La sencon de l' instruo via bona
Konservos mi, por gardi mian bruston;
Sed, bona mia frato, vi ne agu
Simile al la predikistoj, kiuj
Predikas krutan vojon al chielo,
Dum ili mem senzorge kaj volupte
Sur flora vojo de gajeco pashas,
Mokante pri prediko sia propra.
LAERTO
Ne timu! Tamen mi tro longe restis.--
La patro venas jen! (Polonio eniras.)
(Al Polonio) Duobla beno
Sendube duobligas la felichon:
Dank' al okazo mi denove povas
Adiau al vi diri.
POLONIO
Vi ankorau
La domon ne forlasis? Al la shipo!
La vento blovas helpe al la vojo,
Kaj oni vin atendas. Nu, akceptu
Denove mian benon.
(Li metas la manon sur la kapon de Laerto.)
Kaj memoru
Regulojn, kiujn mi al vi instruis:
Ne chian penson metu sur la langon,
Ne donu tuj al chia penso faron.
Afabla estu, sed ne tro kredema.
Al la amiko saghe elektita
Kunforghu vin en fera fideleco,
Sed gardu vian manon de la premo
De chiu renkontota bona frato.
Vi gardu vin de chia malpacigho;
Se vi ghin ne evitos,--tiam agu
Fortike, ke la malamik' vin timu.
Al chiu servu per orelo via,
Sed ne al chiu servu per la busho.
Konsilojn chiam prenu vi de chiu,
Sed propran jughon en la kapo tenu
Lau via mon' mezuru vian veston,
Sed chio estu takta kaj konvena;
Vin vestu bone, sed ne kiel dando:
Lau vest' ekkonas oni ofte viron,
La homoj altastataj en Francujo
En tiu punkto estas tre zorgemaj.
Ne prenu prunte kaj ne prunte donu:
Per pruntedono ofte oni perdas
Krom sia havo ankau la amikon,
Kaj pruntepren' kondukas al ruino
De la mastrajho. Antau chio estu
Fidela al vi mem,--de tio sekvos,
Ke vi ne estos ankau malfidela
Al la aliaj homoj. Nun adiau,
Kaj mia beno vin akompanadu!
LAERTO
Adiau, mia patro kaj sinjoro!
POLONIO
Jam tempo. Iru, oni vin atendas.
LAERTO
Adiau, Ofelio, kaj memoru
Pri tio, kion diris mi al vi!
OFELIO
Mi bone shlosis ghin en mia kapo,
Kaj la shlosilon mi al vi fordonas.
LAERTO (al Polonio kaj Ofelio)
Adiau! (Foriras.)
POLONIO
Kia estas la konsilo,
Pri kiu li parolis?
OFELIO
Pri Hamleto,
Pri la reghido.
POLONIO
Ha, jes, ghustatempe!
Mi audis, ke en lasta temp' Hamleto
Al vi komencis montri amikecon
Kaj ke vi mem apartan afablecon
Al li montradis. Se ghi estas vero--
Mi audis ghin en formo de averto--
Mi devas al vi diri, ke vi mem
Kredeble ne komprenas tute klare
Dangheron, kiu al filino mia
Kaj al honoro via nun minacas.
Kiel vi estas unu kun la dua?
La veron al mi diru!
OFELIO
De mallonge
Al mi li ripetadis kelkajn fojojn,
Ke li estimas min.
POLONIO
Ha, ha! Estimo!
Parolo de nesperta knabineto!
Kaj kredas vi al la «estimo» lia?
OFELIO
Mi mem ne scias, kiel pri ghi pensi.
POLONIO
Nu, audu do! Vi estas tre malsagha,
Ke vi akceptas por kontanta mono
La vortojn, kiuj vere ne enhavas
Ech plej malgrandan indon. Vi vin tenu
Prudente kaj singarde, char alie
La malsagheco via la grandega
Vin pereigos!
OFELIO
Li al mi proponis
La amon sian pure kaj honeste.
POLONIO
Jes, pure kaj honeste! Vi, senkapa!
OFELIO
Li jhuris al mi, patro mia kara,
Per chiuj sanktaj jhuroj de chielo.
POLONIO
Kaptiloj por la birdoj! Mi ja scias,
Ke se la sango bolas, tiam lango
La jhurojn ne avaras. Ho, filino,
Ne prenu vi por fajro tiun flamon,--
Ghi lumas, sed ghi tute ne varmigas,
Ghi estingighas tuj, ne supervivas
Ech la minuton de la promesado.
De nun kun via virga afableco
Avaru pli; la paroladon vian
Vi shatu pli, ne estu tute preta
Tuj lau ordono! La reghid' Hamleto
Ankorau estas juna, kaj li havas
Pli grandan liberecon, ol al vi
Donata povas esti. Ofelio,
Mallonge mi sed klare al vi diras:
Ne kredu al jhurado lia; jhuroj
Similaj estas trompaj delogantoj,
Antauparoloj de tre pekaj petoj;
Promesojn piajn ili hipokritas,
Por pli sukcese veni al la celo.
