STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크

『Αμλέτος』

William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas

199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

ΑΜΛΕΤΟΣ Τώρα είμαι μόνος· πόσον είμ' εγώ ποταπός, ανδράποδο! Δεν είναι φρικτόν; ο ηθοποιός εκείνος, σ' ένα πλάσμα, όνειρο πάθους μόνον, ικανός εφάνη 'ς το νόημά του την ψυχήν του να υποτάξη, ώστ' άχνιζ' όλος όπως ενεργούσ' εκείνη, με μάτια δακρυσμένα, μ' όψιν χαλασμένην, με κομμένην φωνήν, με κάθε κίνησίν του σύμφωνην, 'ς ταις μορφαίς, μ' όλο το νόημά του! Και όλα διά τίποτε! Διά την Εκάβην; Τι 'ναι η Εκάβη προς αυτόν, ή αυτός προς την Εκάβην, ώστε δι' αυτήν να κλαίη; Και αν 'ς το πάθος είχε λόγον και κέντημα, ως εγώ, τι 'θελε κάμη; Θα 'πνιγε την σκηνήν με ποταμούς δακρύων, του κόσμου θα 'σπανε τ' αυτιά με λόγια φρίκης, πταίσταις να τρελλαθούν, αθώοι να κερώσουν, ανήξεροι να σκοτισθούν, και όλην τωόντι τ' αυτιά κ' οι οφθαλμοί την αίσθησιν να χάσουν. Κ' εγώ, ένας αχρείος, λασποζυμωμένος, χάσκω τριγύρ' ως ο μωρός ονειροκόπος, αναίσθητος 'ς το δίκαιόν μου, και ουδέ λέξιν να βγάλω είμαι ικανός δι' έναν βασιλέα, οπού 'ς ό,τι και αν είχε και 'ς την ποθητήν του ζωήν επράχθη επικατάρατη ληστεία. Είμαι δειλός; Αχρείον (43) ποιος με λέγει; Ποίος το καύκαλο μου σχίζει; Ποιος την γενεάδα μου ανασπά και την πετά 'ς το πρόσωπόν μου; Ποίος την μύτην μου τραβά; τον λόγον (44) ποίος μου ψεύει 'ς τον λαιμόν ως τα λαγόνια κάτω; Ποιος μου τα κάμνει αυτά; Και όμως, θαρρώ, μου πρέπουν· καθώς το περιστέρι, εγώ χολήν δεν έχω, πίκραν 'ς την αδικιά, 'πού μ' έπνιξε, να χύση, αλλέως ήδη με του ανδράποδου τα σπλάχνα όλα τα όρνεα τ' ουρανού θα 'χα παχύνη. Ω αιμοπότη (45), βδελυρέ, προδότη, αχρείε, άκαρδε, ωμόψυχε, μιαρέ, κτήνος, αχρείε! Ω εκδίκησις! Α! Τι γομάρι 'πού 'μαι 'γώ! Κύτταξε ανδρεία μεγάλη! Εγώ, το τέκνον δολοφονημένου καλού πατρός, οπ' ουρανός και Άδης με σπρώχνουν εις την εκδίκησιν, εγώ θα ξεθυμαίνω με λόγια (46), ως μια δημόσια, και θα καταριώμαι ακατάπαυτα, ως κάμνει μια γλωσσού σαρώτρα. Ουφ! εντροπή μου! — Εγκέφαλέ μου, εδώ σε θέλω. Στάσου! Έχω ακούση οπού κακούργοι, ενώ καθόνταν κάποιο δράμα να ιδούν, 'ς τα βάθη της ψυχής των από την τέχνην της σκηνής επαταχθήκαν τόσο, 'πού αυτού τα εγκλήματά τους ξεφωνήσαν· διότι ο φόνος, αν και αυτός γλώσσαν δεν έχει, κάποιαν θαύρη φωνήν θαυμάσιαν να ομιλήση. Τούτους θα βάλω τους ηθοποιούς να παίξουν