STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크

『Hamleto, Reĝido de Danujo』

William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof

194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

Regho! Li eldevigis la permeson mian Per ne chesanta ripetado, tiel, Ke fine mi al lia peto donis Sigelon mian. Nun por li mi petas Permeson vian, via regho moshto. REGHO Mi liberigas vin. Nun via tempo Libere estas al dispono via.-- Kaj nun al vi mi turnas min, Hamleto, Vi, kara nevo, kara filo mia! HAMLETO (flanken). Sed certe tute fremda per la koro! REGHO Ankorau chiam nuboj sur la frunto? HAMLETO Ho, ne! Mi staras ja antau la suno! REGHINO Forjhetu la doloron, kara filo, Amikan frunton montru al la regho. Ne serchu kun palpebroj mallevitaj Eterne vian patron en la polvo. Vi scias ja: la leghoj de l' naturo Ne estas refareblaj! Kio vivas, Necese devas iam morti. Vivo Eterna post la tombo nur ekzistas. HAMLETO Ho, jes, reghino, chiuj devas morti. REGHINO Nu kial do la morto de la patro Al vi ekshajnis tiel eksterorda? HAMLETO Ekshajnis? Ne, ghi estas, ho, patrino. Ne mia nigra vesto, nek la ghemoj, Nek la okuloj plenaj de larmaro, Nek la funebra vido de l' vizagho, Nek chiuj moroj de senkonsoleco Min vere montras. Chio estas shajno. Funebron estas tre facile ludi. L' efektivajhon portas mi interne; Eksteraj gestoj estas ja nur vestoj. REGHO Tre bela kaj laudinda estas via Malghojo pri la patro la mortinta. Sed sciu, ankau via patro perdis La patron sian, tiu--ankau sian. La filo, lau la shuldo de infano, Funebri devas kelkan tempon. Tamen Obstine kaj sen ia fino plendi,-- Agado tia estas granda peko Kaj tute ne konvenas al la viro. Ribel' ghi estas kontrau la chielo, Signo de kor' sovagha kaj senbrida, De kapo nematura kaj malforta. Pri kio chiu scias, ke farighi Ghi devis; kio estas tute simpla, Plej ordinara fakto en la mondo: Pro kia kauzo tion chi obstine Alpreni al la koro? Fi, ghi estas Pekado kontrau Dio kaj naturo, Pekado kontrau la mortinto mem; Malsagho antau pura la prudento, Kiu predikas: «patroj devas morti», Kaj kiu chiam, de l' mortint' unua Ghis nuna tempo, diras kaj ripetas: «Ghi devas tiel esti!»--Mi vin petas, Forjhetu la doloron la sencelan Kaj vidu patron en persono nia; La mondo sciu, ke al nia trono Vi estas la sendube plej proksima, Kaj, kiel plej amanta el la patroj, Mi portas por vi amon plej varmegan En mia koro. Ke vi nun reiru Al la lernejo alta Vittenberga, Ni tion ne dezirus; ni vin petas, Vi restu apud ni, amata nevo, Unua kortegano, kara filo. REGHINO Vi ne rifuzu al patrino via: Mi petas vin, Hamleto, restu hejme. HAMLETO Al vi obei estas mia shuldo. REGHO Jen tio estas bele respondita. Mi ghojas, ke vi restas. Nun, reghino, La propravola cedo de Hamleto Plenigas mian koron je plezuro; Kaj tial ni aranghos nun festenon, Kaj kune kun la sono de l' pokaloj La pafilegoj tondru; chiun fojon, Kiam la regho levos la pokalon, De l' tero tondro iru al chielo, Tra l' mondo ghojon disportante.--Venu! (La regho, reghino, Laerto kaj korteganoj foriras). HAMLETO Ho, kial ne fandighas homa korpo, Ne disflugighas kiel polv' en vento! Sin mem mortigi kial malpermesis La Plejpotenca! Dio mia granda! Ho, kiel bestaj kaj abomenindaj Aperas chiuj agoj de la mondo! Fi, fi! Ghardeno plena de venenaj Malbelaj herboj, chie senescepte! Apenau pasis du monatoj! Ne! Nur ses semajnoj! Tia granda homo! Se lin kompari kun la nuna regho, Li estis Apolono che Satiro! Kaj tiel amis li patrinon mian, Ke al la vento ech li ne permesis Vizaghon shian tushi! Ho, chielo! Ho tero! Chu forgesi estas eble? Kaj shi ja lin pasie tiel