Terwijl de dames onder elkaar zoo redekavelden, kwamen drie jongelieden
in de kerk, waaronder er geen minder dan vijfentwintig jaar oud was als
de jongste en onder welken noch de boosheid des tijds, noch het verlies
van vrienden of ouders, noch vrees voor zich zelf, de liefde had kunnen
uitblusschen of afkoelen. Een van hen heette Pamfilo, de tweede
Filostrato en de laatste Dioneo, elk heel aardig en welgemanierd en zij
gingen tot hun besten troost in zooveel verwarring hun donna’s zoeken,
die toevallig alle drie zich onder de genoemde zeven bevonden, terwijl
de anderen allen daaraan verwant waren. En dezen vielen de anderen nog
niet in het oog of genen waren ook door hen opgemerkt, zoodat Pampinea
toen glimlachend begon: Kijk, de fortuin is voor ons begin gunstig en
heeft hier bij voorbaat bescheiden en dappere jongelieden gebracht, die
gaarne zoowel gids als dienaar willen zijn, als wij ze voor dien dienst
niet zullen ontvluchten. Neifile, toen van schaamte over het geheele
gelaat vuurrood, omdat elk van hun door een der jongelui bemind werd,
zei: Pampinea, bij God, let op wat je zegt; ik weet zeker, dat men
niets dan het beste van elk van hen kan zeggen en ik meen evenzeer, dat
wij hun gezelschap en de eer daarvan moeten hooghouden, die niet voor
ons, maar voor veel schooner en hooger geplaatste dames dan wij bestemd
zijn. Maar omdat het duidelijk is, dat zij enkelen van ons, die hier
zijn, beminnen, vrees ik, dat schande en verwijt hierop volgt buiten
onze of hun schuld, indien wij ze meenemen.
Daarop zei Filomena: Dat beduidt niets; daar waar ik eerbaar leef, zal
het geweten mij over niets kwellen, wie ook het tegendeel wil beweren;
God en de waarheid zullen dan voor mij de wapens opnemen. Mochten ze nu
maar gereed zijn om te komen, opdat wij, gelijk Pampinea beweerde,
waarlijk kunnen zeggen, dat de fortuin voor onzen tocht gunstig is. De
anderen, welke haar zoo hoorden spreken, zwegen niet slechts maar met
eenparige toestemming vonden zij goed, dat die zouden geroepen worden,
dat men hun het plan zou meededen en dat men hun zou vragen of het hun
mocht behagen bij den aldus voorgestelden tocht ze gezelschap te
houden. Hiertoe richtte zich zonder een woord meer Pampinea, die
opgestaan was en die hun allen door haar bloed verwant was, tot deze
heeren, die haar voortdurend stonden aan te kijken en na hen met
vriendelijk gelaat te hebben gegroet, maakte zij hun dit plan bekend en
verzocht hen elk afzonderlijk ze met reine en broederlijke geest
gezelschap te houden, indien zij zich verplicht voelden zich daartoe
gereed te maken. Eerst geloofden de jongelui, dat ze voor den mal
werden gehouden, maar toen zij merkten, dat de donna van plicht sprak,
antwoordden zij verheugd, dat zij bereid waren en zonder eenig uitstel
te maken bij het plan—daar zij ook vertrokken—gaven zij orders voor wat
ze bij hun uittocht te doen hadden. Nadat zij alles ordelijk in
gereedheid hadden gebracht en wisten, waar zij plan hadden heen te
gaan, begaven zich den volgenden morgen, namelijk Woensdag, bij het
krieken van den dag de dames met eenige van hun bedienden en de drie
jongelieden met drie van hun knechts, uit de stad trekkend, op weg. Zij
verwijderden zich van haar niet meer dan twee kleine mijlen, tot ze de
plaats bereikten door hen aangewezen. Die plek bevond zich boven een
kleinen berg van alle kanten ver van onze wegen, vol van verschillende
lage boomen en planten, allen met groen gebladerte, bekoorlijk om te
zien. Op den top daarvan was een paleis met een schoonen en grooten hof
in het midden en met terrassen en zalen en kamers, allen afzonderlijk
zoo fraai mogelijk en met aanlokkelijke, merkwaardige schilderijen en
getooid met weiden daarbuiten en wonderbare tuinen en met zeer frissche
waterputten en met gewelven vol kostbare wijnen, meer geschikt voor
belangstellende drinkers dan voor matige en eerbare jonkvrouwen. Toen
het was gereinigd en de bedden in de kamers waren opgemaakt en alles
met bloemen, welke men naar het seizoen kon krijgen, en net was
versierd, genoot de aanstaande club niet weinig. En toen zij zich voor