εις τον θείον μου εμπρός παράστασιν, να ομοιάζη τον φόνον του πατρός μου· θα παρατηρήσω την όψιν του· θα τον κεντήσ' ως το μελούδι, και, αν μόνον ταραχθή, τι θε να πράξω ηξεύρω. Το Πνεύμα (47), 'πού είδα, ο Πειρασμός μπορεί να ήναι, και ο Πειρασμός είναι ικανός μορφήν να πάρη οπού ν' αρέση· ναι, — κ' ίσως, καθώς μ' ευρίσκει αδυναμίαν να 'χω και μελαγχολίαν (και εις τέτοια πνεύματα ενεργός εξόχως είναι), με ξεπλανά διά να κολάση την ψυχήν μου. Στερεώτεραις θέλω ναύρω μαρτυρίαις· η παράστασις είν εκείν', όπου θα φθάσω του βασιλέως την συνείδησιν να πιάσω. [Εξέρχεται. ΠΡΑΞΙΣ ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ Α'. Δωμάτιον εις το ΚΑΣΤΕΛΙ. Εισέρχονται ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΟΛΩΝΙΟΣ ΟΦΗΛΙΑ ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ και ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ Και δεν δύνασθε σεις με κάποιον πλάγιον τρόπον να μάθετε απ' αυτόν διατί τάχα το σχήμα της ζάλης τούτο ενδύθη, οπού των ημερών του όλων εξαγριόνει τόσο την γαλήνην μ' επικίνδυνην τρέλλαν ταραχής γεμάτην; ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Ομολογεί και αυτός 'πού εσάλευσεν ο νους του αλλά να ειπή την αφορμήν ποσώς δεν θέλει. ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ Ουδέ σου αφίνει πιάσιν να τον εξετάσης, αλλά με τρέλλαν πονηρήν αναμερίζει, άμα νοεί 'πού θα τον φέρναμεν εις θέσιν του αληθινού του πάθους κάτι να εξηγήση. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Σας εδέχθη καλά; ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Ως ευγενής τωόντι. ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ Με πολλήν όμως της ψυχής στενοχωρίαν. ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Σπανίως ερωτά, πλην 'ς τα ερωτήματά μας ελεύθερ' απαντά. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Να διασκεδάση κάπως τον έχετε καλέση; ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Δέσποινα, συνέβη κάποιους ηθοποιούς να ευρούμε 'ς το ταξείδι, και ως το 'μαθε από μας εφάνη πως εχάρη. Είν' εδώ κάπου 'ς την αυλήν κ' έλαβαν ήδη, νομίζω, διαταγήν να κάμουν έμπροσθέν του κάποιαν παράστασιν απόψε. ΠΟΛΩΝΙΟΣ Ναι, τωόντι· και μου 'πε, ω σεβαστοί, να σας παρακαλέσω 'ς το δράμα να παρευρεθήτε. ΒΑΣΙΛΕΑΣ Ναι, με όλην την ψυχήν μου· πολύ το χαίρομαι ν' ακούω ότι κλίνει 'ς αυτά· και σεις να τον κεντάτε δρόμον να πάρη ο νους του, ευγενικοί μου φίλοι, εις τέτοια ξεφαντώματα. ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ Θα γίνη, Κύριε. [Εξέρχονται ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ και ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ Γελτρούδη μου γλυκειά, και συ να μας αφήσης· ότι εμηνύσαμε κρυφά του Αμλέτου να 'λθη, όπως εδώ 'σάν κατά τύχην εύρη εμπρός του την Οφηλίαν, ώστ' εμείς (συγχωρημένοι κατάσκοποι) ο πατέρας της κ' εγώ σιμά του, αθώρητοι, κρυμμένοι, να θωρούμεν όλα, και κρίνωμε από αυτήν τους την συνομιλίαν καθαρά και απ' τον τρόπον οπού εκείνος δείξη, εάν τωόντι από τον έρωτα πηγάζει το πάθος τούτ' οπού τον θλίβει. ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ Σε υπακούω. — Και ως προς σε, Οφηλία, τούτο επιθυμούσα, το αγνό σου κάλλος η ευτυχής να ήν' αιτία της ταραχής του Αμλέτου· θα 'χα τότ' ελπίδα πως η αρεταίς σου θα τον φέρουν εις τα πρώτα όρια του πάλιν, προς τιμήν σας και των δύο. ΟΦΗΛΙΑ Άμποτε, δέσποινά μου. [Εξέρχεται ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΟΛΩΝΙΟΣ Εδώ τώρα, Οφηλία, συ να περιπατής. — Παρέκει, σεβαστέ μου, να μείνωμε. [προς την Οφ.] Συ βλέπε εις τούτο το βιβλίο, τέτοιας σπουδής το σχήμα κάποιο χρώμα δίδει 'ς την μοναξιά σου. — Ω συχνό του ανθρώπου κρίμα! πόσαις φοραίς με την ειδή της ευσεβείας και μ' άγιον ήθος ζαχαρόνομε τους τρόπους και του διαβόλου. ΒΑΣΙΛΕΑΣ [Μόνος του] Ναι, τωόντι· αυτός ο λόγος σκληρά 'πού μαστιγόνει την συνείδησίν μου! Της αισχρής (1) γυναικός το πρόσωπο δεν είναι τόσο άσχημο προς την βαφήν 'πού τ' ομορφαίνει, όσο η πράξις μου εμπρός εις τον πλαστόν μου λόγον. Ω βάρος φοβερό! ΠΟΛΩΝΙΟΣ Θαρρώ πως τον ακούω ερχόμενον· ν' αποσυρθούμε, Κύριέ μου. [Εξέρχονται ΒΑΣΙΛΕΑΣ και ΠΟΛΩΝΙΟΣ. Εισέρχεται ΑΜΛΕΤΟΣ ΑΜΛΕΤΟΣ Να ήναι (2) τις ή να μη ήναι, ιδού το ζήτημα· αν θέλ' η ευγένεια της ψυχής όλα να στέργης τα πικρά βέλη 'πού ακοντίζει τύχη αχρεία, ή (3) 'ς ένα πέλαγος κακών αρματωμένος αντίστασιν να κάμης και να παύσης όλα. Θάνατος, — ύπνος (4), — τίποτ' άλλο· και αν ειπούμε πως μ' έναν ύπνον παύει ο πόνος της καρδίας, και οι τόσοι κτύποι, της σαρκός αρχαία κλήρα, — θα ήταν τέλος άξιο των θερμών ευχών μας. Θάνατος· — ύπνος· — ύπνος! α! και όνειρα μήπως! εδώ είναι ο κόμπος· επειδή (5) κει 'ς του θανάτου τον ύπνον ποιας λογής όνειρα θα 'λθουν, άμα του κόσμου τούτου αποτινάξωμε την ζάλην, τούτο εξ ανάγκης μας κρατεί, τούτ' είναι η σκέψις, 'πού σέρνει τόσο την ζωήν