HAMLETO (al Polonio).
Ghi povos iri al la barbiro kune kun via barbo. (Al la aktoro)
Mi petas vin, daurigu! Li plivolus ian arlekenajhon, alie li
baldau ekdormos. Daurigu, venu al Hekubo!
UNUA AKTORO
«Sed kiu nun ekvidus la reghinon
Kun haroj disligitaj en malordo»...
HAMLETO
Kun haroj disligitaj?
POLONIO
Bone! Reghino kun haroj disligitaj, tre bone!
UNUA AKTORO
«Kurantan nudpiede, minacantan
Estingi la grandegan tutan brulon
Per la riveroj de la larmoj siaj;
Kaj kun chifono sur la kapo, kie
Antau nelonge sidis diademo;
Anstatau vestoj kovras shian korpon
Elturmentitan kaj malgrasigitan
En rapidec' prenita litotuko:
Se iu tion vidus, li malbenus
Per plej teruraj vortoj la Fortunon.
Sed se la dioj mem shin tie vidus,
Starantan antau la kruela Pirro,
Hakanta senkompate shian edzon:
Ho, tiam, se la dioj havas koron,
L' unua malespera shia krio
L' okulojn de la dioj fluidigus
Kaj ili ne silentus...»
POLONIO
Rigardu do, li palighis, la okuloj estas plenaj je larmoj!
Sufiche! Haltu!
HAMLETO
Bone, la reston vi poste al mi finos. (Al Polonio) Kara sinjoro, chu
vi ne volos zorgi pri regalado de la aktoroj? Akceptu ilin bone, char
ili estas la spegulo kaj mallongigita kroniko de la tempo. Estus pli
bone por vi havi post la morto malbonan supertomban surskribon,
ol ricevi malbonan nomon de ili, dum vi vivas.
POLONIO
Kara princo, mi regalos ilin lau iliaj meritoj.
HAMLETO
Ho ne, bela homo, multe, pli bone! Se ni chiun homon traktos lau lia
merito, kiu tiam estas certa, ke li ne ricevos batojn? Regalu ilin
lau mezuroj de via propra honoro kaj indo: ju malpli ili meritas,
des pli da merito tiam havos via boneco. Iru kun ili!
POLONIO (al la aktoroj)
Venu, sinjoroj!
HAMLETO (al la aktoroj)
Iru kun li, miaj amikoj! morgau vi donos prezenton. (Al la unua
aktoro) Auskultu, mia malnova amiko, chu vi povas prezenti la
mortigon de Gonzago?
UNUA AKTORO
Jes, princo.
HAMLETO
Morgau vi tion chi prezentos. Chu vi povus en okazo de bezono lerni
parkere parolon el dekdu ghis dekses versoj, kiun mi verkus kaj
enmetus? Ne vere?
UNUA AKTORO
Jes, princo.
HAMLETO
Tre bone! (Al chiuj aktoroj). Iru kun tiu chi sinjoro, sed ne mokadu
lin! (Polonio kaj la aktoroj foriras.--Al Rosenkranz kaj Güldenstern)
Miaj amikoj, mi prenas de vi forpermeson ghis la vespero! Estu bonaj
gastoj en Elsinoro!
ROSENKRANZ
Ni estas pretaj al servoj, princo.
HAMLETO
Mi vin salutas! (Rosenkranz kaj Güldenstern foriras.)
Nun mi restis sola.
Ho mi, malnobla senhonora sklavo!
Aktoro en la versoj elpensitaj,
En sola imagado de suferoj,
Kun tia forto sin alkonformigis
Al la teruro de l' situacio,
Ke li palighis de la ekscitigho,
Sinceraj larmoj brilis en l' okuloj,
Sur la vizagho signoj de sufero,
La vocho tremis, tuta la tenigho
Konforma al la vortoj! Kaj pro kio?
Pro fablo, pro nenio, pro Hekubo!
Nu, kio do Hekubo al li estas
Kaj kio li al shi, ke pro Hekubo
Li tiel ploras? Se por suferado
Li havus kauzon tian, kiel mi,
La tutan scenon tiam li dronigus
Per siaj larmoj kaj orelojn chiujn
Distondrus li per ghemoj plej pasiaj,
La kulpan li kondukus al frenezo,
Teruron li enportus en la korojn
Kaj rigidigus chiujn alestantojn!
Kaj mi?! Malnobla, senkuragha vermo,
Sensente kaj senfare mi nur vagas,
Nenion povas diri mi por regho,
Por mia patro, por la granda regho,
Al kiu oni rabis for per krimo
La havon kaj la vivon! Chu mi estas
Timulo? Kiu nomos min fripono?
Al mi la kapon rompos? Mian barbon
Elshiros kaj sur la vizaghon jhetos,
Min pinchos en la nazo, min kulpigos,
Ke mi nenian veran vorton diras?
Kuraghus iu tion fari? Ha!
Cetere, mi akceptus.--Tiel estas!
Mi havas la animon de kolombo,
La galo al mi mankas, char alie
Jam longe per la korpo de l' krimulo
Mi nutrus la vulturojn de la lando.
