και χωρίς να χάση καιρόν αποφασίζει να τον στείλη εις την Αγγλίαν,
βεβαίως με τον απόκρυφον σκοπόν να τον παραδώση αυτού εις άφευκτον
θάνατον.
35.
Και ενώ αναπαύεται εις την πεποίθησιν ότι το δεύτερον τούτο
κακούργημα θα του αποδώση την ησυχίαν, έξαφνα βλέπει με φρίκην την
εικόνα του πρώτου κακουργήματός του εις την σκηνικήν παράστασιν·
εις την ανεξήγητον αποκάλυψιν αισθάνεται το Θείον οπού θα εφώτισε
τον ορφανόν του δολοφονημένου αδελφού του. Από εκείνην την στιγμήν
βλέπει να κρέμεται επάνω εις την κεφαλήν του της Θείας Δίκης η
ρομφαία· ζητεί να την απομακρύνη με την προσευχήν, να εξιλεωθή με
τον Θεόν αλλά αισθάνεται ότι τα δεσμά της κοσμικής απολαύσεως του
έχουν υποδουλώση τόσον την ψυχήν, ώστε δεν είναι επιδεκτική
μετανοίας·
Πώς είναι δυνατόν την άφεσιν να λάβη
κείνος 'πού τον καρπόν κρατεί του εγκλήματός του;
Ακολουθεί τον δρόμον του και προετοιμάζει δραστηρίως την
αναχώρησιν του Αμλέτου· αλλά η συναπάντησις τούτου με την μητέρα
του γεννά νέον απροσδόκητον περιστατικόν, οπού θα δεινώση την
θέσιν του Κλαυδίου. Δεν λυπείται διά τον θάνατον του εμπιστευμένου
του Αυλικού, μόνον ανατριχιάζει με την ιδέαν ότι αυτός ο ίδιος
ημπορούσε να ευρεθή εις την θέσιν εκείνου και να πέση φονευμένος,
διότι καλώς εννοεί τι ηθέλησεν ο Αμλέτος όταν έσπρωξε το ξίφος εις
την αυλαίαν. Βλέπει την ζωήν του εις άμεσον κίνδυνον, και ήθελε
καταδικάση αμέσως τον Αμλέτον ως φονέα, αλλ' απαντά πρόσκομμα
ακατανίκητον εις την συμπάθειαν του λαού και εις την μητρικήν
αγάπην της Γελτρούδης· όθεν ενεργεί πυρετωδώς διά να αποπέμψη τον
Αμλέτον· μετά την αναχώρησίν του, εις την παραζάλην του τρόμου η
αναμμένη φαντασία του στρέφεται προς τον Βασιλέα της Αγγλίας· εις
την νοεράν προσφώνησιν μεταχειρίζεται και τον εκφοβισμόν και την
ικεσίαν, καθώς βασανίζεται από την ανησυχίαν, μήπως εκείνος δεν
θελήση να εκτελέση την φονικήν παραγγελίαν την περιεχομένην εις τα
σφραγισμένα γράμματα.
36.
