Ο Shakespeare εμόρφωσε το πρόσωπον τούτο με όλας τας ιδιότητας, με
όλα τα χαρακτηριστικά της μεγαλοφυίας· εις την ψυχήν του Αμλέτου
συνυπάρχουν με θαυμαστήν ισορροπίαν και συλλειτουργούν
αρμονικώτατα νους ευρύτατος και ερευνητικός, τόσον ανοικτός εις
τας εντυπώσεις του εξωτερικού κόσμου, όσον ικανός να υψωθή εις τας
ανωτέρας σκέψεις και να αντικρύση ατάραχος τα πλέον μυστηριώδη
φαινόμενα του υπερφυσικού, — κρίσις τόσον ορθή και βαθεία, ώστε
πολλαίς φοραίς εκλαμβάνεται ως εμπνευσμένη πρόγνωσις ή ως
προφητική προαίσθησις, — καρδία όπου αγκαλιάζει ενθουσιασμένη ό,τι
αγαθόν και γενναίον και αποκρούει με αγανάκτησιν ό,τι κακόν και
αχρείον, — φαντασία, η οποία, αν και υπέροχος, ποτέ δεν εισέρχεται
εις την επικράτειαν των άλλων ψυχικών δυνάμεων, αλλ' ευρίσκεται
πάντοτε πρόχειρος και ετοίμη να τας υπηρετήση εις την πρακτικήν
των ενέργειαν. Αλλά τα άφθονα τούτα φυσικά δώρα θα εμαραίνοντο, θα
έμεναν στείρα, αν ο Αμλέτος επερνούσε την νεότητα του εις την
μολυσμένην ατμοσφαίραν της κοινωνίας και της Αυλής όπου εγεννήθη.
Ο Αμλέτος εστάλη νέος να μορφωθή εις ξένον ανώτερον
Εκπαιδευτήριον· και ενώ η υψηλή διδασκαλία εκαλλιέργησε την
εκλεκτήν εκείνην φύσιν, την έφερεν εις τον ανώτερον βαθμόν της
αναπτύξεως, την επροίκισε με ποικιλίαν γνώσεων και ελέπτυνε την
φυσικήν καλαισθησίαν, οι σχολαστικοί τύποι και η θετική μάθησις
δεν επεριώρισαν ποσώς την αυτεξουσιότητα του πνεύματος και δεν
αφαίρεσαν τίποτε από την αγνότητα του αισθήματος και από την
ζωηρότητα της φαντασίας.
4.
Ενώ ήταν ακόμη αφιερωμένος εις τας σπουδάς του, μέγα οικογενειακόν
δυστύχημα, ο πρόωρος θάνατος του πατρός του, αφαιρεί τον Αμλέτον
από την μελέτην και τον υποχρεόνει να περάση εις τον πρακτικόν
βίον. Φθασμένος ήδη εις την ακμή της νεανικής ηλικίας, όταν όλαι
αι δυνάμεις ήσαν μεσταί και πρόθυμοι να ενεργήσουν προς ευγενείς
σκοπούς, ο Αμλέτος επανερχόμενος εις την πατρίδα, ευρίσκεται
έξαφνα απέναντι κοινωνίας, η οποία είναι ανίκανος να τον εννοήση,
όπου φαινομενικός πολιτισμός σκεπάζει βαρβαρότητα πραγματικήν,
όπου παίδευσις ψευδής και σχολαστική μάθησις ενόθευσαν την φύσιν
χωρίς να την ημερώσουν, όπου τα ήθη, τα έθιμα, οι τρόποι, όλος ο
ηθικός και ο πνευματικός βίος είναι τοιούτος, ώστε αποτελεί
ασυμβίβαστον αντίθεσιν προς την γενναίαν προαίρεσιν και την αληθώς
εξευγενισμένην ψυχήν του. Αλλ' ό,τι συμβαίνει αμέσως μετά τον
θάνατον του πατρός του ξεσκεπάζει εις αυτόν την πραγματικότητα εις
όλην της την ασχημίαν. Εις τον υψηλόφρονα χαρακτήρα του δεν έχει