Ho, senkonscia kaj malchasta bubo!
Abomenul' sen sentoj, sen honoro!
Ha, kia besto estas mi! Tre brave,
Ke mi, la filo de plej bona patro,
Vidante, ke krimulo lin mortigis,
Mi, kiun la infero kaj chielo
Instigas al la vengho,--mi nun devas
La koron nur per vortoj faciligi,
Simile al virino achetebla,
Mi povas nur murmuri kaj malbeni
Simile al kaduka servantino!
Ho, fi! Al la afero, mia kapo!..
Mi audis, ke krimuloj iafoje,
Vidante sian krimon spegulitan
En arta prezentado en teatro,
Sub la influo de tushanta ludo
Eksentas tiel forte sian krimon,
Ke ili sian kulpon elkonfesas:
Char krimo ech sen vortoj chion diras...
Jes, la aktoroj ludu al ni ion
Similan al la mort' de mia patro;
La onklo ankau estos; mi observos
Atente chiun lian rigardeton:
Se konfuzighos li, mi tiam scios
Programon mian veran. La spirito
Ja estis eble nur diablo, kiu,
Malice akceptinte logan veston,
Konante mian impreseblan koron,
Min volas trompi kaj la manon mian
Direkti peke al terura krimo?
Mi volas esti certa. Ni rigardos!
La ludo de l' aktoroj estu reto,
Por kapti konsciencon de la regho! (Foriras.)
AKTO III
SCENO I
Chambro en la palaco. La regho, la reghino, Polonio, Ofelio, Rosenkranz
kaj Güldenstern.
REGHO
Kaj per nenia lerta ekparolo
Vi povis veni al la vera kauzo
De lia frenezigho, kiu shanghis
Terure nun la tutan lian vivon?
ROSENKRANZ
Ne neas li, ke estas li freneza,
La kauzon tamen li obstine kashas.
GÜLDENSTERN
Ne lasis li esplori sin, sed lerte
Li kun freneza ruzo deturnadis
Tuj la parolon, kiam ni intencis
De li elkapti ion pri la kauzo.
REGHINO
Kaj kiel li akceptis vin?
ROSENKRANZ
Ghentile.
GÜLDENSTERN
Kaj tamen ne sen kelka suspektemo.
ROSENKRANZ
Demandojn li avaris, sed volonte
Demandojn niajn lerte respondadis.
REGHINO
Vi al amuzo ia lin invitis?
ROSENKRANZ
Okaze ni renkontis en la vojo
Aktorojn; ni sciigis lin pri tio,
Kaj shajnas, ke ghi faris al li ghojon.
En la palaco ili estas; shajnas,
Ke ili jam ricevis la ordonon
Hodiau en vespero ion ludi.
POLONIO
Jes, kaj al mi la princo komisiis,
Ke mi invitu viajn reghajn moshtojn
Alesti ankau al la prezentado.
REGHO
Ho, tre volonte, kaj mi forte ghojas,
Ke tio lin amuzas. Vi, sinjoroj,
Ankorau pli lin tiru al amuzoj!
ROSENKRANZ
Ni ghin plenumos, via regha moshto.
(Rosenkranz kaj Güldenstern foriras).
REGHO
Kaj nun forlasu nin, Gertrudo kara.
Hamleto baldau venos; ni aranghis,
Ke tie chi li kvazau per okazo
Renkontos Ofelion. Shia patro
Kaj mi--ambau staros nun tiele,
Ke, ne vidataj mem, ni chion vidu
Kaj povu bone jughi, chu en vero
La amo estas kauzo de la stato,
En kiu li trovighas.
REGHINO
Mi obeas.
Ho, mia Ofelio, mi dezirus,
Ke efektive la beleco via
Sin montru kiel sola vera kauzo
De la frenezo de Hamleto: tiam
Esperi povas mi, ke viaj virtoj
Denove realportos al li sanon
Al la felicho de vi ambau.
OFELIO
Chion
Mi faros. (La reghino foriras.)
POLONIO
Promenadu, Ofelio!..
(Al la regho) Se vi permesas, via regha moshto,
Ni kashu nin! (Al Ofelio) Vi legu en la libro,
Ke li ne miru la solecon vian.
Ghi eble ne konvenas, sed en vero
Ni ofte per edifo en vizagho
Kaj per mieno pie religia
Ech la diablon mem facile trompas.
REGHO (flanken).
Ho, vere, vere! Kiel forte batas
Parolo lia mian konsciencon!
Kolora vango de malchastulino
La veron kovras, sed pli forte kashas
Teruran faron miaj artaj vortoj.
Ho, peza shargho!
POLONIO
Via regha moshto,
Mi audas liajn pashojn! Ni nin kashu!
(La regho kaj Polonio sin kashas post tapeto. Hamleto venas.)
HAMLETO
Chu esti au ne esti,--tiel staras
Nun la demando: chu pli noble estas
Elporti chiujn batojn, chiujn sagojn
De la kolera sorto, au sin armi
Kontrau la tuta maro da mizeroj
Kaj per la kontraustaro ilin fini?
