Produced by Andrew Sly, David Starner and the Online
Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net (This
book was produced from scanned images of public domain
material from the Google Print project.)
Kolekto Esperanta Aprobita de D-o Zamenhof
W. SHAKESPEARE
HAMLETO
REGHIDO DE DANUJO
TRAGEDIO EN KVIN AKTOJ
TRADUKIS
L. ZAMENHOF
KVARA ELDONO
FRANCUJO.--HACHETTE ET Cie, _PARIS_.
ANGLUJO.--«REVIEW of REVIEWS», _LONDON_.
DANUJO.--ANDR.-FRED. HÖST & SÖN, _KJOBENHAVN_.
GERMANUJO.--MOLLER & BOREL, _BERLIN_.
HISPANUJO.--J. ESPASA, _BARCELONA_.
ITALUJO.--RAFFAELLO GIUSTI, _LIVORNO_.
POLUJO.--M. ARCT, _WARSZAWA_.
SVEDUJO.--ESPERANTO FÖRENING, _STOCKHOLM_.
PERSONOJ:
Klaudio, regho de Danujo.
Hamleto, filo de la estinta kaj nevo de la nuna regho.
Gertrudo, reghino de Danujo, patrino de Hamleto.
Polonio, eminenta kortegano.
Ofelio, filino de Polonio.
Horacio, amiko de Hamleto.
Laerto, filo de Polonio.
Voltimand }
Kornelio }
Rosenkranz } korteganoj.
Güldenstern }
Osrik }
Pastro.
Marcello }
Bernardo } oficiroj.
Francisko, soldato.
Reinhold, servanto de Polonio.
Fortinbras, reghido de Norvegujo.
La spirito de la patro de Hamleto.
Kapitano.
Nobelo.
Ambasadoro.
Aktoroj.
Servanto.
Sinjoroj kaj sinjorinoj de la kortego, oficiroj, soldatoj, shipanoj,
tombistoj, kurieroj kaj popolanoj.
La agado havas lokon en Elsinoro.
HAMLETO
REGHIDO DE DANUJO
AKTO I
SCENO I
Teraso antau la palaco. Francisko staras sur la posteno; Bernardo venas.
BERNARDO
He! Kiu?
FRANCISKO
Halt'! Respondu: kiu iras?
BERNARDO
La regho vivu!
FRANCISKO
Chu Bernardo?
BERNARDO
Jes!
FRANCISKO
Vi akurate venis al la servo!
BERNARDO
Dekdua horo sonis. Iru dormi.
FRANCISKO
Mi dankas. La malvarmo estas trancha,
Kaj mi min sentas nun ne tute bone.
BERNARDO
Chu chio estis orda kaj trankvila?
FRANCISKO
Ech mus' ne preterkuris.
BERNARDO
Bonan nokton!
Se vidos vi Marcellon, Horacion,
Kolegojn miajn, rapidigu ilin!
FRANCISKO
Jen, shajnas, ili. Haltu! Kiu iras?
(Horacio kaj Marcello venas.)
HORACIO
Amikoj de la lando.
MARCELLO
Kaj de l' regho.
FRANCISKO
Nu, bonan nokton!
MARCELLO
Bonan al vi dormon!
Vin kiu anstatauas nun?
FRANCISKO
Bernardo.
Li gardas nun. Adiau! (Foriras.)
MARCELLO
He! Bernardo!
BERNARDO
Chu Horacio?
HORACIO
Peco de li mem.
BERNARDO
Salut' al vi, Marcello, Horacio!
HORACIO
Chu la apero nun denove venis?
BERNARDO
Nenion vidis mi.
MARCELLO
Jen Horacio
Parolas, ke ghi estas nur imago,
Ne kredas li pri la fantom' terura,
Kiun ni vidis jam la duan fojon.
Kaj tial mi lin tien chi invitis,
Ke li kun ni maldormu nunan nokton
Kaj, kiam la fantomo reaperos,
Li vidu kaj kun la fantom' parolu.
HORACIO
He, babilajho! Kredu, ghi ne venos.
BERNARDO
Sidighu do, kaj provos mi denove
Ataki per rakont' orelon vian,
Ke ghi forjhetu sian obstinecon
Kaj kredu, kion ni du fojojn vidis.
HORACIO
Nu, mi konsentas. Bone, ni sidighu,
Kaj vi rakontu.
BERNARDO
En la lasta nokto,
En la momento, kiam tiu stelo
Tre luma, kiun vidas vi, en sia
Kurado trans arkajho la chiela
En tiu sama loko, kiel nun,
Trovighis, tiam ni--mi kaj Marcello--
Ekvidis...
MARCELLO
Haltu! Jen ghi mem aperas!
(Montras sin spirito en armajho.)
BERNARDO
Li mem, li mem, mortinta nia regho!
MARCELLO (al Horacio)
Vi estas instruita, Horacio,
Parolu vi kun li!
BERNARDO
Chu ne simila
Li estas al la regho? Diru mem!
HORACIO
Jes, jes! Li mem! Mi miras, timas, tremas.