τόπον το πάθος της φιλαρχίας καθ' εαυτό, αλλά ο Αμλέτος αγανακτεί
διότι και μεγιστάνες και λαός αναίσθητοι εις την στέρησιν αγαθού
βασιλέως, ο οποίος είχε δοξάση και μεγαλύνη την πατρίδα,
αναβιβάζουν εις τον θρόνον την εξαχρείωσιν και την ανομίαν. Αλλά
προ πάντων πληγόνει την καρδίαν του η διαγωγή της μητρός του· την
μητέρα του είχε συνηθίση να θεωρή ως τον τύπον της σωφροσύνης, και
τώρα την βλέπει πεσημένην εις το έσχατον όριον της γυναικείας
αδυναμίας. Έχασε τον αγαθόν του πατέρα και δεν ευρίσκει παρηγορίαν
εις την αγάπην μιας μητρός, την οποίαν δεν δύναται να σέβεται
πλέον. Το φοβερόν χάσμα, το οποίον άνοιξε και χωρίζει τον Αμλέτον
από την οικογένειαν και από την κοινωνίαν, η απομόνωσίς του,
φανερώνεται με δραματικήν μορφήν υπερτάτην εις την σκηνήν, όπου
πρώτην φοράν μας παρουσιάζεται ο Αμλέτος· όλος ο κόσμος
λαμπροφορεί και πανηγυρίζει τον άνομον γάμον του Κλαυδίου και της
Γελτρούδης, μόνος ο Αμλέτος μαυροφορεί, η δε στάσις του, η
εκφραστική σιγή του απέναντι της υποκριτικής ομιλίας του θείου
του, αι σημαντικαί απαντήσεις του προς την μητέρα του, δείχνουν
ότι εις την απομονωμένην ψυχήν του ερριζοβόλησεν η λύπη και βράζει
η αγανάκτησις.
Και τούτος είναι ο πρώτος σταθμός της μεγάλης μεταβολής την οποίαν
ο εξωτερικός κόσμος έφερε διά μιας εις τον πνευματικόν βίον του
Αμλέτου ό,τι εξανοίξαμεν από τους λόγους οπού
επρόφερεν εις την βασιλικήν ακρόασιν εξηγείται κατά βάθος εις τον
αμέσως επακόλουθον Μονόλογον. Αρχίζει με κραυγήν οδύνης και
αγανακτήσεως· πρώτην φοράν διέρχεται από το πνεύμα του το απαίσιον
φάσμα της αυτοκτονίας ως μέσον διά να αποφύγη ακατόρθωτον αγώνα
εις έναν κόσμον, όπου αυτός αισθάνεται ότι δεν έχει τόπον, όπου
δεν δύναται να εκπληρώση καμμίαν φιλάνθρωπον αποστολήν. Έως τώρα
επίστευεν ότι είναι δυνατόν να πραγματοποιηθή το καλόν, αλλ' ήδη
βλέπει ότι η κακία έπνιξε την αρετήν, καθώς εις ένα περιβόλι τα
χονδροειδή και ανώφελα φυτά μεταβάλλουν την ήμερον κατάστασιν εις
αγρίαν. Η φοβερά κατάπτωσις της μητρός του όχι μόνον εθανάτωσε τα
τρυφερώτερα και ιερώτερα αισθήματά του, αλλά του παρουσιάζεται ως
αλάνθαστον γνώρισμα του ηθικού νοσήματος το οποίον εσάπισεν
ολόκληρον την κοινωνίαν. Η λύπη του, η απογοήτευσις, η απελπισία,
δεν προέρχονται εις αυτόν από φίλαυτον αίσθημα· κανένα αυτός δεν
προφέρει παράπονον διά την ιδιαιτέραν θέσιν του της ορφάνιας και
της ανάγκης να ήναι υπήκοος βδελυρού βασιλέως· κινούμενος από
υψηλήν φιλανθρωπίαν θρηνεί μόνον διά την ελεεινήν πραγματικότητα,
εις την οποίαν δεν βλέπει άλλο παρά ορμήν αχαλίνωτον προς το
κακόν.
6.
