STORYDON
← 고전 원문 폴더

📄 고전 원문 · eo · 프로젝트 구텐베르크

『Hamleto, Reĝido de Danujo』

William Shakespeare · 번역 L. L. (Ludwik Lejzer) Zamenhof

194,844자 · 저작권 근거: 저작자 모두 1917년 이전 사망(한국 저작권 보호기간 끝) · 원문 출처

내 자료함의 ‘📚 고전’ 글 폴더에 앞부분 2만 자가 담겨요. 회차 편집기의 ‘✦ 안드로메다 AI 이용하기 → 🖼️ 내 글·사진 분위기로 쓰기’에서 골라 이 고전의 분위기·문체를 참고해 쓸 수 있어요.

HAMLETO (al Polonio). Ghi povos iri al la barbiro kune kun via barbo. (Al la aktoro) Mi petas vin, daurigu! Li plivolus ian arlekenajhon, alie li baldau ekdormos. Daurigu, venu al Hekubo! UNUA AKTORO «Sed kiu nun ekvidus la reghinon Kun haroj disligitaj en malordo»... HAMLETO Kun haroj disligitaj? POLONIO Bone! Reghino kun haroj disligitaj, tre bone! UNUA AKTORO «Kurantan nudpiede, minacantan Estingi la grandegan tutan brulon Per la riveroj de la larmoj siaj; Kaj kun chifono sur la kapo, kie Antau nelonge sidis diademo; Anstatau vestoj kovras shian korpon Elturmentitan kaj malgrasigitan En rapidec' prenita litotuko: Se iu tion vidus, li malbenus Per plej teruraj vortoj la Fortunon. Sed se la dioj mem shin tie vidus, Starantan antau la kruela Pirro, Hakanta senkompate shian edzon: Ho, tiam, se la dioj havas koron, L' unua malespera shia krio L' okulojn de la dioj fluidigus Kaj ili ne silentus...» POLONIO Rigardu do, li palighis, la okuloj estas plenaj je larmoj! Sufiche! Haltu! HAMLETO Bone, la reston vi poste al mi finos. (Al Polonio) Kara sinjoro, chu vi ne volos zorgi pri regalado de la aktoroj? Akceptu ilin bone, char ili estas la spegulo kaj mallongigita kroniko de la tempo. Estus pli bone por vi havi post la morto malbonan supertomban surskribon, ol ricevi malbonan nomon de ili, dum vi vivas. POLONIO Kara princo, mi regalos ilin lau iliaj meritoj. HAMLETO Ho ne, bela homo, multe, pli bone! Se ni chiun homon traktos lau lia merito, kiu tiam estas certa, ke li ne ricevos batojn? Regalu ilin lau mezuroj de via propra honoro kaj indo: ju malpli ili meritas, des pli da merito tiam havos via boneco. Iru kun ili! POLONIO (al la aktoroj) Venu, sinjoroj! HAMLETO (al la aktoroj) Iru kun li, miaj amikoj! morgau vi donos prezenton. (Al la unua aktoro) Auskultu, mia malnova amiko, chu vi povas prezenti la mortigon de Gonzago? UNUA AKTORO Jes, princo. HAMLETO Morgau vi tion chi prezentos. Chu vi povus en okazo de bezono lerni parkere parolon el dekdu ghis dekses versoj, kiun mi verkus kaj enmetus? Ne vere? UNUA AKTORO Jes, princo. HAMLETO Tre bone! (Al chiuj aktoroj). Iru kun tiu chi sinjoro, sed ne mokadu lin! (Polonio kaj la aktoroj foriras.--Al Rosenkranz kaj Güldenstern) Miaj amikoj, mi prenas de vi forpermeson ghis la vespero! Estu bonaj gastoj en Elsinoro! ROSENKRANZ Ni estas pretaj al servoj, princo. HAMLETO Mi vin salutas! (Rosenkranz kaj Güldenstern foriras.) Nun mi restis sola. Ho mi, malnobla senhonora sklavo! Aktoro en la versoj elpensitaj, En sola imagado de suferoj, Kun tia forto sin alkonformigis Al la teruro de l' situacio, Ke li palighis de la ekscitigho, Sinceraj larmoj brilis en l' okuloj, Sur la vizagho signoj de sufero, La vocho tremis, tuta la tenigho Konforma al la vortoj! Kaj pro kio? Pro fablo, pro nenio, pro Hekubo! Nu, kio do Hekubo al li estas Kaj kio li al shi, ke pro Hekubo Li tiel ploras? Se por suferado Li havus kauzon tian, kiel mi, La tutan scenon tiam li dronigus Per siaj larmoj kaj orelojn chiujn Distondrus li per ghemoj plej pasiaj, La kulpan li kondukus al frenezo, Teruron li enportus en la korojn Kaj rigidigus chiujn alestantojn! Kaj mi?! Malnobla, senkuragha vermo, Sensente kaj senfare mi nur vagas, Nenion povas diri mi por regho, Por mia patro, por la granda regho, Al kiu oni rabis for per krimo La havon kaj la vivon! Chu mi estas Timulo? Kiu nomos min fripono? Al mi la kapon rompos? Mian barbon Elshiros kaj sur la vizaghon jhetos, Min pinchos en la nazo, min kulpigos, Ke mi nenian veran vorton diras? Kuraghus iu tion fari? Ha! Cetere, mi akceptus.