BERNARDO
Li volas, ke kun li oni parolu.
MARCELLO
Parolu, Horacio!
HORACIO (al la spirito).
Kiu estas
Vi, kiu vagas en la nokta horo
En la majesta nobla eksterajho
De la mortinta regho de Danujo?
Mi vin petegas per chielo: diru!
MARCELLO
Li estas ofendita.
BERNARDO
Li foriras.
HORACIO
En nomo de chielo! Restu! Diru!
(La spirito foriras.)
MARCELLO
Li iris for, respondi li ne volis.
BERNARDO
Ha, Horacio, kio al vi estas?
Vi estas pala, tremas? Chu ne pli,
Ol songho estas tiu chi apero?
HORACIO
Per Dio! Mi ne povus tion kredi,
Se mi ne vidus ghin per miaj propraj
Okuloj.
MARCELLO
Ne simila al la regho?
HORACIO
Ne malpli multe, ol vi al vi mem.
Jes, ghuste tian portis li armajhon
En la batalo kontrau la Norvegoj,
Li ghuste tian vidon havis, kiam
Li en kolero sian pezan glavon
En la glacion batis. Strange!
MARCELLO
Tiel
Li jam du fojojn kun minaca vido
Aperis antau ni en sama horo.
HORACIO
Ne povas mi precize ghin klarigi;
Sed la apero, kiom mi komprenas,
Al nia land' malbonon antaudiras.
MARCELLO
Chu ne militon? Chu vi scias, kial
Nun gardoj chie staras, pafilegoj
Nun estas pretigataj chiam novaj,
El l' eksterlando venas bataliloj,
Rapide shipoj estas konstruataj
En granda nombro, kaj ech en dimanchoj
Ne chesas la prepara laborado?
El kia kauzo tiu rapidado
Kaj laborad' en tago kaj en nokto?
Chu povas iu diri?
HORACIO
Jes, mi povas,--
Almenau tiom, kiom mi ghin audis.
La lasta regho, kies la figuro
Jhus antau ni aperis, estis iam
Vokita--vi ghin scias--al batalo
De la Norvega regho Fortinbras.
Hamleto, nia brava, glora regho,
En la batalo venkis Fortinbrason.
Lau la kontrakto antausigelita
Kaj sankciita de la rajt' kaj moro
Post morto de l' venkita Fortinbras
La tuta lando de l' venkita regho
Transiris en posedon de l' venkinto.
Se la venkinto estus Fortinbras,
Al li transiri devus nia lando.
Sed nun la juna fil' de Fortinbras,
Kuraghigita eble per la morto
De nia regho, amasigis aron
Da kuraghuloj kaj aventuristoj
Por entrepreno, kiun nia regno
Komprenas bone; lia celo estas:
Per forta mano de la bataliloj
Elshiri nun el nia man' la landon,
Perditan per batal' de lia patro.
Kaj tio, kiel shajnas, estas kauzo
De niaj preparighoj kaj gardado
Kaj laborado en la tuta lando.
BERNARDO
Mi pensas ankau, ke la kauzo estas
Nun tio chi. Pro tio ankau certe
Nun vizitadas nokte nian gardon
Terura la fantomo en armajho
De l' regho, kiu kauzis la militon.
HORACIO
Ne! Mi alion timas de l' fantomo!
En la plej glora temp' de l' granda Romo,
Jhus antau la pereo de Cezaro,
Mortintoj sin ellevis el la tomboj.
Kaj promenadis tra la urbaj stratoj;
Kaj steloj kun teruraj fajraj vostoj,
Kaj sanga roso, makulita suno,
Mallumigita luno,--chio tio
Aperis tiam kiel antausignoj
De granda malfelicho. Tiel ofte
Antau la veno de renversoj grandaj
Sin montras strangaj teruraj signoj
En la naturo. Al ni ankau certe
Nun la chielo sendas tian signon...
(La spirito denove aperas.)
HORACIO
Sed ha! denove li aperas! Nepre
Mi nun kun li parolos, se ech morto
Al mi per ghi minacos! Halt', fantomo!
Se vochon vi posedas kaj parolon,--
Parolu! Se per ia bona faro
Al vi trankvilon povas mi alporti,--
Parolu! Se danghero al la lando
Minacas kaj ankorau estas eblo
La landon antausavi,--ho, parolu!
Kaj se en via vivo vi kolektis
Trezorojn kaj enfosis en la teron
Kaj nun pro ili vagas en la noktoj,--
Parolu! Diru! Restu kaj respondu! (Koko krias).
Haltigu ghin, Marcello! Ghi foriras!
MARCELLO
Chu piki lin per mia halebardo?
HORACIO
Jes, piku lin, se li ne volas stari!
BERNARDO
Jen ghi!
HORACIO
Jen ghi! Ho, halt'!
MARCELLO
Ha, ghi foriris!
(La spirito foriras).
Ni lin ofendas! Kontrau majesteco
Ni venas kun sovagha atakado!
Kiel aer' li estas nevundebla,
Kaj nia atakado estas vana!