de eerste vergadering hadden neergezet, zeide Dioneo, die meer dan elke
andere jonkman bekoorlijk en welbespraakt was: Dames, uw verstand meer
dan onze voorzichtigheid heeft ons hierheen geleid; ik weet niet welke
van uw gedachten gij hier wilt toepassen; ik liet de mijnen achter in
de poort van de stad, toen ik voor kort met u naar buiten ging. Daarom:
of gij zijt bereid met mij te samen te schertsen en te lachen en te
zingen (zooveel, bedoel ik, als aan uwe waardigheid past) of gij staat
mij toe, dat ik tot mijn gedachten terugkeer en in de geteisterde stad
blijf. Daarop antwoordde Pampinea op geen andere wijze dan de anderen
insgelijks uit zich zelf gezegd zouden hebben, vriendelijk: Dioneo, gij
spreekt zeer goed, men wil vroolijk leven en geen andere oorzaak dan
verdriet heeft ons doen ontvluchten. Maar omdat de dingen, die zonder
eenig plan bestaan, niet lang kunnen duren, acht ik, die de eerste was
bij de gesprekken, waardoor dit goede gezelschap is bijeengebracht, het
noodig overeen te komen, dat er één hoofd zij, dat wij zoowel eeren als
gehoorzamen als meerdere en bij wien bovenal de gedachte voorstaat, dat
men hier er zich op toe moet leggen om vroolijk te leven. Opdat ieder
het gewicht van deze zorg begrijpt naast het genoegen van de
heerschappij en diensvolgens van de eene zoowel als van de andere zijde
beschouwd het niet mogelijk is, dat, wie het ook zij, jaloersch wordt,
stel ik voor, dat ieder voor één dag de verantwoordelijkheid en de eer
zelf aanvaardt. Ten eerste is voor ons verplichtend: de verkiezing van
een onzer uit hen, die nog volgen, wanneer het avonduur zal naderen.
Namelijk hij of zij, die aan Hem of Haar daartoe behagen zal, welke
dien dag de heerschappij heeft gehad. Deze volgens zijn wil beveelt en
bepaalt den tijd, dat zijn heerschappij duurt en de plaats en de wijze,
waarop wij hebben te leven.
Deze woorden bevielen uitermate en eenparig kozen zij haar den eersten
dag, en Filomena, haastig naar een laurierboom geloopen, maakte haar
een eervollen en in het oog loopenden krans, opdat, toen zij genoeg had
hooren spreken over zoodanige eer, die groen loof waard was, zij die op
haar beurt de éér waard was, naar verdienste daarmee bekroond werd;
welk sieraad op het hoofd verder in hun gezelschap het duidelijke
teeken was voor iedereen van koninklijke heerschappij en meerderheid.
Pampinea, tot koningin gemaakt, beval dat elk man zou zwijgen, nadat
zij de knechts van de drie jongelui en hun bedienden, die vier in
aantal waren, had voor zich laten roepen en hun stilte gebiedend sprak
zij: Opdat ik aan u allen het voorbeeld geve, waardoor alles op zijn
best zal voortgaan en ons gezelschap ordelijk en met genoegen en zonder
eenige schande zal bestaan en dit zal duren, zoolang het ons behaagt,
stel ik vóór alles Parmeno, knecht van Dioneo, aan tot mijn hofmeester
en draag aan hem de zorg op en de verantwoordelijkheid voor ons geheele
huishouden en wat tot den zaaldienst behoort. Ik wil, dat Sirisco, de
knecht van Pamfilo, onze betaal- en penningmeester is en de bevelen
gehoorzaamt van Parmeno. Tindaro, in dienst van Filostrato en van de
andere twee, moet op hun kamers passen, wanneer de anderen, door hun
dienst op hun beurt belemmerd, dit niet zouden kunnen doen. Misia, mijn
bediende en Licisca van Filomena, zullen steeds in de keuken bezig zijn
en zullen voor u met zorg die spijzen gereed maken, welke hun door
Parmeno zullen worden opgegeven. Wij wenschen, dat Chimera van Lauretta
en Stratilia van Fiammetta voor het beheer der kamers van de dames
gereed zullen staan, en wij hechten aan de reinheid der vertrekken en
in het algemeen begeeren en bevelen wij, dat ieder, die op onze gunst
gesteld is, waar hij handelt, ga of sta, wat hij hoort of ziet, geen
ander dan vroolijk nieuws hier aanbrengt. En toen deze bevelen
uitdrukkelijk waren gegeven, welke namens allen waren uitgevaardigd,
zeide zij verheugd recht op staande: Hier zijn tuinen, hier zijn
velden, hier zijn andere plaatsen bekoorlijk genoeg, waar ieder tot
zijn genoegen zich ga vermaken en als het drie uur slaat, zij ieder
hier, opdat men voor het koel wordt, eten zal.