Formorti--dormi, kaj nenio plu!
Kaj scii, ke la dormo tute finis
Doloron de la koro, la mil batojn,
Heredon de la korpo,--tio estas
Tre dezirinda celo. Morti--dormi--
Trankvile dormi! Jes sed ankau songhi!
Jen estas la barilo! Kiaj songhoj
Viziti povas nian mortan dormon
Post la forjheto de la teraj zorgoj,--
Jen tio nin haltigas; tio faras,
Ke la mizeroj teraj longe dauras:
Alie kiu volus elportadi
La mokon kaj la batojn de la tempo,
La premon de l' potencaj, la ofendojn
De la fieraj, falson de la jughoj,
Turmentojn de la amo rifuzita,
La malestimon, kiun seninduloj
Regalas al merito efektiva,--
Jes, kiu volus tion chi elporti,
Se mem, per unu pusho de ponardo,
Li povus sin de chio liberigi?
Kaj kiu do en shvito kaj en ghemoj
La sharghon de la vivo volus porti,
Se ne la tim' de io post la morto,
De tiu nekonata land', el kiu
Neniu plu revenas. Kaj pro tio
Plivolas ni elporti chion teran,
Ol flugi al mizeroj nekonataj.
La konscienco faras nin timuloj;
Al la koloro hela de decido
Alighas la paleco de l' pensado;
Kaj plej kuragha, forta entrepreno
Per tiu kauzo haltas sendecide,
Kaj chio restas penso, sed ne faro...
Sed haltu! Ha, la charma Ofelio...
(Al Ofelio) Ho, nimfo, prenu chiujn miajn pekojn
En vian puran preghon!
OFELIO
Mia princo,
Kiel vi fartas en la lasta tempo?
HAMLETO
Mi dankas vin humile,--bone.
OFELIO
Princo,
Mi havas kelkajn signojn de memoro
Ankorau, kiujn longe jam mi volis
Al vi redoni; mi vin petas, princo,
Akceptu ilin nun!
HAMLETO
Ne, ne! Neniam
Mi ion al vi donis.
OFELIO
Kara princo,
Vi scias ja, vi ilin al mi donis,
Kaj la donacojn vi akompanadis
Per tiaj dolchaj vortoj, ke la indo
De la donacoj multe pliighadis.
Nun vi shanghighis,--prenu do la donojn:
Doloraj estas donoj al la koro,
Se ili plu ne venas de la koro.
Jen ili estas, princo, mi vin petas!
HAMLETO
Ha, ha, ha! Chu vi estas virta?
OFELIO
Princo!?
HAMLETO
Chu vi estas bela?
OFELIO
Kion vi per tio chi volas diri, via princa moshto?
HAMLETO
Ke, se vi estas virta kaj bela, via virto ne devas komunikighi
kun via beleco.
OFELIO
Chu beleco povus havi pli bonan kolegon, ol la virto, princo?
HAMLETO
Estas vero: sed la forto de la beleco pli facile faros el la virto
malchaston, ol la forto de la virto egaligos al si la belecon. Tio
chi antaue estis paradokso, sed nun la tempo montras, ke tio chi
estas vero. Mi iam vin amis.
OFELIO
Efektive, princo, vi kredigis min pri tio.
HAMLETO
Vi ne devis al mi kredi: char virto ne povas tiel inokulighi al nia
maljuna arbo, ke la antaua ne restu. Mi vin ne amis.
OFELIO
Mi vidas, ke mi eraris.
HAMLETO
Iru en monahhejon! Kial vi volis naski pekulojn? Mi mem estas iom
virta, kaj tamen mi povus elmontri en mi tiajn aferojn, ke estus pli
bone, se mia patrino min ne naskus. Mi estas tre fiera, venghema,
glorama; mi estas preta fari pli da malbono, ol kiom mia kapo povas
elpensi au kiom mia imago povas prezenti al si, au kiom mi havas
tempon, por ilin plenumi. Por kio tiaj homoj, kiel mi, devas rampi
inter la chielo kaj la tero? Ni estas friponoj kaj malnobluloj,
chiuj,--kredu al neniu el ni! Iru for en monahhejon! Kie estas via
patro?
OFELIO
En la domo, princo.
HAMLETO
Fermu post li la pordon, por ke li faru malsaghajhojn nur en sia
propra domo. Adiau!
OFELIO
Ho, helpu al li, bona Dio!
HAMLETO
Se vi edzinighos, mi donos al vi dote la sekvantan malbenon: estu
chasta, kiel glacio, estu pura, kiel negho,--vi ne evitos la homan
kalumnion. Iru en monahhejon! Adiau! Au, se nepre volas edzinighi,
prenu malsaghulon; char saghaj homoj scias tre bone, kiajn monstrojn
vi faras el ili. En monahhejon iru! ne prokrastu! Adiau!
OFELIO
Chielaj fortoj, resanigu lin!
HAMLETO
← 고전 원문 폴더
📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크
『Hamleto, Reĝido de Danujo』
William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof
194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처
내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.