STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크

『Hamleto, Reĝido de Danujo』

William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof

194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

Li tion faros, sinjoro se ghi plachos al Li. Jen estas letero por vi, sinjoro. Ghi estas de la sendito, kiu devis veturi Anglujon, se via nomo estas Horacio, kiel oni diris al mi. HORACIO (legas). «Horacio, kiam vi tralegos tiun chi leteron, penu, ke tiuj chi maristoj venu al la regho; ili havas leterojn por li. Apenau ni estis du tagojn sur la maro, forte armita korsaro komencis chasi nin: char nia shipo iris tro malrapide, ni vole-ne-vole devis montri kuraghon, kaj en la dauro de la batalo mi transiris sur la shipon de la korsaro; en tiu sama momento ili forlasis nian shipon, kaj tiel mi sola farighis ilia kaptito. Ili agis kun mi kiel bonkoraj friponoj, sed ili sciis, kion ili faras; mi devas pagi al ili per bona servo. Zorgu, ke la regho ricevu la leterojn, kiujn mi sendas, kaj venu al mi kun tia rapideco, kvazau vi kurus de la morto. Mi diros al vi en la orelon tiajn vortojn, kiuj tute surdigos vin, kaj tamen ili estas ankorau tro malmultepezaj en komparo kun sia enhavo. Tiuj chi homoj alkondukos vin al la loko, kie mi estas. Rosenkranz kaj Güldenstern daurigas sian vojaghon Anglujon: pri ili mi povas multe diri al vi. Adiau. Eterne, kiel vi scias, la via--Hamleto.» (Al la maristoj.) Nun venu, ni transdonos la leterojn, Kaj tiom pli rapide, ke ni iru Al tiu, kiu ilin al vi donis. (Chiuj foriras.) SCENO VII Alia chambro en la palaco. La regho kaj Laerto. REGHO Nun via konscienco mem ja devas Min senkulpigi, kaj en vian koron Vi devas min kiel amikon meti, Char vi ja audis per oreloj propraj, Ke tiu sama, kiu vian patron Mortigis, volis min mem pereigi. LAERTO Plu mi ne dubas. Tamen al mi diru, Pro kia kauzo tian grandan krimon, Intencon tre dangheran kaj punindan Vi lasis sen konvena puno, kiun Postulis via sagho, via indo? REGHO Pro du apartaj kauzoj, kiuj eble Al vi aperos forte sensignifaj, Por mi do ili estas forte gravaj. Patrino lia amas lin varmege Kaj certe ne transvivus lian punon; Kaj, mi--chu el pasio au el virto-- Al shi mi estas tiel alligita, Ke, kiel stelo nur en sia rondo Sin povas movi, tiel mi sen shi Ne povas vivi. Kaj la dua kauzo, Pro kiu mi silentis, estas tio, Ke lin tre amas la popolamaso: La mankojn liajn la popolo trempas En sian amon, kiu, kvazau fonto, Turnanta lignon en malmolan shtonon, El la mallaudo faras laudon, tiel, Ke miaj sagoj, tro malmultepezaj Por tia vento, ne la celon trafus, Sed al pafarko mia returnighus. LAERTO Kaj tiel mi la noblan patron perdis, Kaj tiel senespere nun pereis Fratino mia, kiu la plej alte En nia tempo staris, kvazau luma Modelo, por elvoki imitadon. Sed vengho venos! REGHO Dormu nur trankvile. Ne pensu vi, ke mi kreita estas El tia velka shtofo, ke mi lasos Al la danghero pinchi mian barbon Kaj prenos ghin por sherco. Baldau audos Vi iom pli. Mi amis vian patron, Kaj ankau chiu amas ja sin mem; El tio, mi esperas, vi komprenos... (Eniras Sendito.) REGHO Nu, kio nova? SENDITO Via regha moshto, Leteroj de Hamleto; jen por vi, Kaj jen por la reghino. REGHO De Hamleto? Sed kiu do alportis la leterojn? SENDITO Mi audis, ke maristoj; mi ne vidis. Al mi Klaudio ilin donis, kiu Ricevis ilin de la alportintoj. REGHO Laerto, audu! (Al la Sendito.) Vi jam povas iri. (La sendito foriras. La regho legas.) «Potenca regho! Sciu, ke mi nuda estas realportita en vian landon. Morgau mi petos la permeson veni antau viajn reghajn okulojn, kaj tiam mi havos la honoron raporti al vi la kauzon de mia subita kaj stranga reveno.