Onderwijl sjokte Don Quichot in sukkeldraf zijns weegs en verheugde
zich over zijn werk, daar hij weinig vermoedde, hoe zijn pas bevrijde
beschermeling thans opnieuw onder de slagen zijns kastijders stond
te kreunen en te krimpen. Maar daar op eens zag hij in de verte eene
stofwolk opstijgen, welke hij terstond voor een troep stroopende
roofridders hield, niettegenstaande 't eenvoudig zes vreedzame
kooplieden met hunne dienaren waren, die van Toledo naar Murcia
trokken, om daar hunne handelszaken af te doen. Don Quichot herinnerde
zich intusschen wat hij vroeger in zijne oude riddergeschiedenissen
gelezen had, en besloot op dezelfde wijze te werk te gaan als die
onvergelijkelijke helden, welke hij zich eens voor al tot schitterend
voorbeeld had gesteld. Hij zette zich dus met kalme bedaardheid vaster
in den zadel, dekte zijne borst met het schild, legde de lans aan en
bleef in deze houding de langzaam naderende kleine karavaan roerloos
afwachten. Toen nu de vreemde ridders, want voor dezulken hield hij
hen, binnen het bereik zijner klinkende stem waren gekomen, deed hij
zijn mond open en schreeuwde hun uitdagend toe:
"Wie gij ook zijn moogt, ik zal u geen doortocht gunnen, voordat gij
verklaard en betuigd hebt, dat Dulcinea van Toboso, mijne uitverkorene
dame, de nobelste en schoonste jonkvrouw op den grooten, wijden
aardbodem is!"
De kooplieden konden uit Don Quichots gansche toetakeling en uit
de dolle taal, die hij uitsloeg, wel dadelijk opmaken, dat het met
hem daar boven niet recht pluis moest wezen, en een van hen, een
jolige snaak, antwoordde dus dadelijk met even groote deftigheid:
"Koen, dapper en roemwaardig ridder! wij hebben den naam van de
eerbare jonkvrouwe, dien gij daar uit- galmt, nog nooit gehoord en
hebben dus ook geen sikkepitje tegen haar in te brengen. Laat ons dan
zien, hoe zij is, en is zij werkelijk het toonbeeld van schoonheid,
waarvoor gij haar uitgeeft, dan zullen wij haar eer en lof volgaarne
overal uitbazuinen."
"Dat is maar dwaze praat!" voegde Don Quichot hun toe. "Als ik haar
toonde, zou 't geen verdienste wezen, dat ge voor haar op de knieën
neervielt. Neen, ook zonder haar liefelijk aangezicht te aanschouwen
zult gij gelooven, bekennen en bezweren, dat zij de schoonste op
aarde is, of allen door de kracht mijner lans in het stof worden
neergeworpen. Komt nader dan, komt nader, een voor een of allen te
gelijk, en ik wil u toonen, wat straf hen wacht, die wagen, aan de
edele en hooge dame Dulcinea van Toboso de verschuldigde achting
te ontzeggen."
"Ei, heer ridder, hoe kunt gij u ook zoo schrikbarend driftig
maken?" antwoordde de spotzieke koopman, met moeite zijn lachlust
bedwingende. "Toont ons maar eene beeltenis van uwe aangebedene,
en al is die ook maar zoo groot als een gerstekorrel, we zullen
tevreden zijn en uwe heerlijkheid alle eer bewijzen, zelfs als uit
dat konterfeitsel blijkt, dat de edele Dulcinea erg scheel ziet en
voor en achter een bochel heeft."
"Ellendige, laaghartige schavuit!" riep Don Quichot, ten uiterste
verontwaardigd. "Doña [1] Dulcinea van Toboso kijkt niet scheel, en
nog veel minder wordt haar edele gestalte door een bult ontsierd. Maar
gij zult voor uwe snoode lastering het met den dood boeten."
En nog terwijl hij dit uitschreeuwde, gaf hij Rocinante de sporen
en stormde met zulk een geweld op den spotachtigen koopman in, dat
hij hem met zijne lans doorboord zou hebben, zoo niet een gelukkig
toeval dat dreigend gevaar had afgewend, De arme Rocinante namelijk,
op dat harde rennen nog niet afgericht, stiet tegen een steen aan,
struikelde, stortte neer en slingerde zijn ridderlijken berijder
met zooveel kracht uit den zadel, dat hij wel tien passen ver door
de lucht vloog. Hij deed wel al zijn best, om zich van zijn val
weer op te richten; doch de zware last zijner rusting belette hem
dat. Desniettegenstaande ging hij voort met schimpen en razen en
overstelpte de kooplieden met een vloed van scheldwoorden, terwijl
dezen daarbij zaten te schudden van lachen.
