς τον κλαίμε. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Φρονείς πώς είναι τούτο; ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Πιθανόν ομοιάζει πολύ. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Παρακαλώ σας να μου ειπήτε πότε συνέβη εγώ να λέγω θετικώς· έ τ σ' ε ί ν α ι, κ' έπειτα να δειχθή πώς είν' αλλέως; ΒΑΣΙΛΕΑΣ Όσο γνωρίζω εγώ, ποτέ. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Κ' εάν αλλέως ήναι τούτο από τούτο κόψετέ μου· [δείχνει την κεφαλήν και τους ώμους του] αν με βοηθήσουν η ευκαιρίαις, ικανός είμαι να πιάσω την αλήθειαν κρυμμένην μες της γης το κέντρον. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Πώς μπορούσε και άλλη δοκιμή να γίνη; ΠΟΛΩΝΙΟΣ Ηξεύρετε οπού κάποτ' ώραις και ώραις κάμνει περίπατον εδώ 'ς το μακρυνάρι. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Αλήθεια. ΠΟΛΩΝΙΟΣ 'Σ εκείνον τον καιρόν εγώ θα του απολύσω την κόρην μου, και σεις οπίσω απ' την αυλαίαν μ' εμέ κρυμμένοι θα παρατηρήτ' εκείνην την συναπάντησιν· και αν δεν την αγαπάει, αν από έρωτα τον νουν δεν έχει χάση, σύμβουλος να μην ήμ' εγώ της πολιτείας, αλλ' επιστάτης των αγρών και ζευγολάτης. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Ας γίν' η δοκιμή.