Regho!
Li eldevigis la permeson mian
Per ne chesanta ripetado, tiel,
Ke fine mi al lia peto donis
Sigelon mian. Nun por li mi petas
Permeson vian, via regho moshto.
REGHO
Mi liberigas vin. Nun via tempo
Libere estas al dispono via.--
Kaj nun al vi mi turnas min, Hamleto,
Vi, kara nevo, kara filo mia!
HAMLETO (flanken).
Sed certe tute fremda per la koro!
REGHO
Ankorau chiam nuboj sur la frunto?
HAMLETO
Ho, ne! Mi staras ja antau la suno!
REGHINO
Forjhetu la doloron, kara filo,
Amikan frunton montru al la regho.
Ne serchu kun palpebroj mallevitaj
Eterne vian patron en la polvo.
Vi scias ja: la leghoj de l' naturo
Ne estas refareblaj! Kio vivas,
Necese devas iam morti. Vivo
Eterna post la tombo nur ekzistas.
HAMLETO
Ho, jes, reghino, chiuj devas morti.
REGHINO
Nu kial do la morto de la patro
Al vi ekshajnis tiel eksterorda?
HAMLETO
Ekshajnis? Ne, ghi estas, ho, patrino.
Ne mia nigra vesto, nek la ghemoj,
Nek la okuloj plenaj de larmaro,
Nek la funebra vido de l' vizagho,
Nek chiuj moroj de senkonsoleco
Min vere montras. Chio estas shajno.
Funebron estas tre facile ludi.
L' efektivajhon portas mi interne;
Eksteraj gestoj estas ja nur vestoj.
REGHO
Tre bela kaj laudinda estas via
Malghojo pri la patro la mortinta.
Sed sciu, ankau via patro perdis
La patron sian, tiu--ankau sian.
La filo, lau la shuldo de infano,
Funebri devas kelkan tempon. Tamen
Obstine kaj sen ia fino plendi,--
Agado tia estas granda peko
Kaj tute ne konvenas al la viro.
Ribel' ghi estas kontrau la chielo,
Signo de kor' sovagha kaj senbrida,
De kapo nematura kaj malforta.
Pri kio chiu scias, ke farighi
Ghi devis; kio estas tute simpla,
Plej ordinara fakto en la mondo:
Pro kia kauzo tion chi obstine
Alpreni al la koro? Fi, ghi estas
Pekado kontrau Dio kaj naturo,
Pekado kontrau la mortinto mem;
Malsagho antau pura la prudento,
Kiu predikas: «patroj devas morti»,
Kaj kiu chiam, de l' mortint' unua
Ghis nuna tempo, diras kaj ripetas:
«Ghi devas tiel esti!»--Mi vin petas,
Forjhetu la doloron la sencelan
Kaj vidu patron en persono nia;
La mondo sciu, ke al nia trono
Vi estas la sendube plej proksima,
Kaj, kiel plej amanta el la patroj,
Mi portas por vi amon plej varmegan
En mia koro. Ke vi nun reiru
Al la lernejo alta Vittenberga,
Ni tion ne dezirus; ni vin petas,
Vi restu apud ni, amata nevo,
Unua kortegano, kara filo.
REGHINO
Vi ne rifuzu al patrino via:
Mi petas vin, Hamleto, restu hejme.
HAMLETO
Al vi obei estas mia shuldo.
REGHO
Jen tio estas bele respondita.
Mi ghojas, ke vi restas. Nun, reghino,
La propravola cedo de Hamleto
Plenigas mian koron je plezuro;
Kaj tial ni aranghos nun festenon,
Kaj kune kun la sono de l' pokaloj
La pafilegoj tondru; chiun fojon,
Kiam la regho levos la pokalon,
De l' tero tondro iru al chielo,
Tra l' mondo ghojon disportante.--Venu!
(La regho, reghino, Laerto kaj korteganoj foriras).
HAMLETO
Ho, kial ne fandighas homa korpo,
Ne disflugighas kiel polv' en vento!
Sin mem mortigi kial malpermesis
La Plejpotenca! Dio mia granda!
Ho, kiel bestaj kaj abomenindaj
Aperas chiuj agoj de la mondo!
Fi, fi! Ghardeno plena de venenaj
Malbelaj herboj, chie senescepte!
Apenau pasis du monatoj! Ne!
Nur ses semajnoj! Tia granda homo!
Se lin kompari kun la nuna regho,
Li estis Apolono che Satiro!
Kaj tiel amis li patrinon mian,
Ke al la vento ech li ne permesis
Vizaghon shian tushi! Ho, chielo!
Ho tero! Chu forgesi estas eble?
Kaj shi ja lin pasie tiel amis!
Kaj tamen nun post kelke da semajnoj...
Pri tio mi ne volas ech ekpensi!
Malforto! via nom' estas: virino!
Monato! Shi ankorau ne eluzis
La shuojn, kiujn portis shi, irante
Funebre post la cherk' de mia patro,
Vershante larmojn kvazau per riveroj.
