"Allerdapperste heer ridder," riep Sancho Panza vol schrik, "gij
bedriegt u. Die mannen in het zwart zijn eerwaardige monniken van
de Benedictijner orde en hebben zeker zoomin eene prinses als eenige
andere edele dame geroofd. Hoed u, dat gij door uwe inbeelding niet
allerleelijkst in de klem komt."
"Sancho Panza, zwijg stil!" gebood Don Quichot op hoogen toon. "Ik
heb u al eens gezegd, dat gij van hooge en merkwaardige avonturen
nog heel geen begrip hebt, en gij zult spoedig zien, dat al, wat ik
van die zwarte toovenaars zei, de zuivere onvervalschte waarheid is."
De schildknaap zweeg beschaamd stil, en zijn meester reed de reizigers
nog een kort eind te gemoet. Midden op den weg hield hij toen zijn
klepper staande, en toen de mannen dichtbij genoeg waren, om zijne
woorden te kunnen verstaan, riep hij hun met luider stemme toe:
"Gij verfoeilijke, heidensche snoodaards, houdt dadelijk stil en
geelt terstond en zonder weigeren de doorluchtige prinses over,
die gij daar in de koets in gevangenschap wilt sleepen. Draalt gij,
mijn bevel te gehoorzamen, dan zult gij hier tot straffe voor uwe
misdaad op staanden voet de zwarte ziel uitblazen."
De monniken hielden hunne muildieren in en wisten niet, wat zij van
de wonderbaarlijke figuur van den ridder en van zijn dreigende woorden
denken moesten. Eindelijk antwoordde een van hen:
"Heer ridder, ik bid u, laat ons in vrede trekken! Wij zijn noch
verfoeilijke, noch heidensche snoodaards, maar twee doodonschuldige
dienaren des Heeren, die rustig huns weegs gaan en niet weten, of in
die koets daar prinsessen of prinsen zitten."
"Gij liegt, duivelsche heksenmeesters!" riep Don Quichot woedend,
velde de lans, gaf Rocinante de sporen en stoof in galop op den eersten
monnik los. Hij was zoo grimmig en verwoed, dat hij den onschuldigen
man doorboord zou hebben, indien deze zich niet met verwonderlijke
vlugheid van zijn muildier had laten glijden. De andere monnik drukte
zijn beest de hielen in de zijden en wist door overhaaste vlucht
gelukkig zijn lijf te bergen.
Thans viel Sancho Panza, wiens anders niet groote moed door het stoute
heldenfeit van zijn meester verbazend gerezen was, op den eersten
monnik aan, wierp hem ter aarde en begon hem de kleederen van het
lijf te rukken. Terstond echter kwamen nu de ezeldrijversjongens toe,
vroegen hem, wat kwaad de heer hem gedaan had, pakten hem in haar en
baard en ranselden hem zoo ongenadig af, dat hij moord en brand begon
te schreeuwen. Terwijl de jongens hem nog zoo onder hunne knuisten
hadden en hem bont en blauw sloegen, wist de sidderende en bevende
monnik weer in den zadel te komen, greep de teugels, bracht zijn
muildier in snellen draf en haalde eerst weer adem, toen hij den
onstuimigen ridder en zijn ruwen, pootigen schildknaap ver achter
zich had gelaten.
Intusschen was Don Quichot de koets genaderd, om de daarin zittende
dame aan te spreken.
"Hooge en edele prinses," begon hij, "gij moogt nu weder naar
welgevallen over uw persoon beschikken, want daareven heb ik uw belager
door de kracht van mijn sterken arm ter aarde geworpen. Indien gij
mijne daad beloonen wilt, zend dan een heraut aan de meesteresse mijns
harten, de verhevene dame Dulcinea van Toboso, en laat haar melden,
wat ik volvoerd heb en hoe ik u door mijne dapperheid uit het geweld
van twee schandelijke toovenaars bevrijdde."
Deze woorden vernam een palfrenier der dame, een Biscayer van
geboorte. Daar hij zag, dat Don Quichot zich niet verwijderde en dat
zijne gebiedster zeer verschrikt scheen, ging hij op den dollen ridder
toe, greep zijne lans en zeide:
"Maak, dat je weg komt, ridder! Zoo waar als ik leef en een Biscayer
ben, haal ik je van het paard, als je niet dadelijk de koets verlaat."
Don Quichot staarde den palfrenier met groote oogen aan. Daar hij
nochtans zag, dat hij slechts een dienaar en niet een ridder voor
zich had, antwoordde hij met de grootste bedaardheid:
"Laat mij met vrede, mensch! Zoo gij een ridder waart, zou ik u
tuchtigen, maar nu pak u weg, onbeschaamde lijfeigen hond!"