BERNARDO
Li volis jam paroli, sed la koko
Ekkriis.
HORACIO
Kaj subite li ektremis,
Simile al estajho pekoplena
Che krio de teruro. Oni diras,
La koko, trumpetisto de l' mateno,
Per sia lauta, forta, hela vocho
El dormo vekas dion de la tago,
Kaj lau la krio de la koko tuj
El akvo, fajro, tero kaj aero
Spirito chiu, kie ajn li vagas,
Rapidas hejmen; la fantomo pruvis
Al ni, ke tio estas ne malvero.
MARCELLO
Li malaperis che la koka krio.
Mi audis, ke en nokto Kristonaska,
En kiu sur la teron venas Kristo,
La koko krias tra la tuta nokto:
Kaj ne kuraghas tiam la spiritoj
Sin montri, kaj la nokto estas pura,
La steloj ne minacas, la koboldoj
Sin kashas kaj la sorchistinoj dormas:
Char tiel sankta estas tiu nokto.
HORACIO
Mi ankau audis, kaj mi iom kredas.
Sed vidu, la mateno purpurvesta
Levighas sur la roson de l' monteto:
Ni povas jam forlasi la postenon,
Kaj mi konsilas: tion, kion vidis
Ni en la nokto, ni rakontu chion
Al la Hamleto juna; char mi jhuras,
Ke la spirito, por ni tiel muta,
Al li parolos. Chu konsentas vi,
Ke ni al li raportu, kiel amo
Kaj shuldo al ni fari ghin ordonas!
MARCELLO
Mi petas vin, ni faru ghin! Mi scias,
En kia loko ni lin certe trovos. (Chiuj foriras).
SCENO II
Salono en la palaco. La regho, la reghino, Hamleto, Polonio, Laerto,
Voltimand, Kornelio, Korteganoj eniras.
REGHO
Ankorau fresha estas la memoro
Pri l' morto de la kara nia frato,
Al nia kor' konvenus nun funebri,
Kaj kvazau unu frunto de malghojo
La tuta regno devus nun sulkighi:
Sed tamen la prudento necesigas
Nin venki la naturon; kun malghojo
Pri la mortinto ni decidis ligi
Memoron pri ni mem kaj pri la regno.
Kaj tial ni kun ghojo depremita,
Per unu el l' okuloj plezurante
Kaj per la dua larmojn vershegante,
Kun ghoj' funebra, plor' edzighofesta,
Pesante juste ghojon kun doloro,
Edzighis kun l' edzin' de nia frato,
Kun la reghino nia kaj vidvino,
Heredantino de la glora regno.
Obeis ni per tio chi al via
Konsilo tre prudenta kaj libera.
Akceptu nian dankon kaj saluton!
Kaj nun transiru ni al la aferoj.
Vi scias, ke la juna Fortinbras,
Ne respektante dece nian indon,
Pensante eble nun, ke per la morto
De nia kara frato renversighis
La ordo kaj la fort' en nia lando,--
Ekpensis, ke li estas pli potenca
Kaj ekturmentis nin per la postulo
Redoni nun al li la tutan landon,
Perditan de mortinta lia patro
Lau plena rajt' al glora nia frato.
Ni tial vin kunvokis nun. Auskultu
Decidon nian: Jen ni skribis skribon
Al l' onklo de la juna Fortinbras--
Malforta kaj malsana en la lito,
L' intencon de la nevo li ne scias--
Ni skribis, ke retenu li la nevon
De liaj krimaj, arogantaj agoj,
Char chiuj preparighoj ja farighas
En lia propra lando kaj popolo.
Vin, bravaj Voltimand kaj Kornelio,
Ni sendas kun la skribo kaj saluto
Al la maljuna estro de l' norvegoj.
Sed ne ricevas vi la rajton trakti
Kun la norvego pli, ol en mezuro
De tio, kion jhus ni al vi diris.
Adiau, kaj per rapideco montru
Al ni fervoron vian!
KORNELIO kaj VOLTIMAND.
Kredu, regho,
Fidele ni plenumos la ordonon.
REGHO
Ne dubas ni pri ghi. Felichan vojon!
(Voltimand kaj Kornelio foriras.)
Kaj nun, Laerto, al l' afero via!
Vi diris, ke vi peti ion volas!
Pri kio ajn prudenta vi al ni
Parolos, viaj vortoj ne perdighos.
Volonte ni plenumos vian peton.
Ne pli obea estas kap' al koro,
Ne pli servema mano al la busho,
Ol la Danuja tron' al via patro.
Sciigu nin pri la deziro via.
LAERTO
Mi petas vin, permesu al mi, regho,
Reiri nun Francujon. Mi volonte
El tie venis tien chi, por fari
La servon mian che l' kronado via;
Sed nun, jam plenuminte mian shuldon,
Sopiras mi denove al Francujo,
Kaj nun de vi permeson mi petegas.
REGHO
Chu via patro ghin permesas? Kion
Al tio diras Polonio?
POLONIO
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크
『Hamleto, Reĝido de Danujo』
William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof
194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.