Ho Dio mia! Besto senprudenta
Malghojus ja pli longe! Nun edzino
De mia onklo, frat' de mia patro,
Sed ne simila pli al mia patro,
Ol mi al Herkuleso! Nur monato!
La signoj de mensogaj shiaj larmoj
Ankorau de l' vizagh' ne malaperis,--
Shi estas jam edzino de alia!
Ho, malbenita rapideco flugi
En kriman liton, liton de adulto!
Ne bonon ghi alportos! Tamen krevu
Kor' mia, sed silentu mia busho!
(Horacio, Bernardo kaj Marcello venas.)
HORACIO
Salut' al la reghido!
HAMLETO
Ha, mi ghojas
Vin vidi! Se memoro min ne trompas,
Vi estas Horacio?
HORACIO
Jes, reghido.
Kaj chiam tute preta al vi servi.
HAMLETO
Ne nomu min «reghido», sed «amiko».
Sed kial vi forlasis Vittenbergon?
(Al Marcello)
Marcello?
MARCELLO
Jes, reghido.
HAMLETO
Mi tre ghojas
Revidi vin.
(Al Horacio) Sed diru serioze,
Por kio vi forlasis Vittenbergon?
HORACIO
De maldiligenteco, ho, reghido.
HAMLETO
Al malamiko via ne permesus
Mi tion diri, kaj vi vane penas
Kredigi min, ke tio estas vero.
Mi scias, vi ne amas sen laboro
Vagadi. Kion tie chi vi faras?
Chu trinki vi ankorau volas lerni?
HORACIO
Mi alveturis al la enterigo
De via patro.
HAMLETO
Ha, ne moku min,
Kolego; diru, ke vi alveturis
Al fest' edzigha de patrino mia!
HORACIO
Jes, vero, princ', la dua baldau sekvis
Post la unua.
HAMLETO
Vidu, mia kara,--
Afero simpla de ekonomio:
De l' fest' funebra restis multaj manghoj,--
Por ke la manghoj vane ne pereu,
Edzighon fari oni nun rapidis.
Ho, pli volonte mi en la infero
Renkontus malamikon plej malbonan,
Ol tagon tiun chi alvivi! shajnas
Al mi, ke mi la patron mian vidas...
HORACIO
Ha, kie?
HAMLETO
En l' okuloj de l' animo.
HORACIO
Mi konis lin, li estis brava regho.
HAMLETO
Li estis homo en plej pura senco.
Al li similan ni neniam vidos.
HORACIO
Reghido, al mi shajnas, ke mi vidis
Lin en la lasta nokto.
HAMLETO
Vidis? Kiun?
HORACIO
La reghon, vian patron, mia princo.
HAMLETO
La reghon? Mian patron?
HORACIO
Trankviligu,
Reghido, por momento vian miron
Kaj elauskultu, kion mi raportos
Pri mirindajho, kies la verecon
Atestos ambau tiuj chi kolegoj.
HAMLETO
Pro Dio, ho, rakontu pli rapide!
HORACIO
Du noktojn al Marcello kaj Bernardo
Aperis ghi: postene ili staris,--
Kaj jen en noktomeza silentego
Aperas antau ili ia ombro,
Simila tute al patro via,
Armita de la kapo ghis piedoj;
Per pasho serioza kaj majesta,
Ne rapidante, ghi sin pretershovas;
Tri fojojn ghi ripetas sian marshon
Antau la teruritaj oficiroj,
Proksime tiel, ke per halebardo
Ghin ili povus tushi. Dispremitaj
De granda timo, ili mute staras
Kaj ech ne provas ion ekparoli.
Pri la aper' mistera kaj terura
Al mi ili rakontis. Mi kun ili
En la sekvanta tria nokto gardis,
Kaj jen tre vere en la sama horo,
Pri kiu ili diris, en la sama,
Perfekte tiu sama maniero
Aperis la fantomo. Vian patron
Mi konis,--la fantom' al li similis,
Kiel de l' sama akvo gut' al guto.
HAMLETO
Sed kie ghi okazis?
MARCELLO
Ghi okazis
Sur la teras', kie ni staris garde.
HAMLETO
(al Horacio) Al li parolis vi?
HORACIO
Jes, mia princo;
Sed li al mi ech vorton ne respondis.
Nur unu fojon shajnis, ke li levas
La kapon kaj moveton ian faras,
Por ekparoli: sed subite tiam
Ekkriis laute koko la matenon,
Kaj tuje forrapidis la fantomo
Kaj malaperis.
HAMLETO
Efektive strange!
HORACIO
Mi jhuras, ke ghi estas pura vero!
Ni ghin kalkulis kiel nian devon
Al vi raporti pri l' afero.
HAMLETO
Vere,
Sinjoroj, tio min maltrankviligas.
Chu vi hodiau staros gardon?
CHIUJ
Jes.
HAMLETO
Kaj, diras vi, li estis en armajho?