--Hamleto.» Nekompreneble! Chu ili revenis? Kio farighis? Kiel? Povas esti, Ke chio estas trompo? LAERTO Chu vi konas La skriban karakteron de l' letero? REGHO Ghi estas mano de Hamleto. «Nuda!» Videble sola, sen siaj gardantoj! Chu vi al mi konsili ion povas? LAERTO Ne, mi nenion scias. Sed li venas! Pli fresha nun farighas mia koro, Mi ghojas, ke mi rekte al li iros Kaj diros al li: «tion chi vi faris!» REGHO Se tion vi decidis--kaj alie Vi ja ne povas agi--chu vi volas, Ke mi al la renkonto vin preparu? LAERTO Jes, mia regho, se nur ne al paco Vi volas min prepari. REGHO Nur al paco Kun via propra sagho kaj animo. Se li revenis laca de vojagho Kaj plu ne volos ree forveturi, Mi inklinigos lin al unu provo, De mi jam tre mature pripensita, Che kiu li pereon ne evitos; Kaj lia morto estos tiel glata, Ke ech ne estos ombro de suspekto. Ech la patrino ruzon ne divenos Kaj nomos ghin nur bato de la sorto. LAERTO Mi vin obeos, regho, tiom pli, Se vi aranghos la aferon tiel, Ke li per mi ricevu sian morton. REGHO Jes, ghuste tiel. Kiam vi forestis, La famo multe gloris vin pro io, Per kio vi lau famo multe brilas. Hamleto audis vian gloron; chiuj Talentoj viaj kune kolektitaj Che li envion tian ne elvokis, Kian elvokis tiu unu sola Talento, kiun mi ne multe shatis. LAERTO Pri kia do talento vi parolas? REGHO Ludilo bagatela de l' juneco, Kaj tamen ankau grava, char la plumoj Kaj la rubandoj al la junularo Konvenas en ne malpli alta grado, Ol la manteloj kaj la varmaj peltoj Konvenas al maturaj maljunuloj.-- Jen antau du monatoj nin vizitis el Normandujo unu kavaliro. Mi bone konas francojn el milito, Mi scias, kiel bone ili rajdas; Sed tiu chi bravulo certe povus Konkuri ech kun la diablo mem: Li kvazau mem alkreskis al la selo Kaj kun chevalo sia elfaradis Li tiel miregindajn artifikojn, Ke oni povus pensi, ke li mem Prezentas vivan parton de l' chevalo. Kaj la imago mia mem ne povis Elpensi ech en pura fantazio Pli lertajn kaj mirindajn artifikojn, Ol tiuj, kiujn li al ni prezentis. LAERTO Kaj li normando estis? REGHO Jes, normando. LAERTO Mi estas preta jhuri, ke ghi estis Lamordo. REGHO Jes, li mem. LAERTO Mi konas lin. Li estas efektive la juvelo De la nacio sia. REGHO Li rakontis Al ni pri vi, kaj li vin forte laudis Pro via majstra arto en skermado, Precipe per rapiroj. Li certigis, Ke estus tre belege, se trovighus Ankorau unu homo, kiu povus Kun vi kuraghi stari al batalo. Li jhuris, ke en lia tuta lando Skermantoj la plej bonaj ne posedas Ech la duonon de lerteco via. Raportoj liaj vekis en Hamleto Envion tiel grandan, ke de tiam En tago kaj en nokto li senchese Nur sopiradis, ke vi la plej baldau Revenu, por ke li kun vi ekprovu Batalon. Nun konkludo plej natura... LAERTO Konkludo? Kia? REGHO Diru nun, Laerto, Chu via patro estis al vi kara? Au kiel la malghojo sur pentrajho Vi estas nur vizagho, sed sen koro? LAERTO Por kio la demando? REGHO Mi ne tial Demandas vin, ke mi ech iom dubus Pri via amo al la patro; tamen Mi scias, ke la amo ofte estas Nur sklavo de la tempo: ghi naskighas Per tempo, kaj la sperto ankau montras, Ke tempo ghin tre ofte moderigas Kaj ech estingas ghian tutan flamon. Jes, en la mezo de la ama flamo Trovighas preskau chiam ia speco De mecha debrulajho, kiu baldau La helan flamon forte mallumigas. Nenio restas en bonec', eterna: Boneco tro matura baldau mortas De l' prem' de sia propra troforteco. Se oni volas agi, oni agu En la minutoj de la volo, char La volo povas baldau malfortighi, Trovante tiom da malhelpoj, kiom Trovighas langoj, manoj kaj okazoj. Kaj tiam la deziro kaj la devo Farighas nur sopiro fanfarona, Sopiro sen plenumo faciliga. Sed nun al la afero! Jen Hamleto Revenos baldau. Kion vi intencas Nun fari, por vin montri inda filo De via