Nadat op deze wijze eene voorname zwarigheid uit den weg geruimd
was, moest de ridder van La Mancha nog geld en schoon linnen zien
te bekomen. Hij verkocht en verpandde derhalve een goed deel van
zijn eigendommen en bracht zoodoende eene vrij aanzienlijke som
bijeen. Hierop lapte hij zijne wapenrusting weder op, bracht zijn
helm in behoorlijken staat, kondigde Sancho Panza het uur aan, waarop
zij opbreken zouden, en drukte hem op het hart, zich toch vooral van
een duchtigen knapzak te voorzien. Sancho Panza beloofde niet alleen
voor den knapzak, maar ook voor een rijdier te zullen zorgen, daar hij
zijn ezel op de reis meenemen wou. Nu wist Don Quichot zich wel niet
te herinneren, dat ooit een schildknaap op een grauwtje op avonturen
was uitgegaan, maar toch had hij er vrede mee, daar hij zich voornam,
den eersten den besten onheuschen ridder, met wien hij te doen kreeg,
zijn strijdros af te nemen en op die wijze beter voor Sancho Panza
dan voor zichzelf te zorgen.
Nadat zoo alles bezorgd en in orde gebracht was, verlieten Don Quichot
en zijn schildknaap in het holst van den nacht stil en heimelijk
hun vredig dorp, zonder dat een van beiden van zijne betrekkingen
afscheid had genomen. Zij haastten zich zoo veel mogelijk, om
niet achterhaald te worden, zelfs als men hen misschien nazetten
mocht. Sancho Panza bungelde op zijn ezel, rookte uit zijn kort
pijpje, blies ontzettende rookwolken in de lucht en droomde van het
hem toegezegde stadhouderschap zoo levendig, alsof hij het reeds goed
en wel in den zak had. Zij volgden denzelfden weg, dien Don Quichot
reeds vroeger had genomen, en raakten al spoedig in een zeer wijs
en te gelijk onderhoudend gesprek verdiept, waarin de ridder zijn
schildknaap opnieuw ongehoorde dingen voorspiegelde en hem beloofde,
dat hij al heel gauw koning en zijne vrouw en kinderen koningin en
prinsen of prinsessen zouden zijn. De eerlijke knaap nam al, wat zijn
meester hem voorpraatte, geloovig aan, terwijl het uitzicht op eene
zoo hooge waardigheid zijne eerzucht niet weinig streelde en zijne
oogen blind maakte voor alle onwaarschijnlijkheden.
HOOFDSTUK VI.
DON QUICHOT EN DE WINDMOLENS.
Onze twee hadden reeds een goed eind weegs afgelegd, toen zij op
eens dertig tot veertig windmolens op de vlakte voor zich zagen. Op
dat gezicht keerde de ridder zich tot zijn schildknaap om en zeide:
"Vriend, het geluk lacht ons toe, vroeger dan wij hopen of verwachten
konden. Daar voor ons staan dertig en nog meer schrikbarende reuzen. Ik
wil er op losgaan, op leven en dood met hen kampen en hun allen het
levenslicht uitblazen. Als ik hen geveld heb, zullen wij rijken buit
en ik zelf onsterfelijken roem behalen, daar het een edel ridderlijk
en den hemel welgevallig werk is, dat men zulke snoode reuzen van
den aardbodem verdelgt."
"Wat voor reuzen dan?" vroeg Sancho Panza, verwonderd rondkijkend en
niets dan die onschuldige windmolens ontdekkend.
"Daar staan zij," antwoordde Don Quichot en wees op de windmolens,
"daar staan ze en zwaaien hunne geweldige armen, die wel twee mijlen
en meer lang zijn."
"Die dingen daar, doorluchtige heer?" vroeg Sancho, ten uiterste
verbaasd. "Wel, lieve hemeltje, dat zijn immers windmolens, maar geen
reuzen. Wat gij de armen noemt, dat zijn de wieken, die door den wind
rondgedraaid worden en de molensteenen aan den gang brengen."
"Ik merk, dat gij nog heel weinig van avonturen weet," riep Don
Quichot. "Dat zijn de reuzen; en als u de angst om het hart slaat,
blijf dan op een afstand en zie toe, hoe ik den geduchten en ongelijken
strijd met hen wagen zal."
Met deze woorden drukte hij den mageren Rocinante de sporen in de
ribben en stoorde zich niet meer aan het roepen van zijn verwonderden
schildknaap, die hem nog altijd met al de kracht zijner longen
naschreeuwde, dat hij gewone windmolens en geen reuzen of ridders
voor zich had. Don Quichot had zich nu eens die reuzen in het hoofd
gezet en zag zelfs zijne dwaling nog niet in, toen hij reeds dicht
bij de molens gekomen was. Met donderende stem riep hij hun toe:
"Staat, gij ellendige en lafhartige schepsels! Staat en vlucht
niet! Een eenig ridder nadert, die u het hoofd biedt en u in het stof
zal nederwerpen!"