Αλλά μόλις ελευθερώθη από την παρουσίαν του ανθρώπου, οπού ως
_θέρμη τηκτική μανίζει μέσα εις το αίμα του_, νέος άκρος κίνδυνος
τον ευρίσκει· παρ' ολίγον πίπτει θύμα αδίκου εκδικήσεως, του
Λαέρτου, ο οποίος εις αυτόν αποδίδει τον φόνον του πατρός του,
διότι ο Κλαύδιος εις την μεγάλην αδημονίαν του είχε κάμη το λάθος
να τηρήση τον φόνον μυστικόν και να θάψη απόκρυφα τον νεκρόν. Και
όταν με πολλήν δεξιότητα και αταραξίαν κατώρθωσε να σώση τον
εαυτόν του από την οργήν του Λαέρτου, η απροσδόκητος επιστροφή του
Αμλέτου τον επαναφέρει εις την πρώτην αδιέξοδον θέσιν. Διά μίαν
στιγμήν ο νους του πάσχει αληθή τραυλισμόν, καθώς φαίνεται εις τας
ατόπους προς τον Λαέρτην ερωτήσεις του· αλλά η κρίσιμος στιγμή
ακονίζει τας διανοητικάς του δυνάμεις· φοβισμένος από την
αποτυχίαν του πρώτου φονικού σχεδίου εφευρίσκει αμέσως άλλο
συνθετώτερον, εις το οποίον έχει πλήρη πεποίθησιν, διότι εις αυτό
συντρέχουν δύο δολοφόνα αλάνθαστα μέσα, και διότι τοιούτος φόνος
θα φανή έργον της τύχης και δεν θα γεννήση καμμίαν υποψίαν ουδέ
εις αυτήν την μητέρα του Αμλέτου· με υπέροχον τέχνην καλλιεργεί το
πάθος της εκδικήσεως εις την ψυχήν του Λαέρτου διά να τον παρασύρη
εις άνανδρον δολοφονίαν, και αληθής αντιπρόσωπος της εποχής του
αναβιβάζει την εκδίκησιν εις αξίωμα·
τόπος ουδ' ιερός δεν πρέπει να φυλάξη
δολοφόνον· _να έχ' η εκδίκησις δεν πρέπει
περιορισμόν._
Αλλά και το νέον τούτο σχέδιον ολίγον έλειψε να ανατρέψουν άλλα
απρόβλεπτα συμβάντα· η Οφηλία πνίγεται· ο Κλαύδιος, ο οποίος
εκοπίασε τόσον διά να ημερώση την οργήν του Λαέρτου, φοβείται
μήπως ο θάνατος της Οφηλίας τον εξαγριώση πάλιν και τον σπρώξη εις
φανεράν βίαν εναντίον του Λαέρτου· και μόλις ο Κλαύδιος κατώρθωσε
να τον σωφρονίση, νέος παρουσιάζεται κίνδυνος αυτομάτου
καταστροφής, η συμπλοκή του Αμλέτου και του Λαέρτου εις τον τάφον
της Οφηλίας· αλλά και ο κίνδυνος τούτος απομακρύνεται· ο Αμλέτος
συμφιλιόνεται με τον Λαέρτην, δέχεται τον αγώνα της ξιφασκίας, τα
πάντα εξωμαλύνθησαν και ο Κλαύδιος απέκτησε την πεποίθησιν ότι
πλησιάζει η ποθητή ώρα της ησυχίας·
Της γαλήνης την ώραν σύντομα θα ιδούμε.
37.
Αλλ' αν και εδυνήθη να υπερνικήση τόσας δυσκολίας, να προσπεράση
τόσα προσκόμματα, να σωθή από τόσους κινδύνους, πάλιν το
τελευταίον τούτο σχέδιόν του, τόσον προνοητικώς διωργανισμένον,
παθαίνει φοβεράν στρέβλωσιν και φέρει τελικήν απροσδόκητον λύσιν.