Maar het spektakel, dat hij maakte, begon eindelijk een der
muilezeldrijvers van het gezelschap te vervelen en deed hem besluiten,
den gevallen ridder op krachtdadige wijze tot zwijgen te dwingen. Hij
steeg van zijn lastdier, ging op Don Quichot toe, rukte hem de lans uit
de hand, brak die door midden, nam het dikste eind en beukte daarmee
zoo lang op den nog voortdurend schimpenden en scheldenden ridder los,
tot hij zijn knuppel in duizend splinters had geslagen. Vervolgens nam
hij het andere stuk van de lans en bediende zich daarvan op dezelfde
wijze tegen den armen gevallene, die daarom toch den mond niet hield,
maar hemel en aarde tot getuigen van de schandelijke behandeling
aanriep, die hij van zulke ellendige gauwdieven en straatroovers
ondergaan moest.
Toen eindelijk de kerel moe werd en Don Quichot eene ongenadige dracht
slagen had ontvangen, zetten de kooplieden hunne reis voort, zonder
zich verder om den jammerlijk toegetakelden held te bekommeren. Deze
hernieuwde nu nog eens zijne pogingen om overeind te komen; doch dat
gelukte hem niet, daar zijn gansche lichaam deerlijk gekneusd was en
hij zijne armen en beenen bijna heel niet kon bewegen.
HOOFDSTUK V.
HOE DON QUICHOT NAAR HUIS KWAM EN EEN SCHILDKNAAP VOND.
Verscheiden uren lag Don Quichot niet ver van zijn paard stijf en
roerloos op den grond en had tijd om over zijn treurig lot na te
denken, totdat toevallig een boer uit zijne nabuurschap dien weg langs
kwam en den ongelukkigen ridder daar zoo vond liggen. Die kwam hem te
hulp, maakte hem den helm van het hoofd los en vroeg deelnemend, hoe
het met hem was. De arme mishandelde gaf eerst volstrekt geen antwoord,
maar bracht toen op eens zulk een onzin en wartaal voor den dag, dat
de goede, eenvoudige boer er heel niet wijs uit kon worden. Het duurde
lang, voordat hij de waarheid eenigermate op het spoor kwam. Eindelijk
trok hij den gekneusde zonder omstandigheden de wapenrusting en de
kleederen van het lijf, onderzocht zijn geheele lichaam en vond
eene ontelbare menigte bruine, blauwe en groene plekken, die aan
de krachtige slagen van den verbolgen muilezeldrijver waren toe te
schrijven. Nu begreep hij zoo nagenoeg, wat hij te doen had, tilde
den armen ridder op Rocinante, bond hem op den zadel vast, pakte de
stukken der wapenrusting op zijn eigen paard, nam beide rossen bij
den teugel en geleidde den dolenden ridder op die wijze naar huis.
Onder weg kraamde Don Quichot zoo veel dwaze dingen uit, dat den
eenvoudigen boer hooren en zien verging en hij hartelijk blij was,
toen hij eindelijk zonder verdere ongelukken behouden Don Quichots
huis bereikt en daar terdege op de gesloten deur gebonsd had.
Zijne nicht en de oude huishoudster waren intusschen niet weinig
verbaasd geweest, toen zij op eens de afwezigheid van haren heer
bemerkten, die met ros en rusting spoorloos verdwenen scheen. In haar
angst en bezorgdheid zonden zij, toen eenige dagen verloopen waren,
naar den pastoor en den barbier van het stadje, verzochten dezen,
bij haar te komen, en deelden hun het vreemde geval in al zijne
kleuren en fleuren mee.
"Die verwenschte ridderboeken hebben hem het hoofd op hol gebracht,"
zeide de huishoudster tot den pastoor, "en het knapste verstand in
heel Spanje totaal te gronde gericht."
