Den eersten hoeder bracht Don Quichot een houw toe, die door 's mans
lederen wambuis ging en hem nog buitendien diep in den schouder
drong. Toen de herders zich op die wijze door slechts twee mannen
zagen aangetast, werden ook zij verstoord, namen onze beide helden in
hun midden, pakten hunne knuppels en lieten eene hagelbui van forsche
slagen op hen neervallen. Deze begroeting had ten gevolge, dat Sancho
Panza al spoedig luid huilend op zijn dikken buik lag. Terstond daarna
volgde ook zijn meester dit voorbeeld, niettegenstaande hij zich met
veel kracht en vlugheid een tijdlang manmoedig verweerd had; en het
toeval wilde, dat hij midden tusschen de beenen van zijn Rocinante
neertuimelde, die daar nog altijd, door de vreeselijke slagen en
trappen bedwelmd, als een blok neerlag en geen lid verroerde.
Nadat de hoeders nog een poosje op ridder en knecht losgebeukt
hadden, dreven zij met den meest mogelijken spoed hunne paarden te
hoop, vervolgden hun weg en lieten de arme afgeroste helden in zeer
slechten staat en in nog slechter gemoedsstemming achter. Sancho was
de eerste, die weer bijkwam. Hij richtte zich met moeite en onder veel
steenen en kreunen overeind, keek naar zijn heer om en zei met matte,
klagende stem:
"Och, och, dat hebben wij er nu van, gestrenge heer!"
"Wat wilt gij van mij, Sancho?" vroeg Don Quichot op even flauwen en
klagenden toon.
"Ach, ach, wat hebben we daar een pak gekregen!" kreunde Sancho
Panza. "Ik ben heelemaal tot stokvisch gebeukt."
"Ja, wel een pak!" stemde de ridder toe. "Als ik ongelukkige nu maar
den wonderdrank van Fierabras had! Twee druppels daarvan zouden ons
gezond maken, onze builen genezen en alle pijn wegnemen."
"Is er dan geen kans, dat gij dien drank krijgt, edele ridder?" vroeg
Sancho.
"Jawel," antwoordde Don Quichot; "ik zweer u, bij onze
dolende-riddereer, dat ik niet rusten zal, voordat het geluk mij hem
in handen speelt."
"Wie was dan die Fierabras, die dien drank heeft uitgevonden?"
"Dat was een beroemd toovenaar, zooals in een heerlijken ridderroman
beschreven staat," antwoordde Don Quichot. "Wij moeten opbreken en
hem opsporen. Zoodra wij hem vinden, zal ik hem door mijne dapperheid
dwingen, ons den kostelijken balsem af te staan."
Onderwijl kwamen de beide deerlijk toegetakelde helden overeind en
hielpen ook den armen Rocinante weer op de been. Met gekromden rug,
want zich recht oprichten kon hij nog niet, tuigde de schildknaap
zijn ezel op en drong zijn meester, op diens zadel plaats te nemen,
daar het paard in zijn tegenwoordigen toestand onbekwaam was om eenigen
last, hoe licht ook, op zijn gewonden rug te torsen. Don Quichot steeg
op, Sancho Panza leidde den ezel bij den halster, Rocinante bij den
teugel, en de avontuurzoekende helden gingen langzaam op weg. Na korte
wandeling kwamen zij aan eene herberg, welke de ridder terstond weer
voor een adellijken burcht aanzag, terwijl zijn metgezel strijk en zet
volhield, dat het een gewone kroeg was. De strijd duurde voort totdat
zij voor de deur kwamen en Sancho de dieren zonder omstandigheden in
den stal bracht.
Toen de waard, die dadelijk buiten trad, om zijne gasten te
ontvangen, Don Quichot in zoo jammerlijken staat op den ezel meer
hangen dan zitten zag, vroeg hij aan Sancho, wat zijn heer toch
wel scheelde. Sancho antwoordde, dat de arme man van eene rots was
gevallen en zich daarbij de ribben wat had bezeerd. Deze mededeeling
wekte het medelijden van den waard en nog meer van zijne vrouw op,
die dadelijk met hare dochter aankwam, om den ongelukkige de noodige
hulp te verleenen. De ridder werd, daar hij nog niet gaan kon, in
huis gedragen, verbonden en toen te bed gebracht.