Η τελευταία τούτη αποτυχία προέρχεται από στενήν διάνοιαν μη
ικανήν να εμβαθύνη εις τα ιδιώματα των άλλων. Το σύνθετον
στρατήγημα του Κλαυδίου, το φαρμακωμένο ποτήρι και το φαρμακωμένο
ξίφος, ήθελεν επιτύχη, αν ο Αμλέτος ήταν τόσον ανύποπτος και
άκακος, αν ο Λαέρτης ήταν τόσον άκαρδος και αχρείος, όσον ενόμισεν
ο Κλαύδιος· αλλά ο Αμλέτος ευλόγως υποπτεύεται το ποτήρι οπού του
προσφέρει ο δηλητηριαστής του πατρός του· ο Λαέρτης, πρωτόπειρος
εις τα εγκλήματα, αισθάνεται την θέλησίν του να κλονίζεται εις την
στιγμήν της εκτελέσεως· εις την συνείδησίν του εγεννήθησαν
δισταγμοί οι οποίοι απ' αρχής εξασθενίζουν ανεπαισθήτως την ορμήν
του εις τον αγώνα, και, όταν προκαλούμενος από τον Αμλέτον
αποφασίζει να τον κτυπήση, τον λαβόνει τόσον ελαφρά, ώστε
συμβαίνει να ζήση ο Αμλέτος αρκετήν ώραν διά να μάθη τα πάντα από
το στόμα της Γελτρούδης και του Λαέρτου, και να προφθάση να
θανατώση τον Κλαύδιον με τα δύο φονικά όργανα τα οποία τούτος
είχεν επινοήση. Η σατανική μηχανή δεν υπακούει εις την θέλησιν του
εφευρέτου, ενεργεί ως τι έμψυχον και αυτόβουλον, και ανοίγει
έξαφνα την άβυσσον έμπροσθέν του. Αλλά και εις αυτό το χείλος της
αβύσσου ο Κλαύδιος ακόμη ελπίζει, μένει κύριος του εαυτού του,
ατάραχος, χάριν της σωτηρίας του· διά να μη προδώση το ήδη
σαλευόμενον σχέδιόν του, όταν η Γελτρούδη πίνει από το φαρμακωμένο
ποτήρι, δεν επιμένει να την εμποδίση και γίνεται δολοφόνος του
μόνου πλάσματος το οποίον αγαπούσε εις τον κόσμον· και όταν
ολόκληρον το νέον κακούργημά του εξεσκεπάσθη και ο Αμλέτος τον
πληγώνει, ο Κλαύδιος πιάνεται ακόμη σπασμωδικώς από την ζωήν,
ζητεί βοήθειαν, ίσως με την μωράν ελπίδα ότι η θανατηφόρος αλοιφή
του ξίφους, αφού εβάφη ήδη δύο φοραίς εις το αίμα, του Λαέρτου και
του Αμλέτου, έχασε την δύναμιν της, ώστε αυτός, ο αληθής ένοχος,
να επιζήση μόνος.
38.
Εάν από την ψυχολογικήν μελέτην των προσώπων μεταβώμεν εις την
εξέτασιν της ηθικής σημασίας του Δράματος, ευρίσκομεν ότι η
εξωτερική αυτού λύσις πραγματοποιεί την ανόρθωσιν του ηθικού
νόμου. Από την εμφάνισιν του Πνεύματος, το οποίον αποκαλύπτει το
μυστήριον του εγκλήματος, έως εις την στιγμήν της φοβεράς
τιμωρίας, φαίνεται μία μυστηριώδης Δύναμις, η οποία υπεράνω της
ανθρωπίνης θελήσεως, υπεράνω των ανθρωπίνων σκέψεων και ενεργειών,
και μάλιστα αντιθέτως προς αυτάς, διευθύνει την φοράν των
πραγμάτων εις το προσδιωρισμένον τέρμα. Ως διά να αποδειχθή
καθαρώτερα η παντοδυναμία της Νεμέσεως, εκλέγεται ως κύριον
όργανον της αποφασισμένης τιμωρίας άτομον ακατάλληλον προς
τοιαύτην ενέργειαν και αναγκάζεται να παλαίση και προς την ιδίαν
φύσιν του και προς την δοκιμασμένην πανουργίαν και την άκαρδον
μοχθηρίαν του ενόχου. Και μ' όλον τούτο η διστακτική στάσις και η
