Ho, centoble
Malben' centobla falu sur la kapon
De tiu, kiu per la krim' terura
De vi la saghon rabis! For la teron!
Ne shutu,--mi ankorau unu fojon
Al mia koro volas shin alpremi. (Ensaltas en la tombon.)
Nun shutu teron, kiom ajn vi volas,
Sur shin kaj min, ghis el la ebenajho
Vi faros monton ghis la alta pinto
De la Olimpo.
HAMLETO
Kiu estas tiu,
Kies doloro tiel laute sonas
Kaj kies krio flugas ghis la steloj
Kaj volas en terur' ilin haltigi?
Jen estas mi, Hamleto. (Ensaltas en la tombon.)
LAERTO
Ha, tre bone!
Pereu, malbenita! (Jhetas sin sur Hamleton.)
HAMLETO
Tia pregho
Ne estas ghusta. Mi vin petas, prenu
La manon vian for de mia kolo,
Char kvankam mi ne estas flamighema,
Danghere tamen estas min ataki,
Kaj mi al vi konsilas: for la manon!
REGHO
Disigu ilin!
REGHINO
Ho, Hamlet', Hamleto!
CHIUJ
Sinjoroj...
HORACIO
Kara princo, trankvilighu!
(Kelkaj korteganoj disigas la batalantojn, kaj ili eliras el la tombo.)
HAMLETO
Ne, mi pro tio chio kun li batalos,
Ghis la minuto lasta de la vivo!
REGHINO
Pro kio do, ho mia kara filo?
HAMLETO
Mi amis Ofelion; kvardek miloj
Da fratoj kun ilia tuta amo
La amon mian kune ne atingus.
(Al Laerto.)
Vi kion volas?
REGHO
Ha, li frenezighis!
REGHINO
Ho, lasu lin, mi petas vin, Laerto!
HAMLETO (al Laerto.)
Che la diabloj chiuj! Diru, kion
Vi volas fari? Plori? au batali?
Au fasti? au disshiri sin? Eltrinki
La tutan Nilon? Manghi krokodilojn?
Mi tion ankau faros. Chu vi venis,
Por vershi larmojn? Saltas en la tombon,
Por min inciti? Lasu vin enfosi
En shian tombon,--mi ghin ankau faros;
Se vi pri montoj babiladas, lasu
Nin supershuti per tiom da tero,
Ke sin la loko levu ghis la suno
Kaj la plej altaj montoj en komparo
Kun ghi aperu kiel veruketoj.
Vi fanfaronas,--mi ghin ankau povas.
REGHO
Ghi estas nur frenezo.
REGHINO
La atako
En li momenton tiel furiozas,
Sed baldau li denove trankvilighas,
Simile al kvieta kolombino
Post la elkovo de la kolombidoj.
HAMLETO (al Laerto).
Auskultu do, sinjoro! Kia estas
La kauzo, ke vi tiel min renkontas?
Mi chiam amis vin,--sed ni ghin lasu.
Se Herkuleso mem kontraubatalus,
La kat' miauas, hundo devas boji. (Foriras.)
REGHO
Mi petas vin, lin sekvu, Horacio! (Horacio foriras.)
Laert', nia parolo de hierau
Fortigi devas vian paciencon;
Ni agos nun rapide.--Vi, Gertrudo,
Vi metu gardon chirkau via filo.
(Al Laerto.)
La tombo havos vivan monumenton.
La horo de trankvilo baldau venos;
Ghis tiam ni bezonas paciencon. (Chiuj foriras.)
SCENO II
Chambro en la palaco. Hamleto kaj Horacio.
HAMLETO
Sufiche nun pri tio. Ni transiru
Nun al la pluaj faktoj. Vi memoras,
Pri kio mi rakontis?
HORACIO
Mi memoras.
HAMLETO
En mia brusto estis ia speco
De batalado. Mi ne povis dormi;
Kaj al mi chiam shajnis, ke mi kushas
En stato pli malbona, ol krimuloj
En la katenoj. Tiam en la kapon
Kuragha pens' al mi subite venis...
Kaj dank' al la kuragha mia penso:
Ghi savis min! Jes, penso malprudenta
Al ni tiele servas iafoje,
Kiam profundaj planoj detruighas;
Kaj ni el tio vidas, ke Diajho
Direktas nian sorton, se ni mem
Ech de la celo nin malproksimigas.
HORACIO
Tre ghuste.
HAMLETO
La mantelon de shipano
Sur min jhetinte, el kajuto mia
Palpante mi elrampis, trovis ilin,
Forkaptis la paketon, kiun ili
Kun si tre garde portis, kaj returne
En chambron mian iris. Mia timo
Forgesis ghentilecon, kaj kuraghe
Mi dissigelis la paketon. Tie
Mi trovis, ho, amiko mia kara,
Brilantan, grandan reghan malnoblajhon!
