STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크

『Hamleto, Reĝido de Danujo』

William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof

194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

Se havas vi animon, ne permesu, Ke regha lito de Danujo servu Por sangomiks' adulta kaj volupto. Sed kiel ajn vi volos tion fari,-- Vi ne makulu vian filan koron: Nenion faru kontrau la patrino,-- Shin jughos la chielo kaj la pikoj De shia propra koro. Nun adiau! La palighado de l' lumanta vermo Anoncas la aperon de l' mateno. Adiau, filo, kaj memoru min! (Foriras.) HAMLETO Ho, vi, chielo! Tero! Eble ankau L' inferon voki?--Fi, halt' mia koro! Ne maljunighu tuj, ho mia korpo! Fortike vi min portu! Vin memori? Jes, malfelicha patro! Tiel longe, Ghis mia kapo perdos la kapablon De chia memorado! Vin memori? Sed de l' tabulo de memoro mia Forvishos mi nun chion, kio restis, Sentencojn chiujn el la libroj, chiujn Pentrajhojn, postesignojn, kiujn lasis Sur ghi la pasintajho kaj juneco, Observojn kaj la spertojn de la vivo; Ordono via vivos tute sola De nun en mia cerbo, ne miksita Kun io malpli inda. Ho, chielo! Virino malhonesta kaj perfida! Fripono! Vi, fripono ridetanta!... La tabuleton donu! Mi enskribos, Ke oni povas chiam ridetadi Kaj tamen esti friponeg'. Almenau En nia lando tio estas ebla. (Li skribas.) Mi vin enskribis, onklo! Nun al mia Deviz'! «Adiau kaj memoru min!» Mi jhuris. HORACIO (post la sceno). Princo! Princo! MARCELLO (post la sceno). Princ' Hamleto! HORACIO (post la sceno). Ho, Dio lin defendu! HAMLETO (decide, al si mem). Tiel estu! MARCELLO (post la sceno). He! Princo! He! HAMLETO He! kara mia, he! Al mi, birdeto mia, he! mi estas. (Horacio kaj Marcello venas.) MARCELLO Nu, kio do sinjoro? HORACIO Kio nova? HAMLETO Ho, tre mirinde! HORACIO Diru, kara princo. HAMLETO Vi elbabilos. HORACIO Ne, pro la chielo! MARCELLO Mi ankau ne. HAMLETO He, kion vi parolas Chu oni povus kredi?! Vi silentos? HORACIO kaj MARCELLO Jes, jes, pro la chielo, kara princo! HAMLETO En tuta la Danujo vi ne trovos Friponon, kiu estus hom' honesta. HORACIO Spirito ne bezonis ja sin levi El tombo, por sciigi nin pri tio. HAMLETO Vi estas prava. Tial mi nun pensas, Sen plua disputado ni jam povas Al ni la manojn premi reciproke Kaj iri hejmen. Iru, kien vokas Vin la aferoj kaj deziroj viaj-- Aferojn kaj dezirojn chiu havas-- Mi ankau, la mizera, iros fari Aferon mian,--mi nun iros preghi. HORACIO Malklare kaj tre strange vi parolas. HAMLETO Ha, mi bedauras, ke mi vin chagrenas. Mi ghin bedauras el la tuta koro. HORACIO Vi ne chagrenas nin. HAMLETO Ne, Horacio, Chagren' ghi estas, pro Patriko sankta... Pri la spirito de mi al vi diros, Ghi estas tre senkulpa kaj honesta. La scivolecon pri la estintajho Vi venkos, kiel povos. Nun, kolegoj, Amataj kunlernantoj kaj amikoj, Malgrandan unu peton mi vin petos. HORACIO Parolu, princo, ni ghin certe faros. HAMLETO Neniu devas scii pri l' apero De nuna nokto. HORACIO kaj MARCELLO Ni promesas, princo. HAMLETO Sed jhuru! HORACIO Pro honoro, mi silentos! MARCELLO Mi ankau, pro honor'! HAMLETO Sur mia glavo! MARCELLO Ni jhuris jam, sinjoro. HAMLETO Sed mi petas, Sur mia glavo jhuru al mi. SPIRITO (sub la tero). Jhuru! HAMLETO Ha, mia kara! Vi al ni alrampis? Nu, bone! La bravul' auskultas. Jhuru! HORACIO Sed kiel jhuri? HAMLETO Ke neniam vi Parolos ech per unu sola vorto Pri tio, kion en la lasta nokto Vi vidis. Jhuru sur la glavo! SPIRITO (sub la tero). Jhuru! HAMLETO Hic et ubique? Shanghu ni la lokon! Al mi, sinjoroj! Metu