Het was onderwijl vrij laat geworden en de dikke waard haastte zich
al de wonderlijke dingen van ridderslag en wapenwake, die hij van
Don Quichot vernomen had, aan zijne gasten in de gelagkamer zoo heet
van den rooster over te vertellen. De menschen liepen nu lachend
naar het venster en, daar de maan helder scheen, zagen zij daar den
goeden Don Quichot parmantig en in volle glorie voor zijne wapens
heen en weer kuieren. Nu en dan bleef hij, op zijne lans leunend,
eenige oogenblikken nadenkend staan, keek zuchtend tot de maan op en
begon dan opnieuw zijne eentonige wandeling.
Nu schoot een muilezeldrijver onder de gasten op eens te binnen, dat
hij zijne beesten nog te drinken moest geven. Hij trad dus buiten in
den hof en naderde den put, om de wapenstukken van den trog te nemen,
daar hij anders niet bij het water kon komen. Zoodra nu echter Don
Quichot hem in het oog kreeg, stelde deze zich dreigend in postuur
en keek den komende grimmig aan.
"Terug, vermetel ridder!" riep hij. "Wie gij ook zijn moogt, die u zoo
roekeloos verstout de hand naar mijne wapens uit te steken, hoed u,
dat gij niet het leven laat tot straffe voor uw dolzinning bestaan!"
De ezeldrijver stoorde zich zoo weinig aan die hoogdravende taal,
dat hij de hem in den weg liggende wapens zonder omstandigheden bij
de riemen oppakte en ze, 't eene stuk rechts, 't ander links, op den
grond smeet.
Toen Don Quichot dit zag, ontstak hij in hevigen toorn, verdraaide
de oogen, liet zijn schild los, greep met beide handen zijne lans en
liet die met zooveel geweld op het hoofd van den armen ezeldrijver
neervallen, dat dezen hooren en zien verging en hij dadelijk
bewusteloos neerstortte.
Zonder verder naar den overwonneling om te zien, raapte Don Quichot
bedaard zijne wapens weer op, legde ze andermaal op den trog neer en
zette zijne wandeling met alle deftigheid voort.
Het duurde echter niet lang, of daar kwam een tweede ezeldrijver
die volstrekt niet wist van hetgeen met zijn kameraad gebeurd was,
en ontving van Don Quichot dezelfde waarschuwing, om zich op een
afstand te houden. Daar de man dit nu niet dadelijk deed, hief de
bedreigde ridder andermaal zijne lans op en bracht den armen drommel,
die heel niet wist, wat hem overkwam, een paar zoo geweldige slagen
op het hoofd toe, dat het bloed er bij neerstroomde en de onnoozele
sukkel jammerlijk begon te schreeuwen en te huilen. Dit gerucht
deed den herbergier en zijne gasten verschrikt toeschieten en
met verbaasdheid zien, wat gebeurd was. En toen hij bemerkte, welk
machtig leger tegen hem in aantocht was, greep de wakkere ridder nu
zijn zwaard en riep uit:
"Nu, o Dulcinea, koninginne van mijn hart, nu is het tijd, dat gij uwe
oogen op mij richt en ziet, welk vreeselijk en schrikbarend avontuur
ik hier te bestaan heb."
De dreigende gebaren, waarmede Don Quichot zijne wapens zwaaide,
zijne vlammende blikken en onmiskenbare vastberadenheid boezemden den
menschen zooveel ontzag in, dat zij terstond staan bleven en zich niet
nader waagden. Om toch iets te doen, raapten zij echter steenen van
den grond op en begonnen daarmee op veiligen afstand zulk een hevig
bombardement, dat Don Quichot zich daar met zijn schild onmogelijk
tegen kon dekken. Hij ontving dus menig harden bons, maar week geen
voet van de plaats, daar hij liever zijn leven dan ook maar één enkel
stuk van zijne wapenrusting wilde verliezen.
De herbergier, die medelijden met den armen held begon te krijgen,
trad eindelijk als bemiddelaar op en zocht de aanvallers tot bedaren te
brengen door hun te herinneren, dat Don Quichot niet recht wijs was,
wat hij hun vroeger ook al had gezegd. Zijne dringende toespraak en
des ridders ernstige bedreiging, dat hij den een na den ander den
schedel zou klooven, hadden eindelijk ten gevolge, dat men den bont
en blauw gesteenigden held verder met rust liet. Deze gaf nu den
deerlijk gekwetsten ezeldrijver vrijheid, om zijns weegs te gaan,
vatte de lans weer op en zette zijne wandeling voort, alsof er
hoegenaamd niets was voorgevallen.
