ΑΜΛΕΤΟΣ
Πρόσεχε, Γυιλδενστέρνη· — και συ ακόμη· — εις κάθε
αυτί να μη λείπη ακουστής (33)· εκείνο το τρανό παιδί οπού
βλέπεις εκεί δεν εξεσπαργανώθηκε ακόμη.
ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ
Μη και δευτεροσπαργανώθηκε, διότι, ως λέγουν, ο γέ-
ρος είναι δεύτερη φορά μωρό.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Θα προφητεύσω· έρχεται να μου δώση την είδησιν των
ηθοποιών προσέξετε. — Σωστά (34) λέγεις, Κύριε, — ήταν
την δευτέραν το πρωί πραγματικώς.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Κύριέ μου, έχω να σου ειπώ νεώτερα.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Κύριέ μου, έχω να σου ειπώ νεώτερα. Όταν ο Ρώ-
σκιος ήταν ηθοποιός εις την Ρώμην, —
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Οι ηθοποιοί ήλθαν εδώ, Κύριέ μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Μπάα! Μπάα!
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Εις την τιμήν μου, Κύριε, —
ΑΜΛΕΤΟΣ
Τότ' (35) ήλθε κάθε ηθοποιός 'ς τον γάιδαρόν του.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Οι καλήτεροι ηθοποιοί του κόσμου· θέλεις τραγωδίαν,
θέλεις κωμωδίαν, θέλεις δράμα ιστορικό, ποιμενικό, ποι-
μενοκωμικό, ιστορικοκωμικό, τραγικοϊστορικό, ιλαροτρα-
γικοϊστορικοποιμενικό, θέλεις σκηνήν αδιαίρετην (36), θέλεις
δράμα απεριόριστο· δι' αυτούς τίποτε δεν είναι ούτε το βά-
ρος του Σενέκα, ούτε η ελαφρότης του Πλαύτου. Τόσο εις
το να αποστηθίζουν ορθώς τα γραμμένα, όσο και εις το να
αυτοσχεδιάζουν ελεύθερα, δεν έχουν ταίρι.
ΑΜΛΕΤΟΣ
_Ιεφθάε (37), 'ς τον λαόν του Ισραήλ κριτής,
πόσο μεγάλον είχες πρώτα θησαυρόν·_
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Ποίον θησαυρόν είχε, Κύριέ μου;
ΑΜΛΕΤΟΣ
_Ωραίαν είχε μόνην θυγατέρα,
και την αγάπα ο θλιβερός πολύ._
ΠΟΛΩΝΙΟΣ [μόνος του]
Πάντοτε την θυγατέρα μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Δεν έχω δίκαιον, γέρε Ιεφθάε;
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Αν με ονομάζεις Ιεφθάε, Κύριέ μου, έχω μίαν θυγα-
τέρα οπού αγαπώ πολύ.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Δεν έρχεται αυτό κατόπιν (38).
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Τι έρχεται λοιπόν;
ΑΜΛΕΤΟΣ
Ιδού· _Ως η Μοίρα διορίση
και όπως ο Θεός θελήση_
Και κατόπιν, ηξεύρεις
_κ', εύκολο να προνοηθή,
έτυχ' εκείνο να συμβή_._
Η πρώτη στροφή του θρησκευτικού άσματος θα σε φω-
τίση καλήτερα, διότι, ιδού, έρχονται εκείνοι οπού με δια-
κόπτουν.