απραξία του Αμλέτου, η προερχομένη από ενδόμυχον αποστροφήν προς
την άχαριν αποστολήν, εις την οποίαν τον έχει προορίση η Νέμεσις,
καθώς και η πυρετώδης ενέργεια του Κλαυδίου, η εμπνεομένη από
ταραγμένην συνείδησιν και από τον τρόμον της τιμωρίας, ενώ
φαίνεται ότι ατάκτως αντισταυρόνονται και τυφλώς αντενεργούν εις
την μοιρόγραπτον καταστροφήν, απ' εναντίας την επιταχύνουν. Ο
Αμλέτος με την προσποιητήν παραφροσύνην γεννά την υποψίαν του
Κλαυδίου, με την σκηνικήν παράστασιν της βασιλοκτονίας την
ενισχύει, με τον φόνον του Πολωνίου αποκαλύπτει εις τον Κλαύδιον
τον αληθή σκοπόν του, ανάπτει εις τον Λαέρτην το φιλέκδικον
αίσθημα και δίδει εις τον Κλαύδιον κατάλληλον συνεργόν της φονικής
μηχανορραφίας του, με την αναχώρησίν του αφίνει εις τον Κλαύδιον
καιρόν να την διοργανίση, τέλος πάντων με την απαθή διάθεσίν του
προσφέρεται εις την επίβουλον μονομαχίαν· ο δε Κλαύδιος, ενώ
στρέφει επιτυχώς όλα τα απρόοπτα συμβάντα προς ίδιον όφελος, τα
βλέπει έξαφνα να αντιστραφούν εναντίον του ακριβώς εις την στιγμήν
οπού με τον θάνατον του εχθρού του ενόμιζε εξασφαλισμένην την
σωτηρίαν του. Εις τον τρομερόν όλεθρον συμπεριλαμβάνονται ο
Αμλέτος και η Οφηλία, διότι η αδυσώπητος Νέμεσις, η οποία
εκαταδίκασε ολόκληρον την αμαρτωλόν εκείνην γενεάν, αδιαφορεί εάν
εις τον ανορθωτικόν αγώνα _συντρίβεται_ και μία _καρδία
ευγενεστάτη_, ως εκείνη του Αμλέτου, και πίπτει εις τρίμματα ένα
άλλο εκλεκτόν σκεύος, ως η Οφηλία. Και τα δύο αυτά πλάσματα δεν
ήταν δυνατόν να ζήσουν και να βασιλεύσουν εκεί οπού έζησαν και
εβασίλευσαν ένας Κλαύδιος και μία Γελτρούδη· πρέπει να
εγκαταλείψουν _τον τραχύν αέρα αυτού τον κόσμου_ διά να μεταβούν
εκεί, οπού θα τους φέρουν _αγγέλων πτέρυγες και ύμνοι_.
ΑΜΛΕΤΟΣ
ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
ΚΛΑΥΔΙΟΣ Βασιλέας της Δανίας
ΑΜΛΕΤΟΣ Υιός του πρώην βασιλέως της Δανίας και ανεψιός του
Κλαυδίου
ΦΟΡΤΙΜΠΡΑΣ Πρίγκιπας της Νορβηγίας
ΠΟΛΩΝΙΟΣ Αυλάρχης
ΟΡΑΤΙΟΣ Φίλος του Αμλέτου
ΛΑΕΡΤΗΣ Υιός του Πολωνίου
ΒΟΛΤΙΜΑΝΔΟΣ )
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ )
ΡΟΖΕΝΚΡΑΣ )
ΓΥΙΛΔΕΝΣΤΕΡΝΗΣ ) Αυλικοί
ΟΣΡΙΚΟΣ )
ΕΝΑΣ ΕΥΓΕΝΗΣ )
ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ )
) Αξιωματικοί
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ )
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ Στρατιώτης
ΡΕΫΝΑΛΔΟΣ Υπηρέτης του Πολωνίου
Ηθοποιοί
Δύο Νεκροθάπταις
Ένας Λοχαγός
Άγγλοι Πρεσβευταί
ΓΕΛΤΡΟΥΔΗ Βασίλισσα της Δανίας και μητέρα του Αμλέτου
ΟΦΗΛΙΑ Θυγατέρα του Πολωνίου
Μεγιστάνες, Κυρίαις, Αξιωματικοί, Στρατιώταις, Ναύταις,
Αγγελιοφόροι και
άλλοι Ακόλουθοι.
Το Πνεύμα του πατρός του Αμλέτου
ΣΚΗΝΗ ΕΛΣΙΝΟΡΗ
ΑΜΛΕΤΟΣ
ΠΡΑΞΙΣ ΠΡΩΤΗ
ΣΚΗΝΗ Α'.