In de kamer, waar Don Quichot, over zijn geheele lichaam met pleisters
beplakt, slapen zoude, was wat meer naar achteren een tweede bed,
waarvan een stevige muilezeldrijver bezit had genomen.
Het werd avond en nacht; maar Don Quichot voelde zich zoo ellendig,
dat hij onmogelijk slapen kon. Hij kermde en kreunde zoo luid en
aanhoudend, dat de muilezeldrijver daar eindelijk door wakker werd
en hem met barsche woorden verzocht, zich stil te houden en niet
andere menschen in hun slaap te storen. Don Quichot antwoordde alleen
met een nieuw dof gekreun, waardoor de ezeldrijver zoo boos werd,
dat hij opsprong en den armen lijder zulk een duchtigen vuistslag op
zijne dorre kinnebakken gaf, dat het bloed hem terstond uit den mond
liep. Hiermede nog niet tevreden, stapte hij op zijn mager lichaam,
trappelde daar met de voeten op, en deed hem al de ribben in het lijf
kraken. Don Quichots bed, dat buitendien al op zwakke, tuitelige beenen
stond, stortte in en dit veroorzaakte zulk een geraas, dat de waard
wakker werd en vol schrik kwam toesnellen. Onderwijl kwam ook Sancho
Panza, die aan de voeten zijns meesters sliep, op de been, en sloeg,
slaapdronken, als dol en bezeten links en rechts. Zijne vuistslagen
troffen de meid van het huis, Maritornes geheeten, die insgelijks
op het verontrustend rumoer was toegekomen. De meid stelde zich te
weer, de waard gebruikte niet minder wakker zijne knuisten, en zoo
ontstond een alarm en een spektakel, waarvan men zich onmogelijk een
denkbeeld kan maken. De muilezeldrijver, nog altijd op den kermenden
ridder omtrappelende, sloeg op Sancho los, Sancho roste de meid, de
meid roste hem, de waard roste allen zonder onderscheid, en dat alles
gebeurde met zoo blinden ijver en dolle drift, dat geen een er ook maar
een oogenblik mee ophield. In de donkerheid vielen allen over elkaar
heen en deelden rechts en links zulke zwaarwichtige stompen en slagen
uit, dat, waar een vuist trof, zeker ook een blauwe plek te zien was.
Toevallig had voor dien nacht ook een gerechtsdienaar zijn intrek
in de herberg genomen en sliep in eene andere kamer. Het vreeselijk
gerucht, dat de algemeene kloppartij veroorzaakte, schrikte ook hem
uit den slaap wakker; hij sprong met beide voeten uit zijn bed, greep
zijn ambtsstaf en eene blikken doos, waarin hij zijne aanstelling als
koninklijk ambtenaar bewaarde, kwam in het donker in de kamer en riep
met donderende stem: "Vrede in naam van de overheid! Vrede en rust!"
De eerste, dien hij met de handen grijpen kon, was Don Quichot, die
bewusteloos in zijn neergetrapt bed lag. Hij pakte hem bij den baard,
trok hem daarbij en hield niet op te roepen: "Achting en ontzag voor
de hooge overheid!"
Al spoedig bemerkte hij echter, dat de man, dien hij gepakt had,
geen lid verroerde, en geloofde nu, dat die dood en door de anderen
in de kamer vermoord was. Nu brulde hij: "De deuren toe! Alle deuren
in het huis gesloten! Geen sterveling mag in of uit, want hier is
een mensch vermoord."
Deze woorden verwekten een algemeenen schrik en deden het gevecht
staken. De waard sloop stilletjes weer de kamer uit, de muilezeldrijver
kroop op zijn bed en hield zich slapend, de dienstmeid maakte, dat
zij wegkwam, en alleen Don Quichot en Sancho Panza konden geen ander
heenkomen zoeken. Onderwijl zocht de gerechtsdienaar al tastend de
keuken te vinden en daar licht aan te krijgen.
Terwijl de gerechtsdienaar buiten was, kwam Don Quichot weer tot
bewustzijn en riep klagend: "Sancho Panza, slaapt gij? Slaapt gij,
Sancho Panza?"