Onderwijl begreep de waard, dat het nu tijd werd, aan de grap voorgoed
een einde te maken, en besloot dus onzen heldhaftigen vriend maar
terstond zonder verder uitstel tot ridder te slaan.
"Hoogedele heer," sprak hij op eerbiedigen toon, "gij hebt thans
ten volle uw plicht vervuld en door de heldhaftige verdediging uwer
wapens uwe bovenmenschelijke dapperheid doen blijken. Ik acht het dus
niet noodig, dat gij hier tot den morgen staan blijft, maar reken mij
verplicht, u nu dadelijk hier onder den blooten hemel den ridderslag
te geven."
Door deze nederige toespraak, waarin een zoo hooge lof voor hem
lag opgesloten, niet weinig gestreeld, toonde Don Quichot zich
dan ook terstond bereid den slag te ontvangen; en om aan de zaak de
behoorlijke plechtigheid bij te zetten, haastte de herbergier zich de
beide ganzenmeiden en een keukenjongen te halen, om er als getuigen
bij te dienen. Hierop beval hij den gekken ridder, neer te knielen,
vroeg hem zijn zwaard en bracht hem daarmee twee zoo duchtige slagen
op de schouders toe, dat ieder ander dan onze standvastige held het
daarbij van pijn zou uitgeschreeuwd hebben. De dikke waard hield hierop
eene korte toespraak, beval toen aan de meiden, welke Don Quichot
nog altijd voor voorname, schoone jonkvrouwen hield, hem zwaard en
sporen aan te gespen, en verklaarde, dat de ceremonie hiermee naar
eisch was afgeloopen.
De nieuwbakken ridder dankte alle drie, den slotvoogd en de dames, voor
hunne liefdediensten, hunne gunst en genade, en ging vervolgens in den
stal, om Rocinante te zadelen en buiten te brengen. Hij kon namelijk
niet besluiten den ganschen nacht in de herberg door te brengen. De
dorst naar avonturen en ridderlijke daden dreef hem voort; en de waard,
maar blij, dat hij hem kwijtraakte, liet hem trekken, zonder zelfs voor
de huisvesting en de ellendige stokvisch betaling van hem te vergen.
HOOFDSTUK IV.
WAARIN BRAAF GEROST EN GERANSELD WORDT.
De morgen begon juist te schemeren, toen Don Quichot de herberg verliet
en welgemoed zijn tocht vervolgde. Zijne opgewonden verbeelding
spiegelde hem reeds allerlei grootsche en ongehoorde wapenfeiten
voor, toen hem op eens de goede raad inviel, dien de waard hem had
meegegeven, te weten, om zich vooral van geld, schoon linnen en
een schildknaap te voorzien. Dit deed hem dus besluiten naar zijne
woonplaats terug te keeren en Rocinante den weg te doen inslaan naar
het dorp, waar hij het levenslicht aanschouwd had. Het paard scheen
zijn voornemen te begrijpen en nog meer dan hij naar den bekenden
stal te verlangen. Het draafde lustig voort en scheen met zijne hoeven
nauwelijks de aarde te raken.
Op eens trok Don Quichot de teugels aan en luisterde. Een klagend
gekerm drong hem uit een dicht kreupelbosch in de ooren, en terstond
stuurde hij zijn paard op de plaats, van waar dat geluid kwam, aan. Hij
was nauwelijks vijftig passen ver, toen hij eene vastgebonden merrie
en daar dicht bij een ongeveer veertienjarigen knaap ontdekte, welke
die klagende tonen uitstiet. De jongen was aan een boom vastgebonden
en zijn bovenlichaam tot aan de heupen ontbloot. Een stevige boer
stond achter hem, ranselde den schreeuwenden knaap met een dik touw
ongenadig af en deed op iederen slag de vermaning volgen: "Mond open,
oogen toe, mijn jongen!"
Don Quichots hart zwol van toorn en verontwaardiging, terwijl hij
den boer met donderende stem toevoegde: "Gij zijt een schandelijk
en eerloos ridder, daar gij u zoo aan een weerlooze vergrijpen
durft! Laat hem los, bestijg uw strijdros en grijp uwe lans, opdat
wij elkaars krachten beproeven; want ik zweer u en wil u bewijzen,
dat uwe handelwijze de ergste lafhartigheid verraadt."