της δυστυχίας (6). Ότι ποιος θα δεχόνταν του καιρού τους τόσους περιπαιγμούς και ραβδισμούς, την δυναστείαν του αδικητού, την ύβριν των υπερηφάνων, την οδύνην αγάπης καταφρονημένης, την άργητα του νόμου (7), τον αυθάδη τρόπον της εξουσίας, και όσους λακτισμούς η αξία η υπομονητική λαμβάνει απ' τον αχρείον, εάν μ' ένα μαχαίρι μόνος του ημπορούσε ν' απελευθερωθή; ποιος ήθελε απ' το βάρος μιας άχαρης ζωής να ιδρόνη, να στενάζη; μόνος ο τρόμος μήπως κάτ' υπάρχει πέραν του τάφου, — ο τόπος (8) ο ανεύρετος, απ' όπου ποτέ κανείς ταξειδιώτης δεν γυρίζει, — την θέλησιν στενοχωρεί, και (9) αυτό βιάζει τον άνθρωπον να μένη 'ς τα δεινά, 'πού πάσχει, παρά να δράμη 'ς άλλ' αγνώριστά του πάθη. Έτσ' η (10) συνείδησις δειλούς όλους μας κάμνει, κ' έτσι το (11) φυσικό της αποφάσεως χρώμα νεκρόνει ο λογισμός με την χλωμήν θωριά του, ώστε μ' αυτόν τον δισταγμόν έργα μεγάλης ουσίας στρέφουν απ' το ρεύμα τους και χάνουν και τ' όνομα της ενεργείας. Σίγα, τώρα! Η εύμορφη Οφηλία; — Νύμφη, 'ς ταις (12) ευχαίς σου μνημόνευ' όλα τ' αμαρτήματά μου. ΟΦΗΛΙΑ Κύριε, πώς ήσουν ταις πολλαίς ημέραις 'πού δεν σ' είδα; ΑΜΛΕΤΟΣ Ευχαριστώ σε ταπεινώς· καλά τωόντι. ΟΦΗΛΙΑ Κάποια θυμητικά δικά σου, Κύριέ μου, έχω, και από πολύν καιρόν να τ' αποδώσω ήθελα· σε παρακαλώ, δέξου τα τώρα. ΑΜΛΕΤΟΣ Όχι εγώ· ποτέ μου τι δεν σώχω δώση ΟΦΗΛΙΑ Ότι μου έχεις δώση, Κύριε, το γνωρίζεις, και με τα δώρα λόγια γλυκοσυνθεμένα τόσο 'πού έδιδαν πλούτον εις τα πλούσια δώρα. Το άρωμα (13) τους αφού εχάθη, τ' αποδίδω· προς ευγενή ψυχήν το χάρισμα πτωχαίνει, όταν πικρός να γίνη ο χαριστής συμβαίνει. Ιδού, κύριέ μου. ΑΜΛΕΤΟΣ Α! Α! είσαι τιμημένη; ΟΦΗΛΙΑ Κύριέ μου! ΑΜΛΕΤΟΣ Είσαι ωραία; ΟΦΗΛΙΑ Τι εννοεί η Υψηλότης σου; ΑΜΛΕΤΟΣ Ότι (14), αν είσαι τιμημένη και ωραία, δεν πρέπει η τιμή σου να έχη ομιλίαις με την ωραιότητα σου. ΟΦΗΛΙΑ Και δύναται, Κύριέ μου, η ωραιότης να έχη άλλον σύν- τροφον καλήτερον από την τιμήν; ΑΜΛΕΤΟΣ Ε! βεβαίως· διότι μεγαλήτερην έχει δύναμιν η ωραιό- της να μεταμορφώση την τιμήν εις ατιμίαν, παρά η τιμή να καταστήση ομοίωμά της την ωραιότητα· τούτο ήταν άλλοτε παραδοξολογία, αλλά τώρα ο καιρός το μαρτυρεί. Σε αγάπησα μία φορά. ΟΦΗΛΙΑ Τωόντι, Κύριέ μου, μ' έκαμες να το πιστεύσω. ΑΜΛΕΤΟΣ Δεν έπρεπε να με πιστεύσης· διότι η αρετή δεν δύναται να εμβολιασθή τόσο εις την παλαιάν μας ρίζαν, ώστε να μη απομείνη από τούτην κάποια μυρωδιά. ΟΦΗΛΙΑ Τόσο χειρότερα