Εισέρχονται τέσσαροι ή πέντε ΗΘΟΠΟΙΟΙ
ΑΜΛΕΤΟΣ
Καλώς ήλθετε, Κύριοι, καλώς ήλθετε όλοι σας. Ε! χαι-
ρομαι οπού σας βλέπω καλά. Καλώς ήλθετε, φίλοι μου. —
Ω φίλε μου παλαιέ! Από την ύστερην φοράν οπού σ' έχω
ιδή, το πρόσωπό σου εγέμισε φούνταις· ήλθες εις την Δα-
νίαν διά να μου στρίφης το μουστάκι; — Ε! καλή μου
Κυρία! (39) Μα την Δέσποιναν, η Δεσποσύνη σου, αφού σε
υστεροείδα, έγινεν εγγύτερη εις τον ουρανόν από ένα ξυλο-
κάλλιγο. Προς Θεού, κάμε ώστε η φωνή σου να μη ραΐση
ωσάν γλυμμένο μάλαμα. — Κύριοι, καλώς σας εδεχθή-
καμε· θα ριχθούμε αμέσως, ως κάμνουν οι γάλλοι γερα-
κάρηδες, να κυνηγήσωμε ό,τι βλέπομε· θ' ακούσωμεν ευ-
θύς κάτι· ελάτε, δώσετέ μας κανένα δείγμα της τέχνης
σας· ελάτε, μίαν ομιλίαν περιπαθή.
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Ποίαν, Κύριέ μου;
ΑΜΛΕΤΟΣ
Σ' έχω κάποτε ακούση να μου εκφωνής μίαν ομιλίαν·
δεν επαίχθη εις την σκηνήν, ή, το πολύ, μίαν φοράν· διότι
το δράμα, ως ενθυμούμαι, δεν άρεγε εις τους πολλούς·
διά το κοινόν ήταν χαβιάρι (40)· όμως, καθώς το έκρινα εγώ
και άλλοι από εμέ πολύ ικανώτεροι να δώσουν γνώμην εις
αυτό, το δράμα ήταν αξιόλογο, καλά χωνευμένο εις τα
μέρη του, και εκθεμένο με πολύ μέτρο και τέχνην. Κά-
ποιος, ενθυμούμαι, είπεν ότι οι στίχοι του δεν είχαν μέσα
μυρωδιαίς αρκεταίς να το καταστήσουν γευτικό και ότι η
φράσις του έδειχνεν ότι ο συγγραφέας δεν εζήτησε πολύ τα
καλλωπίσματα· έλεγεν όμως ότι η μέθοδος εκείνη ήταν
αγνή, γερή και γλυκεία, όχι στιλβωμένη αλλά πραγμα-
τικώς ωραία. Μία ομιλία προ πάντων μου είχε αρέση·
ήταν η διήγησις του Αινεία προς την Διδώ, και εξόχως
εκεί όπου περιγράφεται ο φόνος του Πριάμου. Αν σώζεται
εις την ενθύμησίν σου, άρχισε από τον ακόλουθον στίχον·
άφησε, άφησε, να ιδώ·
_Ο σκληρόψυχος ο Πύρρος, το υρκανικό θηρίο·_
Δεν είν' έτσι· όμως με τον «Πύρρον» αρχίζει·
_Ο σκληρόψυχος ο Πύρρος, οπού η μαύρη αρματωσιά του,
σκοτεινή 'σάν την ψυχήν του, ήταν όμοια με την νύχτα
'πού ξενύχτησε κρυμμένος 'ς το τετράποδο της μοίρας (41),
τ' ολομέλανο έχει τώρα φοβερόν ανάστημά του
με ιστορίσματα γραμμένο, οπού τρόμον άλλον πνέουν.
Βούλλαις κόκκιναις γεμάτος, μες το αίμα βουτημένος
και πατέρων και μητέρων και υιών και θυγατέρων,
ζυμωμένος με την σκόνην απ' τους δρόμους οπού καίουν
και προδοτικά τον φόνον των κυρίων τους φωτίζουν,
απ' την φλόγα και απ' την λύσσαν μες τα σπλάχνα του φρυμένος,
και διπλός από τον χόντρον των πηκτών μαύρων αιμάτων,
μ' οφθαλμούς ανθρακολίθους, της κολάσεως γέννα, ο Πύρρος
τον γενάρχην εζητούσε γέρον Πρίαμον, — _
Τώρα εξακολούθησε συ.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Μα τον Θεόν, Κύριέ μου, ωραιότατα· με καλόν τόνον
και με νόημα.