--Tiel estas! Mi havas la animon de kolombo, La galo al mi mankas, char alie Jam longe per la korpo de l' krimulo Mi nutrus la vulturojn de la lando. Ho, senkonscia kaj malchasta bubo! Abomenul' sen sentoj, sen honoro! Ha, kia besto estas mi! Tre brave, Ke mi, la filo de plej bona patro, Vidante, ke krimulo lin mortigis, Mi, kiun la infero kaj chielo Instigas al la vengho,--mi nun devas La koron nur per vortoj faciligi, Simile al virino achetebla, Mi povas nur murmuri kaj malbeni Simile al kaduka servantino! Ho, fi! Al la afero, mia kapo!.. Mi audis, ke krimuloj iafoje, Vidante sian krimon spegulitan En arta prezentado en teatro, Sub la influo de tushanta ludo Eksentas tiel forte sian krimon, Ke ili sian kulpon elkonfesas: Char krimo ech sen vortoj chion diras... Jes, la aktoroj ludu al ni ion Similan al la mort' de mia patro; La onklo ankau estos; mi observos Atente chiun lian rigardeton: Se konfuzighos li, mi tiam scios Programon mian veran. La spirito Ja estis eble nur diablo, kiu, Malice akceptinte logan veston, Konante mian impreseblan koron, Min volas trompi kaj la manon mian Direkti peke al terura krimo? Mi volas esti certa. Ni rigardos! La ludo de l' aktoroj estu reto, Por kapti konsciencon de la regho! (Foriras.) AKTO III SCENO I Chambro en la palaco. La regho, la reghino, Polonio, Ofelio, Rosenkranz kaj Güldenstern. REGHO Kaj per nenia lerta ekparolo Vi povis veni al la vera kauzo De lia frenezigho, kiu shanghis Terure nun la tutan lian vivon? ROSENKRANZ Ne neas li, ke estas li freneza, La kauzon tamen li obstine kashas. GÜLDENSTERN Ne lasis li esplori sin, sed lerte Li kun freneza ruzo deturnadis Tuj la parolon, kiam ni intencis De li elkapti ion pri la kauzo. REGHINO Kaj kiel li akceptis vin? ROSENKRANZ Ghentile. GÜLDENSTERN Kaj tamen ne sen kelka suspektemo. ROSENKRANZ Demandojn li avaris, sed volonte Demandojn niajn lerte respondadis. REGHINO Vi al amuzo ia lin invitis? ROSENKRANZ Okaze ni renkontis en la vojo Aktorojn; ni sciigis lin pri tio, Kaj shajnas, ke ghi faris al li ghojon. En la palaco ili estas; shajnas, Ke ili jam ricevis la ordonon Hodiau en vespero ion ludi. POLONIO Jes, kaj al mi la princo komisiis, Ke mi invitu viajn reghajn moshtojn Alesti ankau al la prezentado. REGHO Ho, tre volonte, kaj mi forte ghojas, Ke tio lin amuzas. Vi, sinjoroj, Ankorau pli lin tiru al amuzoj! ROSENKRANZ Ni ghin plenumos, via regha moshto. (Rosenkranz kaj Güldenstern foriras). REGHO Kaj nun forlasu nin, Gertrudo kara. Hamleto baldau venos; ni aranghis, Ke tie chi li kvazau per okazo Renkontos Ofelion. Shia patro Kaj mi--ambau staros nun tiele, Ke, ne vidataj mem, ni chion vidu Kaj povu bone jughi, chu en vero La amo estas kauzo de la stato, En kiu li trovighas. REGHINO Mi obeas. Ho, mia Ofelio, mi dezirus, Ke efektive la beleco via Sin montru kiel sola vera kauzo De la frenezo de Hamleto: tiam Esperi povas mi, ke viaj virtoj Denove realportos al li sanon Al la felicho de vi ambau. OFELIO Chion Mi faros. (La reghino foriras.) POLONIO Promenadu, Ofelio!.. (Al la regho) Se vi permesas, via regha moshto, Ni kashu nin! (Al Ofelio) Vi legu en la libro, Ke li ne miru la solecon vian. Ghi eble ne konvenas, sed en vero Ni ofte per edifo en vizagho Kaj per mieno pie religia Ech la diablon mem facile trompas. REGHO (flanken). Ho, vere, vere! Kiel forte batas Parolo lia mian konsciencon! Kolora vango de malchastulino La veron kovras, sed pli forte kashas Teruran faron miaj artaj vortoj. Ho, peza shargho! POLONIO Via regha moshto, Mi audas liajn pashojn! Ni nin kashu! (La regho kaj Polonio sin kashas post tapeto. Hamleto venas.) HAMLETO Chu esti au ne esti,--tiel staras Nun la demando: chu pli noble estas