Per unu vorto: nun vi ech minuton
Ne restu en intima parolado
Kun la reghid' Hamleto! Ne kuraghu
Forgesi mian tiun chi ordonon!
Nun iru!
OFELIO
Mi obeos, mia patro. (Ambau foriras.)
SCENO IV
La teraso antau la palaco. Hamleto, Horacio kaj Marcello venas.
HAMLETO
Ho, kiel akra estas la aero!
HORACIO
Jes, princo, blovas vento malvarmega.
HAMLETO
Kioma horo?
HORACIO
Baldau la dekdua.
MARCELLO
Ne, ne, jam la dekdua horo batis.
HORACIO
Chu efektive? Mi ne audis. Sekve
Alproksimighas jam la temp', en kiu
Aperas ordinare la spirito.
(Post la sceno estas audataj tamburado kaj ektondro de pafilego.)
Ha, kion tio chi signifas, princo?
HAMLETO
La regho diligente nun pasigas
La nokton en gajega festenado;
Kaj chiun fojon, kiam li eltrinkas
Pokalon, pafilegoj al la mondo
Anoncas la grandfaron de la regho.
HORACIO
Ekzistas tia moro?
HAMLETO
Jes, sendube.
Sed pensas mi, ke estas pli honore
Forgesi tian moron, ol ghin sekvi.
La brua kaj dibocha festenado
Alportis al ni tre malbonan gloron
Che la popoloj de la tuta mondo.
Drinkistoj oni nomas nin insulte;
Kaj tiu chi makulo malpurigas
La gloron de plej grandaj niaj faroj.
Similan sorton ofte ankau havas
Privataj homoj, se sen propra kulpo
Makulon ian ili de naturo
Ricevis; se ekzemple de naskigho--
En kio ne ilia vol' ja estis--
Ilia sango estas tro bolanta,
Rompanta ofte digon de prudento;
Au se kutimo ilin malbonigis,--
La mond' ilin atakas sen kritiko,
Se ech iliaj virtoj estas puraj
Kaj multenombraj. Grajno da malbono
Por la okul' de l' mondo ofte kovras
La tutan indon de plej bona homo.
(Aperas la spirito en armajho.)
HORACIO
Ho, vidu, princo, ghi aperas!
HAMLETO
Dio!
Defendu nin, angheloj de chielo!
(Li staras kelkajn minutojn senmove.)
Spirito sankta, au demon' terura,
Chu el chielo au el la infero,
Chu vi intencas bonon au malbonon,--
Aperis vi en tia nobla formo,
Ke mi paroli devas. Ho, Hamleto,
Ho, patro, ho vi, regho de Danujo,
Respondu! Ho, ne lasu min perei
En nesciado! Diru al mi, kial
Sin levis el la tombo viaj ostoj?
Kaj la cherkujo, kien ni trankvile
Vin metis, kial ghi malfermis nun
La pezan sian bushon de marmoro,
Por vin eljheti? Kion ghi signifas,
Ke vi, senviva korpo, en armajho
Denove venis en la lunan lumon,
Por ektimigi nin, malsaghajn homojn,
Kaj nin ataki per teruraj pensoj
Ne klarigeblaj por l' animo nia?
Por kio! Diru! Kial? Kion fari?
(La spirito faras signojn al Hamleto.)
HORACIO
Li vokas vin, ke iru vi kun li,
Li kvazau volas ion komuniki
Nur al vi sola.
MARCELLO
Kun afablaj gestoj
Li vokas vin pli malproksimen, princo;
Sed ho, pro Di', ne iru!
HORACIO
Ne, ne iru!
HAMLETO
Sed tie chi ne volas li paroli,
Kaj mi lin sekvos.
HORACIO
Ho, ne, ne, reghido!
HAMLETO
Nu, kion do mi timos? Mia vivo
Ne havas por mi indon, kaj l' animo,
Senmorta, kiel la spirito mem,
Ja ne bezonas timi la spiriton.
Li vokas min denove; mi lin sekvos.
HORACIO
Sed se li vin allogos al la maro,
Au eble al la supro de l' shtonego,
Staranta super la senfunda akvo,
Kaj tie per terura nova vido
Subite nebuligos vian saghon
Kaj pereigos vin? Memoru, princo!
Jam per si mem al chiu viva homo
Terura estas tiu alta pinto,
Pendanta super la bruantaj ondoj
De plej profunda loko de la maro.
HAMLETO
Li chiam vokas. (Al la spirito) Iru, mi vin sekvas!
MARCELLO (retenante Hamleton).
Ho, princo, vi ne iros!
HAMLETO
For la manojn!
HORACIO
Auskultu nin, ne iru!
HAMLETO
Mia sorto
Min vokas, kaj per ghi mi sentas nun
En chiu vejno de la korpo mia
Potencan feran forton de leono.