amis! Kaj tamen nun post kelke da semajnoj... Pri tio mi ne volas ech ekpensi! Malforto! via nom' estas: virino! Monato! Shi ankorau ne eluzis La shuojn, kiujn portis shi, irante Funebre post la cherk' de mia patro, Vershante larmojn kvazau per riveroj. Ho Dio mia! Besto senprudenta Malghojus ja pli longe! Nun edzino De mia onklo, frat' de mia patro, Sed ne simila pli al mia patro, Ol mi al Herkuleso! Nur monato! La signoj de mensogaj shiaj larmoj Ankorau de l' vizagh' ne malaperis,-- Shi estas jam edzino de alia! Ho, malbenita rapideco flugi En kriman liton, liton de adulto! Ne bonon ghi alportos! Tamen krevu Kor' mia, sed silentu mia busho! (Horacio, Bernardo kaj Marcello venas.) HORACIO Salut' al la reghido! HAMLETO Ha, mi ghojas Vin vidi! Se memoro min ne trompas, Vi estas Horacio? HORACIO Jes, reghido. Kaj chiam tute preta al vi servi. HAMLETO Ne nomu min «reghido», sed «amiko». Sed kial vi forlasis Vittenbergon? (Al Marcello) Marcello? MARCELLO Jes, reghido. HAMLETO Mi tre ghojas Revidi vin. (Al Horacio) Sed diru serioze, Por kio vi forlasis Vittenbergon? HORACIO De maldiligenteco, ho, reghido. HAMLETO Al malamiko via ne permesus Mi tion diri, kaj vi vane penas Kredigi min, ke tio estas vero. Mi scias, vi ne amas sen laboro Vagadi. Kion tie chi vi faras? Chu trinki vi ankorau volas lerni? HORACIO Mi alveturis al la enterigo De via patro. HAMLETO Ha, ne moku min, Kolego; diru, ke vi alveturis Al fest' edzigha de patrino mia! HORACIO Jes, vero, princ', la dua baldau sekvis Post la unua. HAMLETO Vidu, mia kara,-- Afero simpla de ekonomio: De l' fest' funebra restis multaj manghoj,-- Por ke la manghoj vane ne pereu, Edzighon fari oni nun rapidis. Ho, pli volonte mi en la infero Renkontus malamikon plej malbonan, Ol tagon tiun chi alvivi! shajnas Al mi, ke mi la patron mian vidas... HORACIO Ha, kie? HAMLETO En l' okuloj de l' animo. HORACIO Mi konis lin, li estis brava regho. HAMLETO Li estis homo en plej pura senco. Al li similan ni neniam vidos. HORACIO Reghido, al mi shajnas, ke mi vidis Lin en la lasta nokto. HAMLETO Vidis? Kiun? HORACIO La reghon, vian patron, mia princo. HAMLETO La reghon? Mian patron? HORACIO Trankviligu, Reghido, por momento vian miron Kaj elauskultu, kion mi raportos Pri mirindajho, kies la verecon Atestos ambau tiuj chi kolegoj. HAMLETO Pro Dio, ho, rakontu pli rapide! HORACIO Du noktojn al Marcello kaj Bernardo Aperis ghi: postene ili staris,-- Kaj jen en noktomeza silentego Aperas antau ili ia ombro, Simila tute al patro via, Armita de la kapo ghis piedoj; Per pasho serioza kaj majesta, Ne rapidante, ghi sin pretershovas; Tri fojojn ghi ripetas sian marshon Antau la teruritaj oficiroj, Proksime tiel, ke per halebardo Ghin ili povus tushi. Dispremitaj De granda timo, ili mute staras Kaj ech ne provas ion ekparoli. Pri la aper' mistera kaj terura Al mi ili rakontis. Mi kun ili En la sekvanta tria nokto gardis, Kaj jen tre vere en la sama horo, Pri kiu ili diris, en la sama, Perfekte tiu sama maniero Aperis la fantomo. Vian patron Mi konis,--la fantom' al li similis, Kiel de l' sama akvo gut' al guto. HAMLETO Sed kie ghi okazis? MARCELLO Ghi okazis Sur la teras', kie ni staris garde. HAMLETO (al Horacio) Al li parolis vi? HORACIO Jes, mia princo; Sed li al mi ech vorton ne respondis. Nur unu fojon shajnis, ke li levas La kapon kaj moveton ian faras, Por ekparoli: sed subite tiam Ekkriis laute koko la matenon, Kaj tuje forrapidis la fantomo Kaj malaperis. HAMLETO Efektive strange! HORACIO Mi jhuras, ke ghi estas pura vero! Ni ghin kalkulis kiel nian devon Al vi raporti pri l' afero. HAMLETO Vere, Sinjoroj, tio min