CHIUJ
Jes, princo.
HAMLETO
De la kapo ghis piedoj?
CHIUJ
De l' kapo ghis piedoj, nia princo.
HAMLETO
Kaj sekve la vizaghon vi ne vidis?
HORACIO
Levita estis lia viziero,
Kaj ni tre bone vidis la vizaghon.
HAMLETO
Chu la rigardo estis malafabla?
HORACIO
Mieno lia montris pli suferon,
Sed ne koleron.
HAMLETO
Chu li estis pala,
Au chu koloron havis en vizagho?
HORACIO
Terure pala.
HAMLETO
Chu li vin rigardis?
HORACIO
Tre forte.
HAMLETO
Kial mi kun vi ne estis!
HORACIO
Por vi l' apero estus tro terura!
HAMLETO
Tre povas esti. Chu li longe restis?
HORACIO
Apenau centon povus vi kalkuli
Che nerapida kalkulad'.
MARCELLO kaj BERNARDO
Pli longe!
HORACIO
Almenau tiam, kiam mi ghin vidis.
HAMLETO
La barbo estis griza, chu ne vere?
HORACIO
Ghi estis tia, kiel mi ghin vidis
Che lia vivo: duonnigre-griza.
HAMLETO
Hodiau mi kun vi en nokto staros;
Denove eble venos la fantomo.
HORACIO
Ghi certe venos.
HAMLETO
Kaj se ghi aperos
En l' eksterajh' de mia nobla patro,
Al ghi mi ekparolos, se ech tuta
Al mi minacus la infero. Vin
Mi chiujn petas, se ghis nun silentis
Vi pri l' apero, tenu ankau plu
Ghin en sekreto; kaj al chio, kio
Okazos eble en la nokto, havu
Okulojn kaj orelojn, sed ne bushon.
Per mia amo mi vin rekompencos.
Adiau do! en la dekdua horo
Sur la teraso mi vin revizitos.
CHIUJ
Al via princa moshto niaj servoj!
HAMLETO
Ne, via amo, kiel al vi mia.
Adiau do! (Horacio, Marcello kaj Bernardo foriras.)
Spirit' de mia patro
En bataliloj! Mi supozas ion
Malbonan. Ho, se venus jam la nokto!
Ghis tiam do trankvile! Malbenajhoj
Kaj krimoj venas al la lum' de l' tago,
Se ech murego tera ilin kovras. (Foriras).
SCENO III
Chambro en la domo de Polonio. Laerto kaj Ofelio eniras.
LAERTO
Pakajho mia estas sur la shipo.
Adiau, fratineto! Se vi havos
Okazon, ne forgesu al mi skribi
Pri via farto.
OFELIO
Chu vi tion dubas?
LAERTO
Sed pri Hamleto kaj pri lia amo
Konsilas mi al vi, vi ghin rigardu,
Kiel kapricon kaj nur kiel ludon
De juna sango; bela violeto
En la printempo: frue elkreskinta,
Sed ne konstanta,--dolcha, sed ne daura,
Odoro, ghuo de momento unu,
Nenio pli.
OFELIO
Nenio pli?
LAERTO
Jes, tiel
Vi ghin rigardu. La natur', kreskante,
Grandighas pli ne sole per la korpo
Kaj per la forto de la sama sento;
Kun la kreskado de la tempo ofte
Shanghighas la spirito kaj la servo
Interne. Nun li eble amas vin;
Nek trompo nek malico nun makulas
La virton de l' animo lia: tamen
Memoru vi, ke en la rango lia
De sia volo li ne estas mastro.
Li mem ja estas sklav' de sia stato;
Ne povas li, kiel la simplaj homoj,
Por si elekti: de elekto lia
Dependas farto de la tuta regno,--
Li tial devas gvidi la elekton
Per la aprob' kaj vocho de la korpo,
Al kiu li mem servas kiel kapo.
Se li nun diras, ke li amas vin,
Prudente estas, ke vi al li kredu
Nur tiom, kiom povas li plenumi
La vorton sian,--tio estas tiom,
Kiom permesas la komuna vocho
De tuta la Danujo. Ekmemoru,
En kia grad' honoro via povas
Suferi, se auskultos tro kredeme
Vi lian kanton, se la koron vian
Vi perdos kaj al lia persistado
Malkovros la trezoron vian chastan.
Vi timu ghin, fratino mia kara,
Evitu flaman mezon de la amo,
Atakon kaj atencon de deziro!
Knabin' plej chasta perdis jam modeston,
Se al la lun' shi montris sian charmon.
Ech virto ne evitas kalumnion,
L' infanojn de printempo ofte mordas
La verm' ankorau en la burghoneco,
Kaj al la frua roso de juneco
Spiret' venena estas plej danghera.
Vin gardu do! Tim' donas garantion.
Por la juneco chie staras retoj.
OFELIO
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크
『Hamleto, Reĝido de Danujo』
William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof
194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.