Toen aldus de vroolijke bende door de nieuwe koningin was vrij gelaten,
gingen de jongelui pratend met de schoone dames over vroolijke
onderwerpen met langzamen tred door een tuin. Zij vlochten zich schoone
kransen van verschillend loof en zongen op verliefde wijze. Nadat zij
hier bleven, zoolang de tijdruimte duurde door de koningin toegestaan,
vonden zij huiswaarts gekeerd, dat Parmeno ijverig aan zijn personeel
order had gegeven, zoodat, toen zij in een gelijkvloersche zaal traden,
zij hier de tafels gedekt zagen met puurwitte lakens en met bekers, die
van zilver schenen en alles met bloemen van priemkruid getooid. Daarna,
toen het water voor de handen was uitgereikt, gelijk het aan de
koningin behaagde, en naar hetgeen Parmeno geschikt had, gingen allen
zitten. Spijzen, heerlijk toebereid, werden opgedragen en de fijnste
wijnen waren opgezet en de drie knechts bedienden zwijgend. Toen de
maaltijd was afgeloopen, beval de koningin (daar het er zoo mee gesteld
was, dat al de dames konden dansen en ook de jongelui en een deel van
hen zeer goed kon muziek maken en zingen) dat de instrumenten zouden
komen, en op haar order nam Dioneo een luit en Fiammetta een viool en
begonnen zacht een dans te spelen. Hierop vormde de koningin met de
andere dames te samen en twee jongelui een balfiguur en begonnen met
langzamen pas, nadat zij de knechts om te eten hadden weggezonden, een
rondedans. Toen dit geëindigd was, zongen zij lieve en blijde liedjes.
Dit duurde zoo voort, tot het tijd voor de koningin werd om te gaan
slapen: hierop, na aan allen de vrijheid te hebben gegeven, begaven
zich de drie jongelieden naar hun kamers, van die der donna’s
gescheiden, waar zij de bedden opgemaakt en die vol met bloemen vonden
gelijk de zaal en insgelijks de dames hun vertrekken: hierop gingen
zij, na zich ontkleed te hebben, te bed.
Het was niet ver van negen uur, toen de koningin ontwaakt, al de
anderen deed opstaan, ook de jongelui, daar zij beweerde, dat het
nadeelig was te veel overdag te slapen. Aldus begaven zij zich naar een
kleine weide, waar het gras groen en hoog was en men nergens de zon
zag, en toen, terwijl ze een luwe wind voelden komen, plaatsten allen
gelijk de koningin het verlangde, zich in een cirkel, tot wien zij
aldus sprak:
Gelijk gij ziet, is de zon hoog en de warmte groot, en toch hoort men
niets dan den krekel onder de olijfboomen; hierom zou het zonder
twijfel dwaas zijn zich naar een andere plaats te begeven. Hier is het
mooi en frisch verblijven en hier gelijk gij ziet, zijn betaalmeesters
en schatkamers [5] en ieder kan, al naar het hem bevalt, zich genoegen
verschaffen. Maar als het mij schijnt, dat iets volgt, wat niet behaagt
en dat aan den geest van de eene partij bevalt wat met niet al te veel
genoegen den andere dus minder schikt of waarvan het twijfelachtig is,
zullen we (hoewel het zich kan voordoen, dat een verteller het geheele
gezelschap, dat toehoort, vermaakt) het verhalen gedurende dit heete
gedeelte van den dag uitstellen. Gij zult geen historie behoeven te
eindigen, voordat de zon gedaald is en de warmte verdwenen en wij
kunnen, wanneer het U aangenamer is, pret gaan maken en wanneer, wat ik
u zeg, u bevalt, (daar ik bereid ben uw zin te volgen) doet dat dan, en
wanneer het u mishaagt, zal ieder doen tot het avonduur wat hem
goeddunkt. De dames en de heeren vonden het alle even goed te verhalen.
Dan, zeide de koningin, als dat u aanstaat, dan wil ik, dat ieder den
eersten dag vrij zij om de stof te kiezen, die hem het aangenaamst is.
En naar Pamfilo gekeerd, die rechts van haar zat, zeide zij
vriendelijk, dat hij voor de anderen den aanvang maakte met een van
zijn vertellingen, waarop Pamfilo dadelijk, het bevel vernomen hebbend,
door allen aangehoord, aldus begon:
EERSTE DAG.
EERSTE VERTELLING.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『De Decamerone van Boccaccio』
Giovanni Boccaccio · 번역 J. K. (Jacques Karel) Rensburg
196,395자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 1,542,430자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1943년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.