"'t Mocht wat, slapen!" bromde de schildknaap. "Ik wou maar, dat ik
sliep. Al de duivels uit de hel zijn los en hebben dezen nacht een
aanval op mij, armen, ongelukkigen kerel gedaan."
"Neen, gij vergist u, vriend!" antwoordde Don Quichot. "Wij zijn in
een betooverd slot; want weet, toen ik op mijn bed lag te kreunen,
kwam onvoorziens, zonder dat ik wist waar vandaan, eene hand, die zeker
aan den arm van een ontzettenden reus vastzat, en bracht mij een zoo
geduchten slag op mijne kinnebakken toe, dat mijn aangezicht terstond
één bloed was en ik bijna mijne kennis verloor. Toen stampte en beukte
de reus mij met handen en voeten, en ik maak daaruit op, dat hij een
allergruwelijkst en meedoogenloos monster en wangedrocht moet wezen."
"Ik heb er nog erger van gelust," zeide Sancho Panza; "mij hebben
vier- of vijfhonderd Mooren zoo onbarmhartig onder handen genomen, dat
de portie slaag, waarop ons gisteren de paardenhoeders onthaalden,
daar als honig en zoete koek bij was. O wee, o wee! Ik ben geen
dolend ridder en toch krijg ik van alle ongeluk, dat ons overkomt,
altijd dubbel en dwars mijn part."
"Dus hebben ze u ook gemolesteerd, vriend?" vroeg de ridder meelijdig.
"Bont en blauw geslagen hebben ze me!" antwoordde Sancho Panza op
grimmigen toon. "Geen lid aan mijn lijf, dat niet zeer doet!"
"Wees maar bedaard, vriend!" troostte Don Quichot; "ik zal u den
kostelijken balsem van Fierabras bereiden, die in eene minuut tijds
alle pijnen en smarten wegneemt."
Hier werd hun gesprek door den gerechtsdienaar afgebroken, die met
licht kwam, om den vermeenden doode nader te bezichtigen. Hij trad
voor het bed en was zeer verwonderd, toen hij onze helden daar bedaard
hoorde praten. Don Quichot lag nog wel altijd op den rug en kon zich
van pijn en pleisters niet bewegen; maar toch scheen hij zoo goed
bij zijne kennis als de beste. De gerechtsdienaar liet het licht van
zijne lamp op hem vallen en vroeg deelnemend: "Nu, hoe gaat het je,
goede vriend?"
"Ik zou toch wat beleefder spreken," antwoordde Don Quichot op hoogen
toon. "Spreekt men dolende ridders met je en jij aan, lompe vlegel?"
Toen de ambtenaar zich door iemand van zulk een jammerlijk uitzicht
zoo barsch behandeld zag, werd hij driftig, nam de lamp en wierp haar
Don Quichot met zooveel geweld naar het hoofd, dat men een harden bons
hoorde. Vervolgens liet hem in het donker liggen en ging brommend en
pruttelend heen.
"Ei," sprak Sancho Panza, "als dat geen lomperd is, dan laat ik mij
hangen. Die gooit iemand met de dingen naar den kop, alsof 't maar
een aardigheid was."
"Ja, ja," kreunde Don Quichot, wien zijn hoofd bitter zeer deed;
"maar sta op, Sancho, laat u door den burgtvoogd van dit slot wat
olie, azijn, zout en rosmarijn geven en breng mij dat alles hier,
om er den kostelijken balsem uit te bereiden, die spoedig al onze
pijnen verzachten zal."
Sancho stond op, niettegenstaande al zijne ledematen geradbraakt
schenen, hinkte al tastend naar de kamer van den waard, en ontmoette
onder weg den gerechtsdienaar, die voor de deur stond te luisteren.
"Wie gij ook zijn moogt, waarde heer," zeide hij, "bezorg ons een
weinig olie, azijn, zout en rosmarijn, om den besten dolenden ridder,
dien de aarde ooit gedragen heeft, van zijn lijden te bevrijden en
van den dood te redden. Hij ligt zwaar gekwetst door de hand van een
betooverden Moor op zijn bed."
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 네덜란드 · 프로젝트 구텐베르크
『Don Quichot van La Mancha』
Miguel de Cervantes Saavedra
199,559자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 468,686자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1616년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.