Elporti chiujn batojn, chiujn sagojn De la kolera sorto, au sin armi Kontrau la tuta maro da mizeroj Kaj per la kontraustaro ilin fini? Formorti--dormi, kaj nenio plu! Kaj scii, ke la dormo tute finis Doloron de la koro, la mil batojn, Heredon de la korpo,--tio estas Tre dezirinda celo. Morti--dormi-- Trankvile dormi! Jes sed ankau songhi! Jen estas la barilo! Kiaj songhoj Viziti povas nian mortan dormon Post la forjheto de la teraj zorgoj,-- Jen tio nin haltigas; tio faras, Ke la mizeroj teraj longe dauras: Alie kiu volus elportadi La mokon kaj la batojn de la tempo, La premon de l' potencaj, la ofendojn De la fieraj, falson de la jughoj, Turmentojn de la amo rifuzita, La malestimon, kiun seninduloj Regalas al merito efektiva,-- Jes, kiu volus tion chi elporti, Se mem, per unu pusho de ponardo, Li povus sin de chio liberigi? Kaj kiu do en shvito kaj en ghemoj La sharghon de la vivo volus porti, Se ne la tim' de io post la morto, De tiu nekonata land', el kiu Neniu plu revenas. Kaj pro tio Plivolas ni elporti chion teran, Ol flugi al mizeroj nekonataj. La konscienco faras nin timuloj; Al la koloro hela de decido Alighas la paleco de l' pensado; Kaj plej kuragha, forta entrepreno Per tiu kauzo haltas sendecide, Kaj chio restas penso, sed ne faro... Sed haltu! Ha, la charma Ofelio... (Al Ofelio) Ho, nimfo, prenu chiujn miajn pekojn En vian puran preghon! OFELIO Mia princo, Kiel vi fartas en la lasta tempo? HAMLETO Mi dankas vin humile,--bone. OFELIO Princo, Mi havas kelkajn signojn de memoro Ankorau, kiujn longe jam mi volis Al vi redoni; mi vin petas, princo, Akceptu ilin nun! HAMLETO Ne, ne! Neniam Mi ion al vi donis. OFELIO Kara princo, Vi scias ja, vi ilin al mi donis, Kaj la donacojn vi akompanadis Per tiaj dolchaj vortoj, ke la indo De la donacoj multe pliighadis. Nun vi shanghighis,--prenu do la donojn: Doloraj estas donoj al la koro, Se ili plu ne venas de la koro. Jen ili estas, princo, mi vin petas! HAMLETO Ha, ha, ha! Chu vi estas virta? OFELIO Princo!? HAMLETO Chu vi estas bela? OFELIO Kion vi per tio chi volas diri, via princa moshto? HAMLETO Ke, se vi estas virta kaj bela, via virto ne devas komunikighi kun via beleco. OFELIO Chu beleco povus havi pli bonan kolegon, ol la virto, princo? HAMLETO Estas vero: sed la forto de la beleco pli facile faros el la virto malchaston, ol la forto de la virto egaligos al si la belecon. Tio chi antaue estis paradokso, sed nun la tempo montras, ke tio chi estas vero. Mi iam vin amis. OFELIO Efektive, princo, vi kredigis min pri tio. HAMLETO Vi ne devis al mi kredi: char virto ne povas tiel inokulighi al nia maljuna arbo, ke la antaua ne restu. Mi vin ne amis. OFELIO Mi vidas, ke mi eraris. HAMLETO Iru en monahhejon! Kial vi volis naski pekulojn? Mi mem estas iom virta, kaj tamen mi povus elmontri en mi tiajn aferojn, ke estus pli bone, se mia patrino min ne naskus. Mi estas tre fiera, venghema, glorama; mi estas preta fari pli da malbono, ol kiom mia kapo povas elpensi au kiom mia imago povas prezenti al si, au kiom mi havas tempon, por ilin plenumi. Por kio tiaj homoj, kiel mi, devas rampi inter la chielo kaj la tero? Ni estas friponoj kaj malnobluloj, chiuj,--kredu al neniu el ni! Iru for en monahhejon! Kie estas via patro? OFELIO En la domo, princo. HAMLETO Fermu post li la pordon, por ke li faru malsaghajhojn nur en sia propra domo. Adiau! OFELIO Ho, helpu al li, bona Dio! HAMLETO Se vi edzinighos, mi donos al vi dote la sekvantan malbenon: estu chasta, kiel glacio, estu pura, kiel negho,--vi ne evitos la homan kalumnion. Iru en monahhejon! Adiau! Au, se nepre volas edzinighi, prenu malsaghulon; char saghaj homoj scias tre bone, kiajn monstrojn vi faras el ili. En monahhejon iru! ne prokrastu! Adiau! OFELIO Chielaj fortoj, resanigu lin! HAMLETO