ΕΛΣΙΝΟΡΗ. Προμαχώνας, εμπρός εις το ΚΑΣΤΕΛΙ.
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ εις την θέσιν του· εισέρχεται ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Τις ει; (1)
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
'Σ εμέ συ πρέπει ν' απαντήσης· στάσου
και φανερώσου.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Ζήτ' ο Βασιλέας!
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Είσαι
ο Βερνάρδος;
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Αυτός.
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Με πολύν ζήλον ήλθες
'ς την ώραν σου.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Μεσάνυκτα σήμαναν τώρα·
ν' αναπαυθής άμε, Φραγκίσκε.
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Πολλαίς χάρες
δι' αυτήν την αλλαγήν· είναι δριμύ το κρύο
και μ' έπιασε ολιγοψυχιά.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Εις την φρουράν σου
ήσυχα πέρασες;
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Ουδέ ποντίκι ακούσθη.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Λοιπόν καλή σου νύκτα, και αν ενώ πηγαίνεις
τον Μάρκελλον ιδής και τον Οράτιον, 'πώχω
συντρόφους της φρουράς, να μην αργούν ειπέ τους.
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Θαρρώ 'πού τους ακούω. Στάσου! Τις ει;
Εισέρχονται ΟΡΑΤΙΟΣ και ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Φίλοι
του τόπου τούτου.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Υπήκοοι της Δανιμαρκίας.
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Καλή σας νύκτα.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Χαίρε, τίμιε στρατιώτη·
ποιος σ' άλλαξε;
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ
Την θέσιν μου ο Βερνάρδος έχει.
Καλή σας νύκτα. [Εξέρχεται.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Ε! φίλε Βερνάρδε!
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Λέγε, —
ο Οράτιος είν' εκεί;
ΟΡΑΤΙΟΣ
Κάπως εκείνος (2).
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Καλώς ήλθες, Οράτιε, και συ, Μάρκελλέ μου.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Λοιπόν κείνο το πράγμα εφάνη απόψε πάλι;
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Τίποτ' εγώ δεν είδα.
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Ο φίλος μας Οράτιος
λέγει πως είναι της δικής μας φαντασίας·
δεν θέλει να πιστεύση 'ς τ' όραμα, οπού δύο
είδαμ' εμείς φοραίς με τρόμον της ψυχής μας·
τον κάλεσα δι' αυτό την νύκτα να περάση
απόψε 'ς την φρουράν μας, όπως, αν και πάλιν
το φάντασμ' έλθη, αυτός ο ίδιος δικαιώση
τους οφθαλμούς μας και συγχρόνως του ομιλήση.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Μπα! Δεν θα φανισθή.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Κάθισε ωστόσ' ολίγο
και νέαν έφοδον ας δώσωμε 'ς τ' αυτιά σου,
'πού αρματωμένα διώχνουν την διήγησίν μας,
αυτό 'πού δυο νυκτιαίς είδαμ' εμείς.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Ας ήναι·
ας καθίσωμ' εδώ· Βερνάρδε, ιστόρησέ τα.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Την περασμένην νύκτα, εψές, ενώ τ' αστέρι,
αυτό 'πού θέσιν έχει δυτικά του πόλου,
τον δρόμον του είχε τρέξη να φωτίση εκείνο
το ουράνιο μέρος, όπου τώρα σπινθηρίζει,
ο Μάρκελλος κ' εγώ, καθώς βαρούσε η μία, —
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Στάσου, αντικόψου· ιδές, έρχεται πάλιν!
Εισέρχεται το ΠΝΕΥΜΑ
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Όλος
εις την μορφήν του ο πεθαμένος βασιλέας!
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Οράτιε, σπουδασμένος είσαι (3), ομίλησέ του.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Του βασιλέως δεν ομοιάζει; Κύττα, Οράτιε.
ΟΡΑΤΙΟΣ
Πολύ, πολύ· με πιάνει θαυμασμός και φόβος.
ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ
Να του ομιλήσουν θέλει (4).
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Ομίλησέ του, Οράτιε.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크
『Αμλέτος』
William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas
199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.