Op dit oogenblik stak een lichte wind op; die de wieken der molens
langzaam in beweging bracht. Don Quichot hield dit voor een antwoord
en eene uitdaging en schreeuwde vol strijdlust:
"En al had gij ook zooveel armen, als de honderdarmige reus Briareus,
toch zult gij overwonnen worden en mij aan mijne voeten om genade
smeeken."
Met deze woorden maakte hij zich tot den kamp gereed, dacht aan zijn
hooge gebiedster Dulcinea van Toboso, riep hare machtige bescherming
tegen het dreigende gevaar in, dekte zijn borst met het schild,
velde de lans, stoof in wilden galop vooruit en richtte onversaagd
zijn aanval op den naastbij staanden windmolen. De scherpe lans ging
door een der wieken heen, welke de wind juist op dat oogenblik met
vermeerderde snelheid ronddraaide; zij brak dadelijk in stukken,
terwijl ruiter en ros overhoop geworpen en, leelijk bezeerd en
gekneusd, een eind ver weggeslingerd werden. Nu schoot Sancho Panza
toe, zoo vlug als zijn grauwtje maar draven kon, en ontdekte met
schrik, dat zijn dappere meester zulk een geweldigen smak had gekregen,
dat hij geen lid meer verroeren kon.
"Och lieve hemeltje!" riep Sancho, toen hij zijn edelen heer daar
zoo jammerlijk vond toegetakeld. "Heb ik u niet gezeid, dat ge u in
acht moest nemen? Ieder verstandig mensch moest toch zien, dat hij
windmolens en geen reuzen voor zich had."
"Stil, stil, vriend Sancho!" kreunde Don Quichot met matte stem. "Ik
zie wel, dat alle krijgsgeluk wisselvallig en onbestendig is. De een
of ander boosaardige toovenaar, waarschijnlijk dezelfde, die mij
mijne kamer en mijne boeken ontstal, moet de reuzen in windmolens
hebben veranderd, om mij de eer en den roem der overwinning uit de
handen te rukken. Zijne vijandigheid is groot, maar zal eindelijk
toch door de voortreffelijkheid van mijn goed zwaard en door mijne
dapperheid overwonnen worden."
"Dat hoop ik!" zeide Sancho Panza, terwijl hij zijn ridder overeind
en weer op Rocinante hielp, die bijna de ruggegraat had gebroken.
Hierop vervolgden beiden hunne reis en richtten zich naar den bergpas
van Lápice, waar Don Quichot, daar het eene druk bezochte plaats was,
eene menigte avonturen hoopte te beleven. Het verlies van zijne lans
griefde hem uitermate zeer en hij dacht lang na, op wat wijze hij
dat best kon herstellen. Eindelijk besloot hij, van den eersten den
besten eik of beuk een stevigen tak af te kappen en dien dan voortaan
als lans te gebruiken.
"Gij zult zien, Sancho," zeide hij, "dat ik zelf met een zoo ellendig
werktuig de stoutste en ongeloofelijkste daden volvoeren zal."
"'k Mag een boontje wezen, als ik dat niet hoop, edele heer,"
antwoordde de schildknaap, "Maar waarom zit gij toch zoo scheef in den
zadel en hangt zoo op de eene zij van het paard? Hebt ge u misschien
bij den val wat bezeerd?"
"Zoo is het," erkende de ridder, "en dat ik het niet hardop van pijn
uitschreeuw, is alleen maar, omdat ik wel vaak gehoord en gelezen
heb, dat zulk kermen en jammeren aan kloeke dolende ridders niet
betaamt. Zij klaagden nooit over eenige kwetsuur of verwonding, al was
't ook, dat hun de darmen uit het lijf hingen."
"Nu, ieder zijn meug, zooals mijne grootmoeder placht te zeggen,"
antwoordde de schildknaap. "Ik had evenwel liever, dat gij maar
schreeuwdet, edele heer, als ge pijn voelt ergens; want ik voor mijn
part zal terdege een keel opzetten, als mijn arm lichaam erg schade
of letsel krijgt. Of is 't misschien ook aan de schildknapen der
dolende ridders verboden, te klagen, als hun iets overkomt?"