viajn manojn Denove sur la glavon kaj ripetu, Ke vi neniam al neniu diros Pri la apero de la nokto. Jhuru Pri tio chi sur mia glavo! SPIRITO (sub la tero). Jhuru! HAMLETO Ha, brave, mia talp'! Vi bone fosas! Pli malproksimen do, amikoj! HORACIO Dio! Tre strange kaj neniel kompreneble! HAMLETO Plej bona estos, se vi ghin forgesos! Ekzistas en chiel' kaj sur la tero Pli da aferoj, ol en la lernejoj Instruas filozofoj, Horacio. Sed venu! Kaj mi tie chi denove Vin petas, jhuru: kiel ajn mirindaj Al vi agado mia poste shajnos, Se eble poste trovos mi utile Shajnigi, ke mi perdis la prudenton,-- Neniam vi kunmetu viajn manojn En tia formo, nek la kapon vian Balancu tiel, nek per parolado Dusenca montru, ke vi ion scias,-- Ekzemple: «nu, ni scias», au «ni povus, Se ni nur volus», au «se nur paroli Ni povus», au «ekzistas unu punkto»... Ne helpu al vi Dio en mizero, Se tion chi vi faros,--jhuru! SPIRITO (sub la tero). Jhuru! HAMLETO Ripozu, ho, spirito malfelicha! Kaj nun, sinjoroj, mi min rekomendas Al vi kun mia tuta amikeco. Kaj chion, kion mi, malricha, povas Al vi alporti aman kaj amikan, Kun Dia help' al vi mi ne rifuzos. Ni iru! Kaj denove mi vin petas, La fingron chiam tenu sur la busho! Ni vivas en terura tempo! Ve, Ke mi naskighis esti la punanto! Nu, venu do! Ni iros chiuj kune. (Chiuj foriras.) AKTO II SCENO I Chambro en la domo de Polonio. Eniras Polonio kaj Reinhold. POLONIO Jen tiujn chi paperojn kaj la monon Al li transdonu! REINHOLD Jes, sinjoro, bone. POLONIO Sed antau ol viziti lin, vi faros Prudente, se vi bone eldemandos Pri la konduto lia. REINHOLD Efektive, Mi mem intencis tion fari. POLONIO Bone! Tre bone! Antau chio vi demandu, Kielaj Danoj loghas en Parizo, De kia speco, kiel ili vivas, Kun kiu kaj en kiaj societoj; Se per demandoj tiel deflankighaj Vi vidos, ili konas mian filon, Vi venos pli proksime al la celo, Ol per demandoj rektaj. Agu, kvazau Vi konus lin nur iom, malproksime; Ekzemple: «Ha, mi konas lian patron, Kaj lian familion, ech lin mem Mi iom konas». Chu vi min komprenas? REINHOLD Ho, jes, sinjoro! POLONIO «Ech lin mem», vi diros, «Sed nur malmulte; se mi ne eraras, Li estas tre sovagha, faras tion Kaj tion...» nun vi povas lin kulpigi Per plej diversaj elpensitaj faktoj; Nur ne per ia malbonajho, kiu Al li alporti povus malhonoron! Ho, nur ne tion! Gardu vin de tio! Nur tiajn faktojn, kiuj ordinare Junecon akompanas. REINHOLD Nu, ekzemple Ludado... POLONIO Jes! drinkado, duelado, Insultemeco, au malpacemeco, Ech petolado kun virinoj. REINHOLD Tamen Chu tio jam ne estos malhonoro? POLONIO Ho, ne, se vi nur lerte ghin esprimos. Ne diru, ke li estas tute sklavo De volupteco; ne, prezentu liajn mankojn En tia lumo, ke ili aperu Kiel makuloj nur de libereco, Esprimoj de flameco de l' spirito, Ekboloj de senbrida juna sango. REINHOLD Sed, ho, sinjoro... POLONIO Kial tion fari? REINHOLD Jes, mi dezirus scii, kia celo... POLONIO Nu, vidu, mia plano estas tia, Kaj mi esperas, ke ghi bone fruktos: Se vi sur mian filon tiel jhetos La makuletojn, tiam diligente Atentu! Se kunparolanto via La junan homon iam vidis kulpan En la malvirtoj jhus nomitaj, tiam, Ho, kredu, li en tia maniero Al vi sin turnos: «Jes, sinjoro mia», Au «jes, amiko», au «jes, estimata», Au kiel ajn en tiu lando estas La form' uzata de ekparolado... REINHOLD Nu, bone. POLONIO Kaj li poste faros tiel: Li faros... jes... kion mi volis diri?.. Mi volis ion diri... Al diablo! Nu, kie do mi haltis? He? REINHOLD Vi haltis Che l' vortoj «li en tia maniero Al vi sin