απατήθηκα. ΑΜΛΕΤΟΣ Πέρασε 'ς ένα μοναστήρι· τι το θέλεις να γίνης αμαρ- τωλών γεννήτρα; Κ' εγώ έχω αρκετήν τιμιότητα, όμως θα ημπορούσα να κατηγορήσω τον εαυτόν μου διά πράγ- ματα τέτοια, ώστε θα ήταν καλήτερα να μη με είχε γεν- νήση η μητέρα μου· είμαι πολύ υπερήφανος, εκδικητικός, φιλόδοξος· έχω πρόχειραις τόσαις αδικίαις, όσαις δεν αρκεί ο λογισμός μου να ταις αγκαλιάση, η φαντασία μου να τους δώση μορφήν, και ο καιρός διά να ενεργηθούν. Προς τι όντα οποίος είμ' εγώ, θα σέρνωνται ανάμεσα ουρανού και γης; Όλοι είμασθε φανεροί κακούργοι· μη πιστεύης κανέναν από εμάς. Τρέχα, πήγαινε εις μοναστήρι. Πού είναι ο πατέρας σου; ΟΦΗΛΙΑ Εις το σπίτι. Κύριέ μου. ΑΜΛΕΤΟΣ Κλείσετέ τον μέσα, διά να μην ημπορή να παίζη το πρόσωπο του μωρού αλλού παρά εις τα σπίτι του. Υγίαινε. ΟΦΗΛΙΑ [μόνη της] Ω γλυκείς Ουρανοί, βοηθήσετέ τον! ΑΜΛΕΤΟΣ Αν υπανδρευθής σου δίδω προίκα την εξής πληγήν· αγνή και αν μείνης όσο είναι ο πάγος και όσο το χιόνι κα- θαρή, δεν θα ξεφύγης την συκοφαντίαν. Κλείσου 'ς ένα μοναστήρι· πήγαινε· υγίαινε. Ειδεμή, αν θέλεις ναι και ναι να υπανδρευθής, πάρε άνδρα μωρόν· διότι οι φρόνι- μοι καλώς γνωρίζουν ποιας λογής τέρατα σεις τους απο- κατασταίνετε. Πήγαινε εις ένα μοναστήρι, και ογλήγορα. Υγίαινε. ΟΦΗΛΙΑ [μόνη της] Αγγελοι τ' Ουρανού, δώσετέ του την υγείαν του! ΑΜΛΕΤΟΣ Έχω ακουστά και τα ζωγραφίσματά σας, αρκετά· ένα πρόσωπο σας έδωκεν ο Θεός και σεις πλάθετε του εαυτού σας και άλλο· ακροπηδάτε, λυγίζεσθε, ψιθυρίζετε και παρο- νομάζετε (15) τα πλάσματα του Θεού, και την θερμότητά σας παρασταίνετε ως απλότητα. Πηγαίνετε· τα βαρέθηκα· μ' ετρέλλαναν. Το λέγω, άλλους γάμους εις το εξής δεν θε- λομεν· όσοι είναι νυμφευμένοι έως τώρα, όλοι, έξω από έναν (16), θα ζήσουν· οι λοιποί θα μείνουν όπως είναι. Εις ένα μοναστήρι· πήγαινε. [Εξέρχεται. ΟΦΗΛΙΑ Ωιμέν' αφανισμός εξόχου διανοίας! Μάτι αυλικού, γλώσσα σοφού, στρατιώτου ξίφος, η απαντοχή, το ρόδο της λαμπρής (17) πατρίδος, ο τύπος της μορφής, των τρόπων ο καθρέφτης, ο ζηλευτός, ο θαυμαστός, χάμω πεσμένος! κ' έρμη εγώ δυστυχής όσο καμμιά κυρία, 'πού των γλυκών του όρκων βύζαξα το μέλι, το εξαίσιον βλέπω, το ευγενές εκείνο πνεύμα ωσάν γλυκόφωνο κουδούνι ραϊσμένο, παράτονο, βραχνό· το αμίμητον εκείνο της νεότητος πλάσμα, ως άνθος, πυρωμένο απ' την παραφροσύνην· αχ! αφανισμός μου, 'πού (18) είδα ό,τ' είδα και οπού βλέπω τούτο εμπρός μου. Εισέρχονται ΒΑΣΙΛΕΑΣ και ΠΟΛΩΝΙΟΣ.