kara patro, sed per faroj Pli ol per nudaj vortoj? LAERTO Lin mortigi, Se ech en la preghejo. REGHO Mi konsentas, Ke la krimulo en nenia loko Rifughon devas trovi kaj la vengho Ne devas scii limojn. Sed, Laerto, Se tion chi vi faros, tiam vi Ja devos mem vin kashi en la domo. Hamleto, reveninte, devas scii, Ke vi jam estas tie chi. Ni faros, Ke oni antau li vin forte laudos Kaj la lertecon vian en skermado Al li oni prezentos en koloroj Ankorau pli brilantaj kaj pli helaj, Ol tion faris ech la franco mem. Per unu vorto--ni aranghos tiel, Ke vi batalos ambau, kaj ni faros Konkursan veton pri la kapoj viaj. Kun sia karaktero la sincera, Libera, nobla kaj nesupozema, Li ne esploros certe la rapirojn; Vi dume povos shanghi la rapirojn, Anstatau la malakra preni akran Kaj per ekbato lerta inde pagi Al li por morto de la patro via. LAERTO Mi faros ghin, kaj ech por tiu celo Mi shmiros per veneno mian glavon. Char unu charlatano al mi vendis Rimedon tian, ke se oni trempas En ghin nur la pinteton de tranchilo Kaj gratas nur sangeron el la hauto,-- Nenia sanigilo en la mondo Plu povos savi de senduba morto. Per tiu chi veneno mi nun shmiros La pinton de la glavo mia tiel, Ke se mi ech facile lin ekgratos, Li tuj pereos per senduba morto. REGHO Mature ni pripensi ankau devas Diversajn cirkonstancojn, kiuj povas Al la ating' de nia celo helpi. Se nia entrepreno ne prosperus Au se per nelerteco en plenumo Montrighus nia penso kaj intenco,-- Pli bone tiam estus ne komenci. Kaj tial nia plano devas havi Eliron en rezervo por l' okazo, Se la unua provo ne prosperos. Ni ghin pripensu! Jen, kion ni faros: Ni en solena formo faros veton Pri tiu, kiu el vi ambau venkos. Kaj kiam vi de la batalo estos Tre varmigitaj kaj soifaj (penu, Ke tio estu) kaj li volos trinki, Mi tiam lasos doni al li glason Da vino jam tiele preparita, Ke se li nur ech guton de ghi trinkos, Li ne evitos plu la morton, kiun La bato via eble ne alportis. Sed audu! Kia bruo? (Eniras la reghino.) REGHO Nu, reghino? REGHINO Unu malghojo sekvas tuj la duan! Laerto, la fratino via mortis! LAERTO Fratino mia mortis? Kiel? Kie? REGHINO Saliko staras super la rivero Kaj spegulighas en la pura akvo; Shi tie plektis fantaziajn kronojn El plej diversaj floroj de la kampo. Shi rampis sur la arbon, por dispendi Sur la brancharo siajn kronojn; tiam Sub shi rompighis la malforta brancho, Kaj kune kun la kronoj shi rapide En la riveron falis. Shiaj vestoj Sin disetendis kaj malgrandan tempon Kvazau sirenon shin ankorau portis, Dum shi kantadis melodiajn kantojn, Dangheron sian tute ne sentante, Kvazau la akvo estus shia hejmo. Sed baldau shiaj vestoj, penetritaj Per peza akvo, shin malsupren tiris, La malfelichan, al terura morto. LAERTO Kaj shi dronighis? REGHINO Jes, ho ve, dronighis! LAERTO Vi havas nun tro multe jam da akvo, Fratino malfelicha.--tial larmojn Mi nun retenas! Tamen la naturo Konservas sian moron, kion ajn La honto dirus. Ili nur foriru-- En ni montrighos tuj la virineco.-- Adiau, regho! Flamaj vortoj volas El mi eksplodi, se malsaghaj larmoj Nur ilin ne estingos. (Foriras.) REGHO Ni lin sekvu! Kun granda malfacilo kvietigis Mi lian furiozon! Nun mi timas, Ke ghi denove blinde ne eksplodu,-- Ni tial sekvu lin rapide! (Ambau foriras.) AKTO V SCENO I Tombejo. Eniras du tombistoj kun fosiloj. UNUA TOMBISTO Chu shi ricevos kristanan enterigon, kiam shi ja intence foriris en la mondon de la felichuloj? DUA TOMBISTO Mi diras al vi, shi ricevos, faru do rapide shian tombon. La jughisto pripensis la okazon kaj decidis, ke oni devas enterigi shin kristane. UNUA TOMBISTO Kiel do ghi povas esti, kiam shi dronigis sin ne pro defendo? DUA TOMBISTO Nu, oni trovis, ke tiel. UNUA TOMBISTO