turnos» POLONIO Ha! Al vi sin turnos. Li turnos sin al vi: «Jes, mi lin konas, Sinjoron tiun vidis mi hierau, Au antau kelka temp', au kiam ajn; En tia au tiela societo; Li tie efektive alte ludis, Li tie estis en malsobra stato, Li tie sin batadis kun kolegoj»; Au «mi lin vidis, kiam li eniris En domon de virinoj de malchasto»; Au tiel plu. Kaj tiam vi rimarkos, Ke via kaptileto la mensoga Alkaptis la ezokon de la vero; Kaj tiel ni, sprituloj, chiam povas Per anguletoj kaj per artifikoj, Per kurba voj' al rekta celo veni; Kaj tiel vi lau mia klarigado Facile elesploros mian filon. Chu vi komprenis bone? REINHOLD Jes, sinjoro. POLONIO Kaj nun kun Dio iru! Bonan vojon! REINHOLD Sinjor'... POLONIO Vi ankau mem lin elobservu, Per la rilat' al vi. REINHOLD Mi chion faros. POLONIO Ke li nur diligente muzikadu! REINHOLD Tre bone. Mi salutas! POLONIO Nu, adiau! (Reinhold foriras. Eniras Ofelio.) POLONIO Nu, kio, Ofelio? Kio nova? OFELIO Ha, estimata patro! De teruro Mi tuta tremas! POLONIO Kio do farighis? OFELIO En mia chambro sidis mi, kudrante,-- Subite venas la reghid' Hamleto, Kun disshirita vesto, sen chapelo, La shtrumpoj disligitaj kaj malpuraj Senorde pendas sur la maleoloj; Tre pala, kun piedoj skuighantaj; Kun vido tiel plena de teruro, Kvazau li venus jhus el la infero, Por antaudiri ian teruregon. POLONIO De am' al vi li eble frenezighis? OFELIO Sinjoro, mi ne scias, sed mi timas, Ke tiel estas. POLONIO Kion do li diris? OFELIO Li prenis mian manon kaj ghin premis, Kaj poste sin retiris kaj, tenante La duan manon super la okuloj, Li rigardadis sur vizaghon mian Kun tia atenteco, kvazau volus Li pentri ghin. Li tiel longe staris; Kaj fine, ekskuinte mian manon, Tri fojojn balancinte sian kapon, Ekghemis li kun tia sopireco Kaj tia profundeco, kvazau volus Li kun la ghemo fini sian vivon. Kaj poste li min lasis iri for, Kaj ankau mem foriris, sed la kapon Ankorau chiam tenis li turnite Al mia flanko, ghis li malaperis. POLONIO Sufiche! Venu! al la regh' ni iru! Ghi estas frenezigho de la amo; La amo ruinigas la amanton, Kondukas al decidoj malesperaj, La homon ofte ghi turmentas pli, Ol chiuj la pasioj en la mondo. Bedauras mi la princon! Chu vi eble Akceptis lin jam tro maldelikate? OFELIO Ne, kara patro; lau ordono via Mi nur de li leterojn ne akceptis Kaj malpermesis vizitadi min. POLONIO Nu, tio chi lin certe frenezigis. Bedauras mi jam mian severecon. Mi pensis ja, ke li nur petoladas Kaj volas pereigi vin. Ho, Dio, Ho, mia malbenita suspektado! Ni, maljunuloj, havas la kutimon Tro malproksime peli la singardon, Kiel junuloj ofte tro suferas Je absoluta manko de singardo. Ni iru al la regho! La konfeso Ne plachos al la regho, sed pli multe Lin kolerigus la kashado. Venu! (Ambau foriras.) SCENO II Chambro en la palaco. La regho, la reghino, Rosenkranz, Güldenstern kaj korteganoj. REGHO Ni vin salutas, nia Rosenkranz Kaj nia Güldenstern! Ne sole vidi Ni volis vin, sed ankau la bezono De viaj servoj igis nin vin voki. Vi audis jam pri la metamorfozo De la reghid' Hamleto: nek ekstere Kaj nek interne li similas nun Al tio, kio li antaue estis. La kauzon, kiu, krom la patra morto, Al tia stato nun lin alkondukis, Ne povas mi diveni. Nun mi petas Vin ambau, kiuj tutan la junecon Kun li pasigis kune kaj tre bone Lin konas,--vin mi petas, volu resti Tra kelka tempo en palaco nia, Penadu lin altiri al amuzoj Kaj che okazoj esploradu lerte La kauzon, kiu premas lin kashite. Se konos ni la kauzon, ni jam povos Kuraci lin. REGHINO
Hamleto, Reĝido de Danujo 원문 · 스토리돈