(La spirito faras signojn)
Li chiam vokas! Lasu! Pro chielo! (Li sin elshiras.)
Fantomon faros mi el chiu, kiu
Kuraghos min reteni! For! (Al la spirito) Ho, iru!
Mi post vi iras. (La spirito kaj Hamleto foriras.)
HORACIO
Ha, li frenezighis!
MARCELLO
Ni sekvu lin! La dev' al ni ordonas!
HORACIO
Ni iru! Kiel tio chi finighos?!
MARCELLO
Malbona io estas en Danujo.
HORACIO
Nin gardos la chielo.
MARCELLO
Ni rapidu!
SCENO V
Izolita loko de la teraso. La spirito kaj Hamleto venas.
HAMLETO
Ho, kien vi kondukas min? Parolu!
Mi plu ne iros jam!
SPIRITO
Auskultu!
HAMLETO
Diru!
SPIRITO
Jam proksimighas mia horo. Baldau
Reiri devos mi al la sulfuraj
Turmentaj flamoj.
HAMLETO
Malfelicha patro!
SPIRITO
Min ne bedauru, sed atentu bone,
Al tio, kion diros mi.
HAMLETO
Parolu!
Atenti estas mia sankta shuldo.
SPIRITO
Kaj venghi ankau, kiam vi ekscios.
HAMLETO
Ho, Dio! Venghi? Kion?
SPIRITO
Audu bone.
Mi estas la spirit' de via patro,
Mi estas kondamnita longan tempon
Vagadi en la nokto kaj bruladi
La tutan tagon en eternaj flamoj,
Ghis mi purighos de la chiuj pekoj
De mia tera vivo. Se ne estus
Al mi malpermesite paroladi,
Rakonton tiam povus mi komenci,
De kiu chiu vort' al vi dispremus
La koron, rigidigus vian sangon,
El kapo elsaltigus la okulojn,
Kaj chiun vian haron disstarigus
Simile al haregoj de histriko.
Sed la misteroj de posttomba vivo
Ne devas soni al orelo tera.
Auskultu! Se vi amis vian patron...
HAMLETO
Ho, Dio!
SPIRITO
Venghu por mortigo lia!
HAMLETO
Mortigo?
SPIRITO
Jes, mortigo plej malnobla,
Terura, nenatura, neaudita.
HAMLETO
Ho, nomu lin! Ke povu mi tuj flugi,
Simile al la penso de amanto
Mi flugu venghi tuj.
SPIRITO
Vi shajnas preta
Vi estus dorma, kiel pala herbo,
Kreskanta sur la bordo de la Leto,
Se restus vi trankvila. Audu, filo:
La famon oni faris, ke en tempo
De mia dormo en ghardeno mia
Serpento mordis min; kaj oni trompas
Per la mensoga fam' pri mia morto
L' orelon de la regno; tamen sciu,
Ho, nobla mia filo: la serpento,
De kies mordo mortis via patro,
Nun portas lian kronon.
HAMLETO
Mia onklo!
Ho, la profeta mia antausento!
SPIRITO
Jes, tiu plej malnobla adultulo
Per sorcho de la sprito, per perfido
(Ho, malbenita sprito kaj donacoj!)
Delogis la reghinon shajne virtan
Al la plezuroj de malnobla amo.
Hamleto mia! Ho, kia defalo!
De mi, kies la amo estis sankta,
Sendeklinigha chiam de la jhuro,
Farita en la tago de l' edzigho,--
Shi malaltighis al pekulo, kiun
Per chio la naturo ja malbenis!
Sed kiel virton peko ne delogas,
Se ghi ech en chiela vest' aperas,
Tiel volupto, se ech kun anghelo
Vi ligos ghin, enuas tamen baldau
Kaj serchas ion novan... Sed silentu!
Mi sentas jam aeron de mateno,--
Mi mallongigos la rakonton. Kiam
En la ghardeno lau kutimo mia
Mi dormis post tagmezo, via onklo
Mallaute alshtelighis kaj envershis
Al mi en la orelon plej teruran
Venenon el malgranda boteleto,
Venenon tian, kiu tre rapide
Trakuras tuj la tutan homan korpon
Kaj, kvazau acidajho en la lakto,
Momente malbonigas en la korpo
La tutan puran sangon. Mi pereis,
Kaj lepro mian tutan glatan korpon
Tuj kovris per abomeninda shelo.
Kaj tiel mi perfide en la dormo
Per frata mano estis senigita
De l' vivo, krono kaj edzino kune,
Mi estis mortigita en florado
De miaj pekoj, sen konfesodono,
Sen komunio sankta; la kalkulon
Ne resuminte, estis mi sendita
Kun chiuj kulpoj sur la kapo
Al granda, fina jugho.
HAMLETO
Ho, terure!
SPIRITO
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크
『Hamleto, Reĝido de Danujo』
William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof
194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.