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
_Τον ηύρε (42)
'πού τους Έλληναις με κτύπους αδυνάτους πολεμούσε·
ανυπόταχτο εις το χέρι το πανάρχαιό του ξίφος
όπου πέση κάτω μένει· περισσός αντίπαλός του
εις τον Πρίαμον ο Πύρρος ξεσπαθόνει και με λύσσαν
μέγα χτύπημα βροντάει, και με μόνον τον αέρα
με το σύρμ' αυτό του ξίφους πέφτει άνευρος ο γέρος.
Τότε και το αναίσθητ' Ίλιον, ως να αισθάνθηκε τον κτύπον,
με την αναμμένην άκρην προς την βάσιν του όλο κλίνει,
και τ' αυτί του Πύρρου πιάνει μ' ένα τρίξιμο θανάτου·
ώστε, βλέπε! το σπαθί του, 'πού του σεβαστού Πριάμου
κατεβαίνει 'ς την χιονάτην κεφαλήν, εφάνη ξάφνου
πως εστάθη 'ς τον αέρα· τότε ακίνητος ο Πύρρος,
ως ζωγράφισμα τυράννου, έμειν’ άπρακτος 'ς την θέσιν,
ωσάν ξένος εις το πράγμα και εις την πρώτην θέλησίν του.
Αλλ', ως κάποτε θωρούμε, προτού σπάση ανεμοζάλη,
'ς τ' ουρανού τον γύρον όλον νέφη ατάρακτα να μένουν,
των ορμητικών ανέμων η πνοαίς να παύουν όλαις,
νεκρική 'ς τον κόσμον κάτω σιγαλιά να βασιλεύη,
και διά μιας τ' αστροπελέκι να διασχίση τον αέρα·
όμοια τότε και τον Πύρρον, οπού ολίγο εκοντοστάθη,
εις το έργον σπρώχνει πάλιν το φιλέκδικό του πάθος.
Τόσο αλύπητα δεν πέφτουν ουδ' η σφύραις των Κυκλώπων
εις τον θώρακα του Άρη, 'πού 'ναι αθάνατ' η βαφή του,
όσον άκαρδα του Πύρρου φονικό βροντά το ξίφος
εις το σώμα του Πριάμου. Κρύψου, Τύχη, αισχρή γυναίκα!
και, Θεοί, σεις όλοι αντάμα πάρτε αυτής την εξουσίαν,
και τ' αδράχτια του τροχού της σπάστε ομού και το στεφάνι,
και από τ' ουρανού την άκρην τ' ολοστρόγγυλο φανάρι
εις τα Τάρταρα κυλήστε κει 'πού κλειούνται οι κολασμένοι._
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Τούτο είναι πολύ μακρύ.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Θα το στείλωμεν εις τον κουρέα με τα γένεια σου. —
Εξακολούθησε, σε παρακαλώ· δι' αυτόν χρειάζεται ή καν-
ένα τραγούδι του χορού ή κανένα βρωμερό παραμύθι· ει-
δεμή αποκοιμιέται· λέγε, φθάσε εις την Εκάβην.
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
_Και οποίος την Εκάβην είδε πως κουκουλωμένη εβγήκε — _
ΑΜΛΕΤΟΣ
Η Εκάβη «κουκουλωμένη»;
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Αυτό είναι καλό· το «κουκουλωμένη» είναι καλό.