Bij het hooren van de dreigende stem en 't zien van den geharnasten
ridder, die met gevelde lans op hem toe kwam, hield de boer zich
reeds voor een man des doods en antwoordde met schrik: "Edele heer,
deze knaap hier heeft zijne tuchtiging dubbel en dwars verdiend. Hij
is een van mijne knechts en hoedt mijne schapen, maar past zoo slecht
op zijn plicht, dat ik om den anderen dag een stuk kwijtraak, om 't
nooit weer te zien te krijgen. Als ik hem dan een pak ransel geef, dan
zegt hij, ofschoon 't een schandelijke leugen is, dat ik dat uit booze
vrekkigheid doe en omdat ik hem zijn verdiende loon niet wil betalen."
"Dat liegt gij, goddelooze schobbejak!" riep Don Quichot, die uit
pure ridderlijkheid voor den zwakkere partij koos. "Gij liegt! Bind
terstond den jongen los en betaal hem, wat hem toekomt, als gij niet
op staanden voet met mijne lans doorboord wilt worden."
In zijn angst bond de boer den jongen rekel los, en Don Quichot vroeg
dezen laatsten, hoe veel geld zijn heer hem schuldig was.
"Negen en zestig realen," antwoordde snikkend de gauwdief.
Zijn meester stond bij dit antwoord geheel verbijsterd en hief van
verbaasdheid beide handen omhoog; doch de ridder beval hem, die som
terstond zonder tegenspraak te betalen.
"En al moest ik hier nu zoo dadelijk op de plaats dood blijven,
dat geld geven kan ik niet," riep de boer. "Ik sleep de realen maar
zoo niet in mijn zak mee. Als de jongen echter met mij naar huis
wil komen, dan zweer ik u, heer ridder, dat hij hebben zal, wat hem
eerlijk toekomt."
"Neen, meegaan wil ik niet," huilde de knaap. "Geloof mij, edele
ridder, als hij mij weer onder zijn klauwen krijgt, dan haalt hij
mij bij levenden lijve 't arme vel over de ooren."
"Neen, dat zal hij niet, maar hij zal doen, wat ik hem gelast. Hij
moet mij op zijn woord beloven, dat hij u betalen zal, en de hemel
moge hem genadig zijn, wanneer hij als een slecht en valsch ridder
zijn woord brak. Ga gerust met hem."
"Maar hij is heelemaal geen ridder, heer!" huilebalkte de jongen. "Hij
is maar de rijke boer Juan Haldudo uit Quintanar en anders niets."
"Dat doet er niet toe," verklaarde Don Quichot; "ook onder de Haldudo's
kunnen ridders zijn, en ik zeg u, als uw heer u niet betaalt, dan zal
ik weeromkomen, om hem te tuchtigen. Weet, dat ik de beroemde dolende
ridder Don Quichot van La Mancha ben, de verdelger aller boozen, de
beschermer der onschuld en de toevlucht der onderdrukten. Ga daarom
met uw meester, mijn zoon! Hij zal niet wagen u kwaad te doen, daar
ik u onder mijne bescherming heb genomen."
De boer zwoer bij hoog en bij laag, dat hij den knaap behoorlijk
behandelen zou, en Don Quichot gaf zijn ros de sporen en stoof heen in
galop. Niet zoodra was hij echter uit het gezicht, of de boer keerde
zich tot zijn knecht en zeide: "Kom nu hier, m'n kereltje: ik wil
je betalen, wat je toekomt, en dat met rente en interest. Kom hier,
zeg ik!"
En met die woorden pakte hij hem, bond hem opnieuw aan den eik vast,
waar hij den bengel zoo jammerlijk afranselde, dat zijn huilend
brullen wijd en zijd door het bosch klonk en hij den wakkeren ridder,
aan wien hij dat pak te danken had, naar den diepsten afgrond wenschte.
"Roep nu je bevrijder, mijn zoon!" spotte de boer, terwijl hij zijne
slagen als hagel neer liet vallen. "Toe, roep hem nu en zie, of hij
je hooren en helpen zal! Wacht, ik wil je leeren, tegen je meester
rebellig te wezen. Klets, klets, klets!"
En hij beukte op den jongen los, tot zijn arm er lam van werd. Toen
eerst bond hij hem los en joeg hem weg met een duchtigen schop tot
reispenning.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.