"Wacht!" riep de Biscayer, "ge zult zien, met wien ge te doen
hebt. Gooi die lans weg en trek het zwaard! We willen gauw zien,
wiens haan victorie zal kraaien. Trek van leer, zeg ik, en toon wat
ge kunt, kale jakhals van een edelman!"
Don Quichot geraakte nu in drift. Hij wierp de lans van zich, dekte de
borst met het schild, trok zijn zwaard en stoof op den Biscayer los,
met het stellig voornemen om hem zonder barmhartigheid den schedel
te klooven. De palfrenier ontblootte insgelijks zijn wapen, greep
tot zijne dekking een kussen uit den wagen, hield dat als een schild
voor zich, en de tweekamp begon met vreeselijk geweld. Men riep den
strijdenden toe, vrede te maken; doch zij luisterden daar niet naar. De
dame in de koets beval nu haren koetsier, een weinig door te rijden,
waar zij op veiligen afstand ooggetuige van het gevecht kon zijn.
De koetsier gehoorzaamde en de zwaarden vervolgden hun werk. De
Biscayer bracht zijn vijand een houw over den schouder toe, die
dezen van den romp zou gescheiden hebben, ware hij niet door schild
en harnas beschut geweest. Desniettemin voelde de ridder de zwaarte
van den slag, die hem door alle ribben dreunde, en riep zijne hooge
patronesse Dulcinea van Toboso smeekend aan. De gedachte aan haar
bezielde hem met nieuwen moed, leende zijn arm nieuwe sterkte, en
vol woede drong hij op den Biscayer in. Zijne zwaardslagen kletterden
op hem neer, en de arme palfrenier zag vol schrik zijne nederlaag te
gemoet. Had hij een goed paard gehad, zoo zou hij gevlucht zijn; doch
hij bereed een ellendigen knol, dien hij bijna niet van de plaats kon
krijgen. Derhalve verweerde hij zich met de grootste vertwijfeling,
waardoor 't hem dan ook gelukte zich den razenden ridder nog een
tijdlang van 't lijf te houden. Daar hij echter ongeharnast was,
terwijl Don Quichot van kop tot teen in ijzer staal stak, moest
hij natuurlijk eindelijk het onderspit delven. Onze ridder richtte
zich op in zijn zadel, pakte zijn zwaard met beide handen, hieuw den
Biscayer over den schedel en raakte hem zoo geducht, dat het bloed
hem terstond uit mond en neusgaten spoot en hij met paard en al op
den grond stortte.
Thans steeg Don Quichot uit den zadel, hield den gevallene de punt
van zijn zwaard voor het gezicht en beval hem, zich verwonnen te
verklaren. De man was evenwel te erg verbijsterd, om antwoord te kunnen
geven, en de verbolgen ridder zou hem ongetwijfeld zijn zwaard door
den strot gejaagd hebben, indien de dame in de koets niet vol angst
tusschenbeide was gekomen en in roerende bewoordingen om het leven
van haar dienaar had gesmeekt. Don Quichot liet zich vermurwen en die
deemoedige bede goot water op den vlammenden gloed zijner gramschap.
"Het leven zij hem dan geschonken," riep hij; "doch slechts onder
voorwaarde, dat deze ridder mij belooft, naar Toboso te trekken en
mijner onvergelijkelijke meesteres, Dona Dulcinea, te verhalen, op
wat heldhaftige, ridderlijke wijze ik hem met mijn zwaard heb geveld."
De arme vrouw beloofde in haar angst alles, en Don Quichot bracht
zijn overwonneling dan ook geen verder leed toe. Deze kwam met moeite
weer op de been en was blij, dat hij de reis met zijne meesteres
kon vervolgen.
In dien tusschentijd had ook Sancho Panza zich uit de handen der jonge
ezeldrijvers weten los te wringen en kwam nu op zijn meester toe,
die al weer hoog te paard zat en de wegrollende koets triomfeerend
naoogde. Toen deze in eene kromming van den weg verdween, keerde hij
zich tot zijnen stom wachtenden schildknaap om en begon zijn nooit
geëvenaard heldenfeit in klinkende woorden te verheffen.
"Ja, dat alles is mooi en wel," viel Sancho Panza hem eindelijk in
de rede; "maar waar, edele heer, is het stadhouderschap, dat gij mij
na uw eerste schitterende avontuur vast beloofd hebt? 'k Wil mezelf
niet roemen, maar 'k geloof, dat ik zoo'n knappe, fiksche stadhouder
zou wezen, als maar één denken durft."