Ghi estis... jes... ordono plej severa,
Per multo da motivoj ornamita
Pri la felicho de la Dana regno
Kaj de Anglujo ankau, kaj cetera
Kaj tiel plu... nu jes,--per unu vorto:
Ke oni tuj, sen perdo de la tempo,
Ech ne lasante al l' ekzekutisto
Minuton, por akrigi la hakilon,
Tuj post eliro mia sur la bordon,
Dehaku tuj al mi la kapon.
HORACIO
Dio!
Chu povas esti?
HAMLETO
Jen, rigardu mem,
Jen estas la papero, legu poste.
Vi volas scii, kion mi nun faris?
HORACIO
Jes, mi vin petas.
HAMLETO
Kiam mi min vidis
Subite en kaptilo, mia kapo
Komencis vive ludi sen prologo
Kaj trovis baldau ghustan la rimedon.
Mi min sidigis kaj elpensis baldau
Alian tekston por letero tiu
Kaj skribis ghin tre bele kaj tre pene,
Kiel skribisto profesia. Iam
Mi pensis, kiel niaj grandsinjoroj,
Ke bele skribi estas ne konvena
Por eminentaj homoj; tamen nun
La belskribado multe al mi servis.
Vi volas certe scii la enhavon
De la letero mia?
HORACIO
Certe, princo.
HAMLETO
Plej prema peto al la angla regho,
Ke, se Anglujo volas plue resti
Fidela tributulo de Danujo,
Se inter la Anglujo kaj Danujo
La amikeco floru kiel palmo,
Se paco chiam ambau la popolojn
Per bela krono ligu plej trankvile,
Kaj kun aliaj multaj tiaj «se»,--
Li devas tuj post lego de la skribo,
Ne pripensante kaj ne prokrastante,
La alportintojn de l' dirita skribo
Mortigi plej rapide, ne donante
Al ili ech minuton, por plenumi
Konfeson antaumortan.
HORACIO
Tamen kiel
Sigelis vi la skribon?
HAMLETO
La chielo
En tio ankau jam antaue zorgis:
En mia sako trovis sin okaze
Malnova sigelil' de mia patro
Kun la insigno de la danaj reghoj.
Mi faldis la leteron ghuste tute
Simile al antaua la letero,
Subskribis ghin simile kaj sigelis
Kaj metis sur la lokon de antaue.
Kaj la subjheton oni ne rimarkis.
En la sekvanta tago havis lokon
Batalo nia mara kun korsaroj,--
Kaj kio estis plu--vi ghin jam scias.
HORACIO
Kaj Güldenstern kaj Rosenkranz pereis?
HAMLETO
Amiko mia, ili mem sin tiris
Al tiu chi afero, tial min
La konscienco mia ne riprochas:
Ilia morto estis ja kauzita
De propra tro fervora enmiksigho.
Por sklavemuloj estas tre danghere
Sin meti inter la flamantaj pintoj
De glavoj de potencaj kontrauuloj.
HORACIO
Kiela regho!
HAMLETO
Nun la regho mem
Alproksimigis min al mia celo.
Se li mortigis krime mian patron,
Se li patrinon mian malchastigis,
Sin metis malhelpante inter miaj
Esperoj kaj elekto de l' popolo
Se li kun ruz' al mia propra vivo
Tiel perfide volis fari finon:
Chu mi ne havas rajton al li doni
Per mia mano merititan pagon?
Kaj chu ne estos peko, se ni lasos
Al tiu kankro mordi plu ankorau
Viandon nian?
HORACIO
Baldau li ricevos
Raporton pri la manier', en kiu
Ordono lia estis plenumita.
HAMLETO
Jes, baldau; sed la intertempo tamen
Al mi ja apartenas. Homa vivo
Ne estas ja fortika; vi kalkulu
Nur unu--jam la vivo ne ekzistas.
Nur unu cirkonstanco min doloras,
Ke mi ofendon faris al Laerto!
En lia malfelicho mi ja vidas
La preskau spegulitan historion
De tio, kion mem mi devis sperti.
Mi lin estimas; sed la nekonvena
Fanfaronado lia kun doloro
Min indignigis ghis sinforgesado.
HORACIO
Ha, iu venas! Haltu, princo!
(Eniras Osrik.)
OSRIK
Mi gratulas vian princan moshton je la reveno Danujon.
HAMLETO
Mi dankas vin profunde, sinjoro. (Al Horacio.) Chu vi konas tiun chi
kulon?
HORACIO
Ne, princo.
HAMLETO
Tiom pli bone por vi, char estas malvirto koni lin. Li posedas multe da
tero kaj tre fruktoporta: se besto estas regho de bestoj, ghia manghujo
staros apud la manghilaro de la regho. Li estas pigo, sed, kiel mi diras
al vi, benita per vastaj posedajhoj de koto.
OSRIK
Plej amata princo! Se via princa moshto havus liberan tempon, mi dezirus
komuniki al vi ion de lia regha moshto.
HAMLETO
Mi akceptos ghin kun plena atento, sinjoro. Metu vian chapelon sur ghian
lokon: ghi estas difinita por la kapo.
OSRIK
Mi dankas al via princa moshto,--estas tre varme.