Don Quichot haalde over deze vraag van zijn dienaar de schouders op,
maar gaf hem toch volle vrijheid, om bij voorkomende gelegenheid naar
hartelust te kermen, te krijten en te huilebalken, daar hij nog nooit
gehoord had, dat in de voorschriften voor de ridderschap iets voorkwam,
dat zulks bepaald verbood. Sancho stelde zich hiermede tevreden,
doch deed een poosje later opmerken, dat de etenstijd gekomen was.
"Eet en drink, zoo gij wilt," antwoordde de ridder. "Ik voor mij voel
nog geen honger."
Sancho liet zich dit geen tweemaal zeggen, maar maakte 't zich zoo
gemakkelijk, als dat bovenop een ezel maar eenigszins mogelijk is;
hij haalde proviand uit den welgevulden knapzak en at zich dik en
zat. Vervolgens bleef hij een weinig achter, opende den bokkevellen
wijnzak, bracht dien aan den mond en dronk met zulke geduchte teugen,
dat de grootste nathals in heel Spanje 't niet beter zou hebben
kunnen doen.
Zoo ging de reis voort. Don Quichot gaf zich aan zijn hoogvliegende
gedachten over en Sancho Panza zocht zijn troost bij den wijnzak,
totdat de avond hen midden in een groot bosch overviel. Zij maakten
halt en sloegen onder een groep dicht gebladerde eikeboomen hun
nachtleger op. Sancho, die braaf moe en wiens hoofd buitendien door
de wijndampen een weinig beneveld was, lag dadelijk vast in slaap
en snorkte zoo geweldig, dat de vogels en vleermuizen in den omtrek
er verschrikt de vlucht voor namen. Don Quichot daarentegen deed
geen enkel oog toe. Hij droomde van zijne zielekoninginne Dulcinea,
tot de morgen weer aanbrak. Toen stond hij op, beroofde een der eiken
van een langen, taaien tak, stak daar zijn lansijzer in en verschafte
zich opnieuw een ridderlijk wapen. Vervolgens, toen de eerste gouden
zonnestralen in het dichte groene bosch doordrongen en duizenden van
vogels hun orgelend en schetterend morgenlied aanhieven, wekte hij
zijn schildknaap, die anders een gat in den dag zou hebben geslapen,
en vervolgde zijn tocht. Sancho had eerst al eens hoogte van den
wijnzak genomen en tot zijn groot verdriet bevonden, dat die veel
magerder dan den dag te voren was. Na eene poos noodigde hij zijn
meester tot het ontbijt, maar verteerde dat alleen, daar Don Quichot,
die van honger noch dorst scheen te weten, geen beet over de lippen
wilde nemen. Drie uren later bereikten zij den pas van Lápice, die door
den ridder met van moed en strijdlust flonkerende oogen werd begroet.
"Sancho," sprak hij, "hier op deze plaats zal het ons niet aan
avonturen ontbreken, en ik reken mij dus verplicht u een bevel
te geven, waaraan gij u strikt houden moet. Nooit en in geen geval
namelijk moogt gij wagen, mij te hulp te komen en uw degen te trekken,
behalve wanneer misschien gemeen volk en laag gepeupel zich in den
strijd mocht willen mengen. Tegen ridders te kampen is u, volgens de
wetten der ridderschap, ten strengste verboden, zoolang gij niet zelf
tot ridder geslagen zijt."
"Ei," antwoordde Sancho Panza, "in dit punt wil ik u dol gaarne
gehoorzamen, gestrenge heer, daar ik van nature zoo vreedzaam als een
pasgeboren lam ben. Wanneer mij echter iemand te lijf wil, tegen dien
verweer ik mijne huid, om 't even of 't een ridder, een schildknaap
of maar een uit het gemeene volk is."
Terwijl Sancho nog sprak, zag Don Quichot twee Benedictijner monniken
aankomen. Zij reden op groote muildieren, droegen lange zwarte gewaden
en dekten zich door groote schermen tegen de zonnestralen. Een weinig
achter hen aan kwam eene koets, door eenige mannen te paard en een paar
ezeldrijversjongens te voet begeleid. In die koets zat eene dame uit
Biscaye, die naar haren gemaal te Sevilla reisde. De monniken, hoewel
zij dienzelfden weg gingen, behoorden niet tot het reisgezelschap
van de dame en schenen zich ook maar weinig om haar te bekommeren.
Nauwelijks had Don Quichot de naderenden in het oog gekregen, of hij
zeide tot zijn schildknaap:
"Hoor, Sancho Panza, dat is een avontuur, als den besten ridder nog
niet fraaier bejegend is. Die zwarte gedaanten daar zijn zonder twijfel
twee toovenaars, die eene geschaakte prinses helpen voortsleepen,
en ik reken het mijn plicht, mij tegen zulk een schandelijk bestaan
met al de kracht van mijn arm te verzetten."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.