"Sancho," antwoordde de ridder, "toen ik dat zei, meende ik een
eilandsavontuur, en dit hier is enkel een vastelandsavontuur, dat niets
dan eer en roem aanbrengt. Heb geduld, mijn zoon! Als de tijd gekomen
is, zult gij ook stadhouder worden. Maar verbind nu mijn oor eens, dat
die booze ridder vrij erg geraakt heeft, en waar 't bloed uitloopt."
Sancho Panza haalde aanstonds pluksel en zalf uit zijn knapzak en
nam zijn meester den helm af. Deze merkte nu eerst, hoe erg gedeukt
en gehavend die was, en dat ongeluk deed zijne gramschap opnieuw
ontbranden. Hij rukte zich de haren uit het hoofd, schermde met beide
handen in de lucht en zwoer bij kris en bij kras, niet weer van een
schoon tafellaken te zullen eten, voordat hij den snooden ridder,
die hem zijn ridderlijk hoofddeksel zoo had bedorven, daarvoor op
schrikkelijke manier had doen boeten. Sancho kreeg hem niet zonder veel
moeite tot bedaren, verbond zijn bloedend oor, en beiden gingen weer
op weg, nadat zij een stuk droog brood en geitenkaas genoten hadden.
Tegen den avond bereikten zij eenige hutten van geitenherders, en
ofschoon vooral Sancho wel een beter dak voor den nacht gewenscht had,
besloten zij toch, daar de zon onderging, hier kwartier te nemen.
Vriendelijk werden zij door de herders ontvangen en onthaald, en allen
behandelden vooral den geharnasten ridder met groote beleefdheid. Na
een rustig doorgebrachten nacht namen zij afscheid van de herders en
gingen nieuwe gevaren en avonturen te gemoet.
HOOFDSTUK VII.
HOE DON QUICHOT MET PAARDENHOEDERS TWIST KRIJGT EN WAT HEM IN DE
HERBERG OVERKOMT.
Op hun verderen weg kwamen Don Quichot en Sancho Panza in een bosch,
waarin zij verscheiden uren lang voortreden. Eindelijk hielden zij stil
op eene open plek, die met geurig gras begroeid was. Eene heldere,
liefelijk murmelende beek stroomde voorbij en ettelijke boomen gaven
verkoelende schaduw, zoodat onze beide helden weldra lust gevoelden
eene korte middagrust te houden. Zij stegen van hunne dieren, lieten
Rocinante en grauwtje vrij rondloopen en zich op het groene gras
vergasten, vlijden zich onder een boom neer, openden hun knapzak en
verteerden in vrede en eensgezindheid, wat daar in te vinden was.
Sancho Panza had verzuimd beide dieren de voorpooten te koppelen,
daar hij ook niet verwachtte, dat Rocinante uit lust en moedwil de
vette weide verlaten zou. Het trof nu echter, dat toevallig eene kudde
Galicische paarden door het dal werd gedreven. De hoeders kwamen aan
de plaats, waar Don Quichot zich reeds gelegerd had, en daar die plek
hun beviel, besloten zij, daar met hunne dieren insgelijks middagrust
te houden.
De paarden verstrooiden zich over de weide en het duurde niet lang,
of eenige dartele veulens begonnen den ouden Rocinante het leven
lastig te maken. De dieren werden wild en gingen hem met hunne tanden
en hoeven zoo ongenadig te lijf, dat zij hem al spoedig den gordel
losgemaakt en den zadel van den rug gehaald hadden. Op het gerucht,
dat dit veroorzaakte, kwamen toen ook de hoeders met hunne knuppels
en zweepen toe en ranselden den armen Rocinante zoo erg, dat hij
eindelijk neerstortte en onder de hoeven der overige viervoeters den
geest scheen te zullen uitblazen.
De ridder en zijn schildknaap ontdekten spoedig, op wat wijze het
arme dier mishandeld werd, en schoten hijgend toe. Onder weg zeide
Don Quichot tot zijn dienaar:
"Hoor, vriend Sancho: naar ik zie, zijn dat geen ridders en helden,
maar ze behooren tot het gemeene volk, en dus kunt gij mij zonder
bedenking bijstaan, als ik voor de beschimping, Rocinante hier voor
mijne oogen aangedaan, bloedig wraak neem."
"Maar hoe drommel wilt gij hier wraak nemen, gestrenge heer?" vroeg
Sancho. "Zij zijn meer dan twintig sterk, en wij maar met ons tweeën."
"Ik tel voor honderd," antwoordde de ridder en trok meteen zijn
zwaard. Met onstuimigheid greep hij de hoeders aan en Sancho Panza,
hierdoor krachtig aangemoedigd, volgde wakker zijn voorbeeld.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.