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
_ανυπόδετη να τρέχη άνω κάτω, τυφλωμένη
απ' τα δάκρυα 'πού ταις φλόγαις να δαμάσουν φοβερίζαν,
και την κεφαλήν εκείνην, 'πού 'χε πριν χρυσήν κορώναν,
παληοπάνι να σκεπάζη, και, αντί ενδύματος πορφύρας,
να της ζώνη τα φθαρμένα, τα πολύγεννα πλευρά της
αποφόρι 'πού 'χε αρπάξη μες το ξάφνισμα του τρόμου,
όποιος είδε τούτο εμπρός του, με φαρμακωμένα χείλη
θε να εφώναζε της Τύχης δολερήν την εξουσίαν·
και αν οι Αθάνατοι την βλέπαν εις την ώραν οπού εκείνη
εθωρούσ' εκεί τον Πύρρον με χαιρέκακο παιγνίδι
να λιανίζη με την κόψιν του συντρόφου της τα μέλη,
το ξεφωνητό 'πού βγήκεν απ' τα μαύρα σωθικά της
(αν οι Αθάνατοι καθόλου διά τ' ανθρώπινα φροντίζουν)
τ' ουρανού τα πυρωμένα μάτια θα 'καμνε να ρέουν
δάκρυα και των Αθανάτων ταις ψυχαίς θα συγκινούσε_.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Ιδέ, αν δεν άλλαξε η θωριά του, αν δεν έχει δάκρυα εις
τα μάτια! Παρακαλώ, παύσε.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πολύ καλά· 'ς ολίγο θα μου εκφωνήσης το τέλος. —
Κύριέ μου, θα λάβης την καλοσύνην να διορίσης να γίνη
καλή περιποίησις εις τους ηθοποιούς. Άκουσες; να τους
καλομεταχειρισθούν, διότι αυτοί είναι η συγκεφαλαίωσις,
και το σύντομο χρονικό της εποχής· προτιμότερο να χα-
ραχθή κακή επιγραφή εις τα μνήμα σου, παρά, εις την
ζωήν σου, να κακολογηθής από αυτούς.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Κύριέ μου, θέλει τους μεταχειρισθώ κατά την αξίαν
τους.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Άνθρωπε του Θεού, πρέπει πολύ καλήτερα· μεταχειρί-
σου καθέναν κατά την αξίαν του, και τότε ποίος θα ξεφύγη
την μάστιγα; Να τους μεταχειρισθής όπως θέλει η τιμή
σου και το αξίωμά σου· όσον ολιγώτερον αυτοί αξίζουν,
τόσο μεγαλήτερη αποδείχνεται η γενναιοψυχία σου. Συνό-
δευσέ τους μέσα.
ΠΟΛΩΝΙΟΣ
Ελάτε, Κύριοι.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Ακολουθήσετέ τον, Κύριοι· θα έχωμεν αύριον μίαν πα-
ράστασιν.
Εξέρχεται ΠΟΛΩΝΙΟΣ με τους ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ εκτός του Α'.
Φίλε μου παλαιέ, άκουσέ με· δύνασαι να παραστήσης τ ο ν
Φ ό ν ο ν τ ο υ Γ ο ν ζ ά γ ο υ;
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Δύναμαι, Κύριέ μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Αυτή η παράστασις θα δοθή αύριο το εσπέρας, θα ημ-
πορούσες, αν ήναι ανάγκη, να σπουδάσης μίαν ομιλίαν,
όσο δώδεκα ή δεκάξι στίχους, οπού ήθελε συνθέσω και
προσθέσω εγώ εις το δράμα; Το κάμνεις;
Α’ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Το κάμνω, Κύριέ μου.
ΑΜΛΕΤΟΣ
Πολύ καλά. Ακολούθησε τον Κύριον εκεί και πρόσεχε
να μη τον περιπαίζης.
[Εξέρχεται ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Καλοί μου φίλοι, σας αφίνω τώρα έως το εσπέρας. Καλώς
ήλθετε εις την Ελσινόρην.
ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ
Ο καλός μας Κύριος!
ΑΜΛΕΤΟΣ
Να σας σκέπη ο Θεός!
[Εξέρχονται ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ και ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크
『Αμλέτος』
William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas
199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.