maltrankviligas. Chu vi hodiau staros gardon? CHIUJ Jes. HAMLETO Kaj, diras vi, li estis en armajho? CHIUJ Jes, princo. HAMLETO De la kapo ghis piedoj? CHIUJ De l' kapo ghis piedoj, nia princo. HAMLETO Kaj sekve la vizaghon vi ne vidis? HORACIO Levita estis lia viziero, Kaj ni tre bone vidis la vizaghon. HAMLETO Chu la rigardo estis malafabla? HORACIO Mieno lia montris pli suferon, Sed ne koleron. HAMLETO Chu li estis pala, Au chu koloron havis en vizagho? HORACIO Terure pala. HAMLETO Chu li vin rigardis? HORACIO Tre forte. HAMLETO Kial mi kun vi ne estis! HORACIO Por vi l' apero estus tro terura! HAMLETO Tre povas esti. Chu li longe restis? HORACIO Apenau centon povus vi kalkuli Che nerapida kalkulad'. MARCELLO kaj BERNARDO Pli longe! HORACIO Almenau tiam, kiam mi ghin vidis. HAMLETO La barbo estis griza, chu ne vere? HORACIO Ghi estis tia, kiel mi ghin vidis Che lia vivo: duonnigre-griza. HAMLETO Hodiau mi kun vi en nokto staros; Denove eble venos la fantomo. HORACIO Ghi certe venos. HAMLETO Kaj se ghi aperos En l' eksterajh' de mia nobla patro, Al ghi mi ekparolos, se ech tuta Al mi minacus la infero. Vin Mi chiujn petas, se ghis nun silentis Vi pri l' apero, tenu ankau plu Ghin en sekreto; kaj al chio, kio Okazos eble en la nokto, havu Okulojn kaj orelojn, sed ne bushon. Per mia amo mi vin rekompencos. Adiau do! en la dekdua horo Sur la teraso mi vin revizitos. CHIUJ Al via princa moshto niaj servoj! HAMLETO Ne, via amo, kiel al vi mia. Adiau do! (Horacio, Marcello kaj Bernardo foriras.) Spirit' de mia patro En bataliloj! Mi supozas ion Malbonan. Ho, se venus jam la nokto! Ghis tiam do trankvile! Malbenajhoj Kaj krimoj venas al la lum' de l' tago, Se ech murego tera ilin kovras. (Foriras). SCENO III Chambro en la domo de Polonio. Laerto kaj Ofelio eniras. LAERTO Pakajho mia estas sur la shipo. Adiau, fratineto! Se vi havos Okazon, ne forgesu al mi skribi Pri via farto. OFELIO Chu vi tion dubas? LAERTO Sed pri Hamleto kaj pri lia amo Konsilas mi al vi, vi ghin rigardu, Kiel kapricon kaj nur kiel ludon De juna sango; bela violeto En la printempo: frue elkreskinta, Sed ne konstanta,--dolcha, sed ne daura, Odoro, ghuo de momento unu, Nenio pli. OFELIO Nenio pli? LAERTO Jes, tiel Vi ghin rigardu. La natur', kreskante, Grandighas pli ne sole per la korpo Kaj per la forto de la sama sento; Kun la kreskado de la tempo ofte Shanghighas la spirito kaj la servo Interne. Nun li eble amas vin; Nek trompo nek malico nun makulas La virton de l' animo lia: tamen Memoru vi, ke en la rango lia De sia volo li ne estas mastro. Li mem ja estas sklav' de sia stato; Ne povas li, kiel la simplaj homoj, Por si elekti: de elekto lia Dependas farto de la tuta regno,-- Li tial devas gvidi la elekton Per la aprob' kaj vocho de la korpo, Al kiu li mem servas kiel kapo. Se li nun diras, ke li amas vin, Prudente estas, ke vi al li kredu Nur tiom, kiom povas li plenumi La vorton sian,--tio estas tiom, Kiom permesas la komuna vocho De tuta la Danujo. Ekmemoru, En kia grad' honoro via povas Suferi, se auskultos tro kredeme Vi lian kanton, se la koron vian Vi perdos kaj al lia persistado Malkovros la trezoron vian chastan. Vi timu ghin, fratino mia kara, Evitu flaman mezon de la amo, Atakon kaj atencon de deziro! Knabin' plej chasta perdis jam modeston, Se al la lun' shi montris sian charmon. Ech virto ne evitas kalumnion, L' infanojn de printempo ofte mordas La verm' ankorau en la burghoneco, Kaj al la frua roso de juneco Spiret' venena estas plej danghera. Vin gardu do! Tim' donas garantion. Por la juneco chie staras retoj. OFELIO
Hamleto, Reĝido de Danujo 원문 · 스토리돈