Το μέγα κακούργημα είχεν επινοηθή και ενεργηθή τόσο καταχθονίως
ώστε ο θάνατος του Βασιλέως δεν εγέννησεν εις τον κόσμον την
παραμικράν υπόνοιαν, και αυτοί οι φίλοι του Αμλέτου δεν απέδωκαν
εις την εμφάνισιν του Πνεύματος την αληθή σημασίαν της· μόνον η
προφήτισσα ψυχή του Αμλέτου, ο οποίος βλέπει συχνά τον πατέρα του
με τους εσωτερικούς οφθαλμούς, είχε συλλάβη την υποψίαν ότι ο
πατέρας του αδικοθανάτησε και ότι ο θείος του ήταν ο δολοφόνος·
διά τούτο, ενώ πρώτα είχεν αποφασίση να αναχωρήση διά να
αποχωρισθή από μισητήν κοινωνίαν, μένει αυτού, όχι διά να ενδώση
εις την επιθυμίαν της μητρός του, αλλά διότι αισθάνεται την
ανάγκην να εμβαθύνη εις την ζοφεράν οικογενειακήν υπόθεσιν· όθεν
λαμβάνει επιφυλακτικήν στάσιν, υποχρεόνει τον εαυτόν του να δαμάση
την ορμήν της αγανακτήσεως και να κρύψη εις τα βάθη της καρδίας
την υποψίαν του,
καλό δεν είναι,
ουδέ καλό τέλος θα λάβη· αλλά, καρδιά μου,
πνίγου, επειδή την γλώσσαν πρέπει να κρατήσω.
Και όταν οι φίλοι τού διηγούνται το φοβερόν όραμα, ο Αμλέτος δεν
παραδίδεται εμπαθώς και απερισκέπτως εις την πρώτην εντύπωσιν,
αλλά κύριος του εαυτού του με πολλήν σύνεσιν και υπομονήν
υποβάλλει εις λεπτομερή εξέτασιν την αντίληψίν των και άμα
πείθεται ότι το μυστηριώδες εκείνο φαινόμενον δεν ήταν πλάνη της
φαντασίας των αλλά πραγματικόν, αμέσως υπακούει εις την φωνήν του
καθήκοντος, όπου του επιβάλλει να αντιμετωπίση, και με κίνδυνον
της ζωής του υπερφυσικήν εμφάνισιν, από την οποίαν αυτός περιμένει
κάποιαν φοβεράν αποκάλυψιν· ανυπομόνως προσβλέπει εις την στιγμήν
οπού θ' απαντηθή με το Πνεύμα του πατρός του· η υπόνοιά του έγινε
δι' αυτόν βεβαιότης και ήδη έχει την πεποίθησιν ότι
Έργα μιαρά θα βγουν 'ς το φως φανερωμένα,
και αν 'ς την καρδιά της μέσα η γη τα 'χει κρυμμένα.
7.
Με αυτήν την προδιάθεσιν περιμένει εις το προσδιωρισμένον μέρος
και εις την προσδιωρισμένην ώραν το Πνεύμα, και το δέχεται με
τόσην γενναιοψυχίαν ώστε αμέσως το προσφωνεί με την πεποίθησιν ότι
τοιαύτη παράβασις των φυσικών νόμων δεν γίνεται χωρίς κάποιον
υψηλόν σκοπόν. Προαισθάνεται ήδη ο Αμλέτος ότι από τον πνευματικόν
κόσμον θα αντηχήση φωνή να αναθέση εις αυτόν κάποιαν φοβεράν
υποχρέωσιν, την εκτέλεσιν μεγάλου καθήκοντος, και τούτο εκφράζει
με την ερώτησιν·
Ειπέ, διατί γίνεται αυτό; προς τι; τι πρέπει
να πράξωμεν εμείς;
Ανδρικώς αποκρούει την αντίστασιν των φίλων του, και ακολουθεί το
Πνεύμα, χωρίς να γνωρίζη πού, διότι η συναίσθησις του καθήκοντος,
η φωνή του πεπρωμένου, (_η μοίρα μου κραυγάζει_) — η πίστις την
οποίαν έχει εις την αφθαρσίαν της ανθρωπίνης φύσεως, το άχαρι της
ζωής του, όλα τον αρματόνουν με θάρρος υπεράνθρωπον, διά να
υπακούση εις την μυστηριώδη πρόσκλησιν και με θυσίαν της υλικής
του υπάρξεως. Και όχι μόνον άφοβα ακολουθεί το Πνεύμα, αλλά και ως
ίσος προς ίσον, ως αθάνατος προς αθάνατον, με θέλησιν ισχυράν, με
αποφασιστικήν στάσιν, το υποχρεόνει να παύση την αόριστον εκείνην
πορείαν εις το άγνωστον και απαιτεί να του εξηγήση επί τέλους τον
λόγον της εμφανίσεώς του·
Πού θα με πας; ομίλει· δεν θα προχωρήσω.