"Ja, ja, meester Nicolaas," klaagde het nichtje, zich tot den barbier
richtende, "mijn arme oom zat dagen en nachten lang in die domme boeken
te studeeren en las zoo lang, tot het hem groen en geel voor de oogen
werd. Soms smeet hij het boek weg, greep naar een ouden verroesten
degen, die aan den wand hing, haalde hem uit de schede en begon er als
een dolleman mee in de lucht te schermen. Als hij dan moe werd en 't
zweet hem bij 't gezicht neerliep, zeide hij, dat hij met vier machtige
reuzen had gekampt en alle vier doodgeslagen. Vervolgens dronk hij een
groot glas water en verklaarde, dat het een kostelijke wonderdrank
was, dien hij van zijn goeden vriend, den toovenaar Esquife, had
gekregen. En dan eindelijk nam hij zijne malle ridderhistories weer
op en las daarin, tot hij weer zoo'n nieuwe vlaag van razende dolheid
kreeg. Zoolang die ellendige boeken niet tot asch verbrand zijn,
krijgt mijn arme oom zeker zijn verstand niet weerom."
"Nu, dan willen wij er het vonnis over uitspreken en ze morgen aan
den dag zonder genade op het vuur te gooien."
Op dit oogenblik bonsde de boer buiten op de huisdeur, en de
verzamelden sprongen op en haastten zich naar buiten, om te zien,
wat er gaande was. Toen zij den verloren ridder Don Quichot herkende,
gaf de huishoudster een kreet van blijdschap en vroeg hem, waar
hij zoo lang geweest was. De arme man was echter niet in staat een
verstandig antwoord te geven. Hij kwam met allerlei onzin voor den dag,
en de boer, die hem gebracht had, moest het woord nemen en vertellen,
in welken toestand hij den dolenden held gevonden had. Deze werd nu
met alle zorg van het paard getild en te bed gebracht, waarop hij
terstond in een diepen slaap verzonk. De overigen bleven echter nog
tot laat opzitten, om te overleggen, wat zij doen moesten om de dwaze
inbeeldingen van den armen man zooveel mogelijk te keer te gaan of
althans voor het vervolg onschadelijk te maken.
Den volgenden morgen was de dag nauwelijks aan den hemel, of de
ongelukkige riddergeschiedenissen ondergingen het vonnis, dat den
vorigen avond onherroepelijk over haar was uitgesproken. De pastoor,
de barbier, de huishoudster en de nicht trokken daartoe gezamenlijk
naar de bibliotheek, sleepten de gansche vracht boeken naar buiten,
stapelden ze als een houtmijt op elkander en legden er een duchtig vuur
onder aan. De oude stroosnijders brandden als zwavelstokken, en het
duurde geen half uur, of van heel den rommel was niets meer over dan
een hoopje grauwe asch, die de wind naar alle richtingen verstrooide.
Om nu het goede werk te voltooien, deed de huishoudster toen
een metselaar komen, die nog dienzelfden dag de deur naar de
bibliotheek dichtmetselen moest, zoodat men er geen spoor meer van
kon ontdekken. Toen dit gedaan was, stelde zij zich gerust en meende
haren meester nu alle dolle kuren uit het hoofd te hebben gedreven of
toch te kunnen drijven, daar de onzinnige ridderromans, waaruit hij
al dat vergift had gezogen, nu voor altijd onschadelijk waren gemaakt.
Onderwijl werd Don Quichot wakker, sliep weer in, werd weer wakker,
at en dronk en vertelde allerlei dwaze dingen, totdat hij zich
eindelijk weer tamelijk wel gevoelde. Hij trok zijne kleeren aan,
sukkelde naar zijne bibliotheek, om daar wat in zijne geliefde boeken
te studeeren, en vond--geen vertrek en zelfs geen deur meer. Op zijne
verwonderde vraag vertelde zijne nicht hem, dat een booze toovenaar
de geheele bibliotheek weggehaald had; en daar dit verzinsel met de
denkbeelden van den ridder vrij goed overeenkwam, nam deze dat dan
ook geloovig aan.
De eenige gedachte, die Don Quichot thans nacht en dag bezighield,
was hoe hij best weer een nieuwen tocht zou ondernemen en aan een
schildknaap komen, die hem daarop vergezellen kon. Zijn buurman, een
eerlijke boer zonder bijzonder veel verstand, scheen hem voor zulk eene
betrekking de meest geschikte persoon toe, en hij gaf zich dus alle
moeite om den man over te halen. In den beginne wilde Sancho Panza,
zoo heette de boer, van al die dolende ridderschap hoegenaamd niets
hooren; doch Don Quichot deed hem zulke fraaie beloften en stelde hem
zoo duidelijk voor, dat hij wat vroeger of later een koninkrijk of een
eiland veroveren moest, waarop hij dan Sancho Panza als stadhouder
zou aanstellen, dat de goede man eindelijk toegaf en, in spijt van
vrouw en kinderen, tot het besluit kwam, den edelen Don te vergezellen.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.