HAMLETO
Ne, mi certigas vin, ke estas tre malvarme; la vento estas norda.
OSRIK
Estas efektive sufiche malvarme, mia princo.
HAMLETO
Kaj tamen shajnas al mi, ke estas tre sufoke kaj varmege, au mia
temperamento....
OSRIK
Eksterordinare, via princa moshto, estas tre varmege--en certa
maniero--mi ne povas diri kiel. Kara princo, lia regha moshto ordonis al
mi sciigi vin, ke li faris grandan veton pro via kapo. La afero estas
sekvanta...
HAMLETO
Mi petas vin, ne forgesu! (Devigas lin meti la chapelon sur la kapon.)
OSRIK
Permesu al mi, via princa moshto, mi certigas vin, ke tiel estas por mi
pli oportune. Antau mallonga tempo en la kortegon alvenis Laerto: mi
jhuras, perfekta kavaliro, kun la plej bonegaj distingighoj, kun
brilanta tenigho kaj eksterajho. En efektivo, por esprimi sin
inteligente, li estas la modelo de boneduka maniero de vivado, char vi
trovos en li la kunighon de chiuj talentoj, kiujn juna kavaliro nur
povas deziri posedi.
HAMLETO
Li nenion perdas per via busho, sinjoro, kvankam mi scias, ke ghi
estas tro granda kalkula problemo, se oni volus kunmeti plenan registron
de liaj bonaj ecoj. Kaj ankau tiam la rakonto ne prezentus ankorau la
plenan grandecon de lia efektiva indo. Parolante en la plena seriozeco
de laudado, mi vidas en li spiriton tre grandan, kaj liaj internaj
talentoj estas lau mia opinio tiel grandaprezaj kaj maloftaj, ke, por
esprimi sin pri li vere, nur lia spegulo prezentas ion similan al li,
chio alia prezentus nur ombron de li.
OSRIK
Via princa moshto parolas pri li la puran veron.
HAMLETO
Kaj la celo, sinjoro? Kial ni nun superjhetas tiun chi kavaliron per la
kruda spirado de nia parolo?
OSRIK
Kion vi pensas?
HORACIO
Chu ne estas eble, ke ni komprenighadu per ia alia lingvo? Vi certe tion
chi povos, sinjoro.
HAMLETO
Por kia celo vi nomis tiun chi kavaliron?
OSRIK
Laerton?
HORACIO
Lia monujo estas jam malplena: chiuj liaj oraj vortoj estas jam
elspezitaj.
HAMLETO
Jes, tiun chi saman.
OSRIK
Mi scias, ke vi ne scias...
HAMLETO
Estas eble, ke vi scias, ke mi ne scias, kaj tiel plu. Sed kion do vi
deziras, sinjoro?
OSRIK
Vi ne scias, kian perfektecon Laerto posedas...
HAMLETO
Mi ne pretendas je tia sciado, por ne egaligi min kun li en perfekteco;
koni alian homon fundamente signifus koni sin mem.
OSRIK
Jes, sinjoro, rilate la uzadon de bataliloj; lau la komuna famo li
havas en tiu chi punkto neniun egalan al si.
HAMLETO
Kia estas lia batalilo?
OSRIK
Glavo kaj rapiro.
HAMLETO
Sekve, lau viaj vortoj, du specoj de bataliloj. Nu, plu?
OSRIK
La regho vetis kun li je ses berberaj chevaloj; li do, kiom mi audis,
donis kiel garantion ses francajn glavojn kune kun la apartenajho, kiel
ekzemple zonoj, portiloj kaj tiel plu. Tri el tiuj chi subteniloj estas
efektive tre agrablaj por la okulo, tre respondaj al la objektoj,
senfine belaj subteniloj kaj tre bonguste aranghitaj.
HAMLETO
Kion vi nomas subteniloj?
HORACIO (al Hamleto).
Mi sciis, ke vi devos ankorau plezurighi kun liaj komentarioj,
antau ol la parolo finighos.
OSRIK
La subteniloj estas la portiloj.
HAMLETO
Tiu chi esprimo estus pli konvena por la objekto, se ni povus porti che
nia flanko pafilegon; ghis tiu tempo ni nomu ghin pli bone portiloj.
Sed plue: ses berberaj chevaloj kontrau ses francaj glavoj kun iliaj
apartenajhoj kaj ses bonguste aranghitaj subteniloj; tio chi estas
franca veto kontrau dana. Por kio do ili tion chi donis kiel garantion,
kiel vi vin esprimas?
OSRIK
La regho, sinjoro, vetis, ke Laerto en dekdu renkontighoj inter vi kaj
li ne venkos pli ol tri fojojn; li do vetis, ke el dekdu li venkos nau
fojojn; kaj oni povus tuj fari la provon, se via princa moshto estus
inklina.
HAMLETO
Kaj se mi respondos, ke ne?
OSRIK
Mi pensas, via princa moshto, ke estus bone konsenti je tiu chi provo.
HAMLETO
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크
『Hamleto, Reĝido de Danujo』
William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof
194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.