Από τους λόγους του Πνεύματος ο Αμλέτος μανθάνει πράγματα ακόμη
φρικτότερα απ' ό,τι είχεν αφ' εαυτού του μαντεύση· μανθάνει την
κτηνώδη ασέλγειαν της μητρός του, την απιστίαν της προς τον πατέρα
του, και ίσως υποπτεύεται μήπως αυτή έγινε και συνένοχος της
δολοφονίας. Ο πατέρας του έπεσε θύμα αδελφοκτονίας, χωρίς να
προφθάση να εξαγοράση την ψυχήν του, η οποία διά τούτο βασανίζεται
εις τον άλλον κόσμον, και από τον άλλον κόσμον έρχεται διά να
παρακινήση τον υιόν του να μη αφήση ατιμώρητον το έγκλημα, οπού
ατίμασε τον θρόνον και εμόλυνε την βασιλικήν κλίνην της Δανίας.
8.
Ο Αμλέτος υπακούει εις την προσταγήν του πατρός του, δέχεται την
εντολήν, αποφασίζει αμέσως να χωρισθή από τα όνειρα της νεότητός
του, να εγκαταλείψη όσας γνώσεις είχε θησαυρίση από την μελέτην,
και από την θεωρίαν του κόσμου, να λησμονήση τα πάντα διά να
αφιερωθή εις το καθήκον να εκδικήση τον πατέρα του. Η πατρική
θέλησις εκίνησεν εις τα βάθη της την τρυφεράν φιλοστοργίαν του και
διά μιας τον αποσπά οριστικώς από τον ιδανικόν κόσμον, όπου
εζούσεν ελεύθερος έως τώρα, διά να τον υποτάξη εις την ανάγκην της
ενεργείας. Η βιαία τούτη μετάβασις, ο δεύτερος τούτος σταθμός της
ηθικής μεταβολής του, κλονίζει όλην την ύπαρξίν του τόσον, ώστε
και αυτός φοβείται μήπως συντριβή από το βάρος της νέας αποστολής
του, μήπως παραλυθή το σώμα του, μήπως σαλευθούν αι διανοητικαί
του δυνάμεις και δεν προφθάση να εκτελέση την θέλησιν του πατρός
του·
συ, καρδιά μου, βάστα·
νεύρα μου, σεις, μη ξάφνου τώρα μου γεράστε,
στηρίξτε με σφικτά! Να μη σε λησμονήσω!
ναι, καϋμένο Πνεύμα, ενόσω η μνήμη τόπον
'ς την σαλευμένην τούτην σφαίραν έχει ακόμη.
Υπό το κράτος της πρώτης εντυπώσεως είχεν υποσχεθή εις το Πνεύμα
του πατρός του να _ορμήση εις την εκδίκησίν του_
με πτερά γοργότατα όσον είναι
της θείας προσευχής ή της θερμής αγάπης,
αλλ' ήδη εις το πάθος αντιτάσσεται η σκέψις· ο Αμλέτος δεν σπεύδει
προς το έργον^ μόνον ορκίζεται να έχη ως προορισμόν του την
παραγγελίαν του πατρός του· ό,τι κατά πρώτον και μακρόθεν του
παρουσιάσθη απλούν και εύκολον, τώρα, άμα έθεσε τον πόδα εις το
πρακτικόν έδαφος, του φανερόνεται σύνθετον και δύσκολον^ εις όλο το
φονικόν εκείνο δράμα αυτός βλέπει την εικόνα καθολικής
αποσυνθέσεως, φρίττει και αδημονεί ότι εις αυτόν έτυχεν ο
βαρύτατος κλήρος της αναπλάσεως·
Εξαρθρώθη ο καιρός· της μοίρας πείσμα ω πόσο
πικρόν, εγώ να γεννηθώ να τον διορθώσω.
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · 그리스 · 프로젝트 구텐베르크
『Αμλέτος』
William Shakespeare · 번역 Iakovos Polylas
199,762자 (원문이 길어 앞부분만 · 전체 371,733자) · 저작권 근거: 저작자 모두 1898년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.